BACK   ...the right site for fishing lovers
 
Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ
 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

Πολλές φορές η αλαζονεία και η άρνηση μας να ακούσουμε τις συμβουλές των άλλων, πιστεύοντας ότι τα γνωρίζουμε όλα, είναι η αιτία που θα ταλαιπωρήσει και εμάς αλλά και τους γύρο μας. Αυτό φυσικά ισχύει και στο χώρο της θάλασσας, όπου επιπολαιότητα, ο εγωισμός και η έλλειψη κοινής λογικής μπορούν να μετατρέψουν σε αποτυχία μια ψαρευτική εξόρμηση.

Ύστερα από αρκετές μέρες θαλασσοταραχής, επιτέλους έφτασε η μέρα που τα εννέα Μποφόρ εξασθένισαν στα τρία με τέσσερα. Το χειμώνα δεν είναι πολλές αυτές οι ευκαιρίες, για το λόγο αυτό θα πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε. Ευφορία και προσμονή με κατακλύζουν για το ψάρεμα που θα ακολουθούσε, ενώ συνεχώς σκεφτόμουν ποιος φίλος θα με συντρόφευε. Τελικά, παίρνω θετική απάντηση από το Γιώργο, που, θέλοντας να παρατείνει λίγο την αγωνία μου, στην αρχή προφασίζεται διάφορους λόγους για τους οποίους δεν θα μπορούσε να έρθει μαζί μου. Η σύζυγός μου ετοιμάζει, όπως είναι το καθιερωμένο, τους καφέδες, ενώ εγώ ασχολούμαι με την προετοιμασία του ψαρευτικού εξοπλισμού (καλάμια, δολώματα και άλλα). Είναι τρεις και μισή το μεσημέρι όταν αναχωρώ από το σπίτι και σε λίγα λεπτά βρίσκομαι ήδη στο κατάστημα ειδών αλιείας του γιου μου, όπου έχουμε ραντεβού με το Γιώργο, ο οποίος εμφανίζεται χαμογελαστός. Φορτώνουμε όλα τα πράγματα στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε στο προορισμό μας.

Στα έλεγα εγώ: Ακολουθώντας το κεντρικό δρόμο που θα μας οδηγούσε στην παραλία, βλέπουμε από ψηλά τη θάλασσα. Είναι καταπληκτική, τα κύματα σκάνε με δύναμη στην ακρογιαλιά, χωρίς όμως αυτό να μας εμποδίζει να στήσουμε τα καλάμια μας εκεί που πρέπει. Το μόνο που είναι απαραίτητο να προσέξουμε είναι να μην βραχούν τα υπόλοιπα εργαλεία ή να μην τα πάρει κανένα δυνατό κύμα. Ευτυχώς ποιο πέρα υπήρχαν κάποιες πλαστικές ξαπλώστρες που έχουν μείνει εκεί από την καλοκαιρινή σεζόν. Παίρνουμε κοντά μας μια, που είναι σπασμένη η μισή, και τοποθετούμε τα πράγματα μας. Σε λίγα μόλις λεπτά ο Γιώργος έχει τα καλάμια του ήδη στη θάλασσα, τα δικά του τα έχει έτοιμα από το σπίτι, είναι τηλεσκοπικά και εύκολα στη μεταφορά. Εγώ, αντίθετα, κάνω την όλη ετοιμασία στην παραλία, τα δικά μου είναι όλα δίσπαστα. Παρατηρώ, όμως, ότι ο Γιώργος φοράει ακόμα τα αθλητικά του παπούτσια. “Γιώργο”, του φωνάζω, “Γιατί δε φοράς τις μπότες σου? Θέλεις πρώτα να βραχείς?”. “Έλα, ρε Tony, εγώ είμαι άνθρωπος της θάλασσας, εμένα η θάλασσα με σέβεται, δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο”, μου απαντάει ειρωνικά, συνεχίζοντας τη δουλειά του στα καλάμια. Δεν του απαντώ και ρίχνω με τη σειρά μου το πρώτο καλάμι. Ευτυχώς, παρά την πολύ ταραγμένη θάλασσα, δεν υπάρχουν ίχνη φυκιών ή άλλα ενοχλητικά αντικείμενα, συνηθισμένα σε τέτοιες καταστάσεις.

Συνεχίζω να ασχολούμαι με τα καλάμια. Είναι ακόμα νωρίς και η ώρα περνάει χωρίς κανένα νέο, ενώ η ένταση της θάλασσας χαμηλώνει. Τα καλάμια μας στη θάλασσα δεν έχουν ακόμη “ενοχληθεί” από τα ψάρια, αλλά το ξέρω, έχει γίνει και άλλες φορές, στο μέρος αυτό και με τέτοια θάλασσα το ψάρι θα κάνει την εμφάνισή του από τις οκτώ και μετά. Ξαφνικά, ένα δυνατό κύμα ήρθε κατά πάνω μας. Όπως ίσος μαντέψατε, εγώ που φορούσα μπότες, έτρεξα μακριά και το απέφυγα, μόνο για λίγο! Ο καημένος ο Γιώργος σχεδόν βράχηκε μέχρι τη μέση. Τον λυπήθηκα, δεν μπορούσα όμως να συγκρατήσω τα γέλια μου, τον είχα προειδοποιήσει … Πάμε στο αυτοκίνητο για να του δώσω ένα παντελόνι που παίρνω πάντα μαζί μου καθώς και με άλλα πράγματα για … αυτές τις περιπτώσεις, αλλά δεν είχα (δυστυχώς) ούτε κάλτσες ούτε παπούτσια. Ενώ είμαστε ακόμα στο αυτοκίνητο, προσπαθώντας να λύσουμε το πρόβλημα, τσιμπάει το δικό μου PenCast, όμως χωρίς συνέχεια. “Γιώργο”, του λέω, “τώρα αρχίζει η δουλειά για μας, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα. Εσύ όμως θα κρυώσεις έτσι βρεγμένος που είσαι. Το σπίτι είναι μακριά και χωρίς παπούτσια πάνω στην παραλία δεν θα αντέξεις για πολύ. Τώρα όμως ξεκινά η διασκέδαση …”. Χαμογελώντας ειρωνικά, όπως πάντα, μου απαντά: “Συνεχίζουμε, Tony, συνεχίζουμε, ούτως ή άλλως δεν κάνει κρύο, ευτυχώς”. Ξέρω, όμως, ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που θα μου ζητήσει να φύγουμε λόγο το κρύο που θα νιώθει. Ενώ περνάει η ώρα, η ένταση της θάλασσας μειώνεται ακόμη περισσότερο. Ένας σαργός και μια μικρή μουρμούρα κάνουν την εμφάνισή τους … όταν ένα ξαφνικό κούνημα του καλαμιού μου, που το λύγισε πολύ, έκανε την καρδιά μου να φτάσει στο λαιμό … Δυστυχώς δεν έκατσε, προοιωνίζοντας την έκβαση της βραδιάς. Όμως … “Tony, σε παρακαλώ, πάμε σπίτι, δεν αντέχω άλλο το κρύο στα πόδια”, είπε ο Γιώργος. Στενοχωριέμαι και για το φίλο μου, που ειλικρινά υποφέρει, και για τη χαμένη βραδιά, αναγκάζομαι όμως να υποχωρήσω.

Δυναμική επιστροφή: Κατά την επιστροφή, αρνούμενος να δεχτώ ότι μια τόσο πολύ υποσχόμενη βραδιά θα τελειώσει έτσι άδοξα, τηλεφωνώ στον Πασχάλη, ο οποίος είχε έρθει μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο σημείο που του είπα. Στοιβάζουμε τα εργαλεία του μέσα στο αυτοκίνητο και χωρίς καμία καθυστέρηση, φεύγουμε. Μέχρι να διηγηθώ στον Πασχάλη τι είχε συμβεί με τον Γιώργο, είχαμε φτάσει στον προορισμό μας, είχαμε στήσει τα καλάμια και περιμέναμε τα ψάρια που θα τολμούσανε να πλησιάζουν τα δολώματά μας. Πολύ γρήγορα ένα σαργουδάκι 300 γρ. κούνησε τα καλάμια μας. Η θάλασσα τώρα ήταν αλήθεια καταπληκτική, περίπου τέσσερα ή πέντε Μποφόρ, που σημαίνει ότι ι προοπτικές να κάναμε μια καλή ψαριά είναι σίγουρα πολλές (τα τρία ψαράκια που πιάσαμε το επιβεβαιώνουν). Αυτό με κάνει να ετοιμάζω και τρίτο καλάμι να ρίξω, το απόγευμα είχα ετοιμάσει μόνο τα δυο: το Pencast Texalium 14 ft. (4,20 mt.) και το Rip Queen 12 ft. (3,65 mt.), τα οποία αντέχουν κάθε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Τώρα έριξα και δεύτερο Rip Queen. Όσο αφορά τα παράμαλλα, ενώ στην πρώτη φάση είχα χρησιμοποιήσει ένα Short ανεστραμμένο και ένα κανονικό Short, λόγο της δύναμης των κυμάτων και των ρευμάτων, τώρα χρησιμοποιώ τρία Tandem, το ένα με σουπιά και αμερικάνικο, το δεύτερο με σουπιά και φαραώ και το τρίτο μόνο με σουπιά, γιατί στις συγκεκριμένες συνθήκες είναι το δόλωμα που δουλεύει πολύ καλά. Είναι ακόμα εννέα παρά, όταν το Pencast ζωντανεύει με ένα ξαφνικό δυνατό κούνημα. Περνούν λίγα δευτερόλεπτα και ένα δεύτερο δυνατό κούνημα με κάνει να πιάσω το καλάμι στα χέρια, έτοιμος για το κάρφωμα.

Πριν το κάρφωμα, τραβώ λίγα εκατοστά το καλάμι προς το μέρος μου, για να κουνηθεί λίγο και το δόλωμα και να σιγουρευτώ ότι ο “κύριος” πιάστηκε καλά. Με το κόλπο αυτό (σχεδόν πάντα πιάνει), το ψάρι έδωσε δυο πολύ δυνατές κεφαλιές, που σημαίνει ότι είναι 100% πιασμένο. Κατεβάζω το καλάμι μπροστά μου, όσο φτάνει, καρφώνω δυνατά αλλά όχι υπερβολικά και αρχίζω το μάζεμα. Είμαι σίγουρος ότι και εσείς φαντάζεστε τι έγινε και τι τράβηξα μέχρι που το έβγαλα έξω. Ένας ωραίος σαργός 1,300 kg. Τον βάζω μέσα στον κουβά με το θαλασσινό νερό για να μην στεγνώσει γρήγορα, δολώνω ξανά και ρίχνω περίπου στο ίδιο σημείο (70 μέτρα), μέσα στα κύματα και ακριβώς μέσα στο διάδρομο που, φαίνεται, περνάνε τα καλά κομμάτια. Ο Πασχάλης ήταν πάλι κοντά στα καλάμια του, περίπου 100 μέτρα μακριά μου στα δεξιά και είχε ήδη μαζέψει το ένα για να το ελέγχει. Αποφασίζω να κάνω μία βόλτα και να πάω κοντά του, μα, ενώ περπατάω και βρίσκομαι στο μισό δρόμο, τον ακούω να ουρλιάζει: ”Tony, γύρνα πίσω γρήγορα στα καλάμια σου, το ένα κουνήθηκε πάλι”.

Ενώ τρέχω πίσω στη θέση των καλαμιών μου, αυτό κουνήθηκε πάλι και δυνατά μάλιστα. Μόλις φτάνω, πιάνω κατευθείαν το συγκεκριμένο καλάμι στα χέρι μου και καρφώνω αμέσως, μετά από τόσα τσιμπήματα δεν συμφέρει να ρισκάρω να το χάσω. Ευτυχώς το ψάρι ήταν ήδη αρκετά κουρασμένο, αισθάνομαι το βάρος του. Οι κεφαλιές που δίνει κατά τη διαδρομή του προς την παραλία είναι δυνατές αλλά όχι αποφασιστικές. Μόνο λίγα μέτρα πριν το σκαλοπάτι της ακρογιαλιάς προσπαθεί με όλη τη δύναμη που του απέμεινε να βρει τον τρόπο να απελευθερωθεί και να αποφύγει τη σύλληψη, μάταια όμως. Κρατώντας χαμηλά από τα δεξιά το καλάμι, συνεχίζοντας να μαζεύω πολύ σιγά, για να ακολουθήσω τις κεφαλιές του, και πηγαίνοντας μικρά βήματα προς τα πίσω, για να έχω τη σωστή απόσταση και τη σωστή γωνία με το ψάρι, με την πάντα την εξαιρετική βοήθεια των κυμάτων, καταφέρω τελικά με μεγάλη μου χαρά να βγάλω έξω από το νερό. Ακολούθησαν πολλά τσιμπήματα μέχρι τις δυόμισι μετά τα μεσάνυχτα. Η ψαριά ήταν εξαιρετική και πάνω τις προβλέψεις. Στο σύνολο είχαμε πιάσει εκτός των άλλων οκτώ πολύ καλούς σαργούς ενώ τέσσερα μεγάλα τσίμπησαν αλλά δεν πιάστηκαν και τρία έφυγαν κατά τη διάρκεια του μαζέματος.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος