BACK   ...the right site for fishing lovers
 

ΓΟΥΛΙΑΝΟΣ Silurus Glanis

Wels Catfish “en”/Silure Glane “fr”/Siluro “es”/Siluro “it

 
 

 

Γουλιανός
Επιστημονική Αξιολόγηση
Kingdom: Animalia
Phylum: Chordata
Class: Actinopterygii
Order: Siluriformes
Family: Siluridae
Genus: Silurus
Species: S.Glanis

Διωνυμική Ονοματολογία

Silurus Glanis

Linnaeus 1758

Ο Silurus Glanis (κοινώς γνωστό ως Γουλιανός, γουλιανός της Ευρώπης, γουλιανός του Δουναβιού, φάλαινα Mosella) είναι ένα ψάρι του γλυκού νερού που ανήκει στην οικογένεια των Siluridae και στην τάξη των Siluriformes.

Εξάπλωση και Habitat

Είναι καταγόμενος από την Δυτική Ευρώπη, από τη λεκάνη του Δουναβιού προς Ανατολικά. Έγινε εισαγόμενο στην Ιταλία, ήδη από περίπου μισό αιώνα, και εξαπλώθηκε ειδικά στις λεκάνες του Πάδου και του Adige. Πρόσφατα έγινε εισαγόμενο και στην Κεντρική Ιταλία (ποτάμια Arno και Tevere). Φυσικά, είναι παρόν σε όλη την Κέντρο-Ανατολική Ευρώπη προς Δυτικά μέχρι την Αυστρία και την Γερμανία (λεκάνη του Δούναβη), και Βόρεια, μέχρι το Νοτιότερο άκρο της Φινλανδίας και της Δανίας, και Νοτιότερο ακόμα, μέχρι την Βόρεια Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Τουρκία. Έχει γίνει εισαγόμενο ακόμα και στην Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Φινλανδία, και Σουηδία, όπως επίσης σε κάποιες χώρες εκτός Ευρώπης όπως Αλγερία, Κύπρος, Τυνησία, Κίνα και Αφγανιστάν. Ανακαλύφθηκε στα αλμυρά νερά της λίμνης Aral, πλησίον στη χερσόνησος γνωστή ως Kulandy. Αρχικά, πριν την τελευταία κάλυψη με παγετώνα, αυτό το είδος κατοικούσε ολόκληρη την Ευρώπη όπως αποδείχνουν τα πολυάριθμα απολιθωμένα ευρήματα που ήρθαν στο φως. Το δικό του ιδεώδες Habitat είναι αποτελούμενο από μεγάλα ποτάμια, αλλά και από βάλτους, λιμνούλες, λίμνες, νεκρούς βραχίονες, και κανάλια ανάκτησης (περιοχή του Abramis Βrama), πλησιάζει άτακτα στη θάλασσα, πλησίον τις εκβολές των μεγάλων ποταμών, αλλά ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο πόσο μπορεί να μπει μέσα σε περιβάλλον που είναι χαρακτηρισμένο κυρίως από αλμυρό νερό. Σε αυτή την περίπτωση, καλό είναι να πούμε ότι περισσότερα από ένας ψαράς υποστηρίζει ότι έχει συλλαμβάνει γουλιανούς σε απόσταση διαφορετικών εκατοντάδων μέτρων μέσα στη θάλασσα. Είναι ένα βεντονικό είδος, άρα, κατοικεί τις ζώνεςμε περισσότερο βάθος, χωρίς όμως να αποφύγει το κυνήγι στα ρηχά νερά. Προτιμάει να κρύβεται μεταξύ τα κλαδιά και τις λάσπες, ξεκουράζοντας για το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας: με το ερχομός της νύχτας αρχίζει να τρέφεται πλησιάζοντας συχνά την επιφάνεια του νερού.

Περιγραφή

Η εμφάνιση αυτού του μεγάλου ψαριού, είναι μοναδική: τα μικρά πρότυπα μπερδεύονται συχνά με το γατόψαρο στον οποίο ο γουλιανός μοιάζει. Τα μάτια του είναι μικρά, το κορμί κυλινδρικό, αλλά αδυνατίζετε και συμπιέζεται προς την ουρά, παίρνοντας από αυτά τα μορφολογικά χαρακτηριστικά την ονομασία “ψάρι τορπίλη”. Το μεγάλο στόμα περιέχει τρία ζευγάρια μουστάκια, ένα ζευγάρι στο σαγόνι, και δυο στο κάτω γνάθος, που βοηθούν το ψάρι στην αναζήτηση της τροφής: ενώ το ουραίο πτερύγιο έχει σχηματισμός δέλτα, κοντό και κοντόπαχος, τα θωρακικά πτερύγια είναι λεπτά, όπως επίσης την ραχιαία και την κοιλιακή, ενώ το εδραίο πτερύγιο είναι πολύ μακρύ. Η λιβρέα είναι λευκή στην κοιλιά, μελαχρινή στις πλευρές και στη ράχη, στιγματισμένη καφέ και άσπρο: στερούμενο από λέπια, είναι εντελώς καλυμμένο με βλέννα. Σε πολύ καθαρά νερά, δείχνει λιβρέα με κλίση να υπογραμμίσει τη διαφορά μεταξύ τη μαύρη ράχη και την άσπρη κοιλιά (στα Βρετανικά νερά, στις μεγάλες Ιταλικές λίμνες κοντά στις Άλπεις, και στα ρεύματα νερού στις πρόποδες των βουνών.) Στα θολά νερά, παίρνει χρωματισμούς προς το καφέ μέχρι να φτάσει στο κίτρινο κηλιδωτός με καφέ, τυπικός των πρότυπων που ζουν στους βάλτους, πολύ οργανικές λίμνες (νεκρές περιοχές των ποταμών kazaki, νταμάρι και λιμνούλες του χαμηλού ρεύματος του ποταμού Adige). Φτάνει διαφορετικά μεγέθη, σε σχέση με το habitat στον οποίο συχνάζει. Στο Kazakistan, όπως κατά μήκος του ρεύματος του ποταμού Δούναβη, Πάδου και Έβρο, φτάνει στο μεγαλύτερο μέγεθος του, που αντιστοιχεί σε 280 εκ. Περίπου. Στον ποταμό Arno, φαίνεται να έχει ένα μεγαλύτερο ποσοστό ανάπτυξης, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία, όπως επίσης στη Δανία, σπάνια ξεπερνά τα 170 εκ. Τελευταίες ανακαλύψεις, έχουν διαπιστώσει ότι οι γουλιανοί μεταξύ 146 εκ. και 180 εκ., κατά μέσον όρο, έχουν 16-18 χρόνια ζωής. Με αυτή την αίσθηση, τα μεγαλύτερα πρότυπα θα μπορούσαν να είναι 25-30 χρονών.

Διατροφή

Ο γουλιανός είναι από τα μεγαλύτερα αρπακτικά των γλυκών νερών, και τρέφεται είτε με ζωντανά είτε με νεκρά ψάρια, σκουλήκια, προνύμφες και οτιδήποτε άλλο μπορεί να βρει στο βυθός: συγκεκριμένα, κατά τη νεανική ηλικία η διατροφή του είναι συμπεριλαμβανόμενη από ασπόνδυλα, ενώ στην εφηβεία τρέφεται με ψάρια όπως: χέλια και κυπρίνων, και η ποσότητα ψαριών με των οποίο τρέφεται καθημερινά, είναι ισότιμος στο 3% του βάρους του κορμιού του. Είναι ένα πολύ γρήγορο αρπακτικό, αλλά έχει μια πολύ κακιά όραση. Το κυριότερο όπλο του είναι τα μουστάκια, που του επιτρέπουν να εντοπίσει τη λεία στο σκοτάδι ή στα πολύ θολά νερά. Ως απόδειξη για αυτό, υπάρχουν πολλοί ψαράδες που υπογραμμίζουν το ανυψωμένο αριθμός συλλήψεων που έκαναν όταν τα ποτάμια ήταν φουσκωμένα. Πολλούς θρύλους περιστρέφουν κοντινά από την επιθετικότητα και αδηφαγία του γουλιανού προς τον άνθρωπος, από τις πολλές, κάποιες το θέλουν επιτιθέμενος σκύλων, ζώα, παιδιά, και δύτες.

Ψάρεμα

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα πραγματοποιείται περισσότερο για την ευχαρίστηση ενωμένη στην δυσκολία της σύλληψης, ειδικά με τα μεγαλύτερα πρότυπα. Για την σύλληψη, χρησιμοποιούνται πολύ γερές πετονιές καθετής με δολώματα όπως σκουλήκια και ψάρια, ενώ το επαγγελματικό ψάρεμα αυτού του είδους, ενεργό στην περιοχή του Δουναβιού και στη Ρωσία, είναι ανύπαρκτος στην Ιταλία και στη Δυτική Ευρώπη είτε για την χαμηλή εκτίμηση της αγοράς, είτε για την σχεδόν ολόκληρη εξαφάνιση επάγγελμα του ψαρέματος κατά μήκος των ποταμών. Εν το μεταξύ, το ερασιτεχνικό ψάρεμα βρίσκεται σε ανάπτυξη, ειδικά σε κάποιες περιοχές που η παρουσία του γουλιανού είναι υψηλή (πχ. Η λίμνη Endine στην επαρχεία του Bergamo), έτσι όπως την κατανάλωση των κρεάτων, πολύ εκτιμώμενη στις ζώνες προέλευσης. Στην Ιταλία, λόγου του πολύ υψηλού ποσοστού ανάπτυξης και την αφθονία του είδους, είναι προϊόν λαθραλιεία με σκοπό την ξεπούλημα των πρότυπων στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης. Η κατανάλωση των κρεάτων αυτών των ψαριών, πολύ συχνά ψαρεμένους σε μολυσμένα νερά, δεν είναι στερούμενο από κινδύνους. Πολύ μεγάλα ψάρια που έχουν ήδη 20 χρόνια ζωής, έχουν επίσης 20 χρόνια εμφάνιση στο Κάδμιο, Υδράργυρος, Χρώμιο εξασθενής, και διοξίνη. Καλό είναι να υπενθυμίζουμε ότι είναι ήδη κάποια χρόνια που τα ψάρια που πιάνονται στις λίμνες της Mantova, είναι δηλωμένα μη φαγώσιμα, άρα μη εμπορεύσιμα. Ως περισσότερη απόδειξη των γεγονότων, είναι σημαντικό να υπογραμμίζουμε πως οι Ιταλικοί τελωνοφύλακες, κατά τη διάρκεια του 2006, έχουν συλλάβει περισσότερα από 300 άτομα που ήχαν μπλέξει στην εμπορεία αυτών των πολύ κίνδυνων κρεάτων.

Αναπαραγωγή

Μετά το ζευγάρωμα, που γίνεται όταν η θερμοκρασία του νερού ξεπερνά τους 20° C, το θηλυκό εναποθέτει τα αυγά που έπειτα φροντίζονται από το αρσενικό μέχρι όταν η μαρίδα δεν θα είναι ανεξάρτητη. Φημισμένο μεταξύ όλων των ψαράδων, είναι το γδάρσιμο που επιβεβαιώνεται στην περίοδο του ζευγαρώματος, επάνω στη ράχη των πρότυπων που έχει συλληφθεί.

Ενυδριοφιλίας

Ο γουλιανός, είναι επίσης ανατρεφόμενο σε μεγάλα δημόσια ενυδρεία ή σε ιδιωτικές λίμνες. Πέρα από την wild, υπάρχουν και άλλες μελανικές αλλαγές: αλφά και μανταρίνια πρότυπα είναι διαθέσιμα στην αγορά για αυτό το σκοπό, και είναι πολύ πιο εμφανίσιμοι και εκτιμώμενοι.

Κατάσταση συντήρησης και προβλήματα που δημιουργήθηκε η εισαγωγή του

Απειλούμενο από το ψάρεμα στη χώρα προέλευσης, από τη μόλυνση, και από την κατασκευή λεκανών και φραγμάτων, στα νερά όπου έχει γίνει εισαγόμενο, είναι πηγή πολλών προβλημάτων και ανυπολόγιστες προσκρούσεις με το αυτόχθων πληθυσμός. Στα Ιταλικά γλυκά νερά πχ., θα ήταν επιθυμητός αν και δύσκολα κατορθωτός, η πλήρη εξόντωση. Η εισαγωγή του στο οικοσύστημα έγινε όταν η περιβαλλοντική κατάσταση των ποταμών της Βόρεια Ιταλία, ήταν περισσότερο εμπλεκόμενη, παραδείγματος χάρη, από το σύστημα καναλιών και από τις ανακτήσειςς που έχουν εντελώς αποκλείσει περιβαλλοντικές πραγματικότητες όπως τους καλαμιώνες και τις ζώνες ρηχών νερών στα πιο επιβλητικά ρεύματα για αναπαραγωγικούς σκοπούς για πολυάριθμους είδους, μεταξύ των οποίων το γληνί και ο λούτσος. Η εξαφάνιση της τούρνας λόγο την εμφάνιση πολλών φραγμάτων και η αργή έξοδος από τη σκηνή του λούτσου, έχουν προωθεί πολύ την αδιάσπαστη εγκατάσταση του γουλιανού στα νερά μας. Η εισαγωγή άλλων ξένων ειδών ψαριών όπως το κοκκινόψαρο και τη λεστή, έχει κάνει το υπόλοιπο, τροφοδοτώντας πολλά τροφικά μέσα για αυτό το μεγάλο αρπακτικό (δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η δίαιτα του στον ποταμό Πάδου είναι σχεδόν αποκλειστικά ιχθυοβόρα, και το ποσοστό ανάπτυξης είναι αισθητικά μεγαλύτερο από τις ζώνες καταγωγής). Λόγο του μεγάλου μεγέθους που έχει, ο γουλιανός επακολουθεί να είναι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, και είναι επίσης καλό να θυμίσουμε ότι ο γουλιανός κατάκτησε τα Ιταλικά νερά ήδη εδώ και 50 χρόνια. Σε κάποιες ζώνες της “μπότας” έχουν πάρει μέτρα ικανά να προστατεύουν τα αυτόχθων είδη, απαγορεύοντας στους ψαράδες το ξανά βάλσιμο στο νερό του γουλιανού (όπως κάθε άλλο είδος ξένων ψαριών καταδρομής). Η παρουσία αυτού του είδους, θεωρείτε ένα από τα κυριότερα εμπόδια στη ξανά πολιτογράφηση των ρευμάτων νερού της Βόρειας Ιταλίας, αν και υφιστάμενος το μεγάλο αθλητικό και οικονομικό συμφέρων που έχει δημιουργήσει η παρουσία του στο λεκάνη της κοιλάδας του Πάδου, υπάρχουν τώρα φήμες που θέλουν την επιβίωση του.