BACK   ...the right site for fishing lovers
 
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΓΝΗΤΙΚΏΝ ΦΡΕΝΩΝ
 
 

 

 

Ως αρχή, είναι σημαντικό να θυμίσουμε ότι, ένα μαγνητικό φρένο δεν είναι θεμελιακός προσόν στην χρήση ενός ροτάντε (περιστροφικός μηχανισμός), ούτε για την επιτυχία της απόδοσης του: πιο απλά, αυτό που επιτρέπει, είναι ένα αυξημένο εκλεκτικισμός στο σχηματισμός, ή, καλύτερα, στην προσαρμογή του σχηματισμού στις διαφορετικές καταστάσεις. Αυτός, είναι ο λόγος για το οποίο το μαγνητικό φρένο είναι πολύ βολικός στο ψάρεμα, ενώ, στην εξέδρα, μπορεί εάν χρειαστεί, να τελειοποιεί ένα σχηματισμό μελετημένο ακριβώς στην τήρηση των διαφορετικών στοιχείων του “παιχνιδιού”. Με αυτή την αίσθηση, οι απαντήσεις σε σχέση την σύγκλιση του, κρύβονται πίσω από μια σειρά υπολογισμούς που, δυστυχώς, το εύκολο εντυπωσιασμός τυπικός των μεγάλων νεωτερισμών ειδικά σε ότι αφορά τις αλλαγές που έχει βάλει, αναπόφευκτος, σε δεύτερο πλάνο. Μια που κάναμε αυτές τις μικρές προδιαγραφές, μπορούμε , τώρα, να αντιμετωπίζουμε τις βασικές χαρακτηριστικές του μαγνητικού φρένου, αρχίζοντας από δυο πολύ σημαντικοί βασικοί ορισμοί.

MONOMAG και MULTIMAG: Να ταυτίσουμε το ένα ή το άλλο μόνο από τον αριθμός μαγνητών που χρησιμοποιεί, είναι απλά μειωτικός, άρα, πρέπει να βρούμε αλλού τις διαφορές. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποτιμούμε το μερίδιο της μπομπίνας που ενδιαφέρεται από τη δράση του φρένου και, επομένως, η διαφορετική δράση φρεναρίσματος που, από αυτό, προέρχεται. Όντως, εάν περισσότεροι μαγνήτες είναι μονταρισμένοι πάνω σε μια πλάκα (multimag), σκεπάζουν ένα μεγάλο κομμάτι της μπομπίνας και συνεισφέρουν στο φρένο μια πολύ προοδευτική δράση. Ένα μόνο μαγνήτη (monomag), ενεργεί πάνω σε ένα πιο περιορισμένος μερίδιο της μπομπίνας, και θα έχει ως αποτέλεσμα, μια λιγότερο ισχυρή δράση, αλλά πολύ πιο προοδευτική. Στην πρώτη περίπτωση, άρα, θα έχουμε να δουλέψουμε με ένα πολύ πιο διαμορφωμένο φρένο που έχει μια συμπεριφορά που μοιάζει με εκείνη των ABS, τόσο πλαστικός που το κάνει εύκολα ευάρμοστος σε όλες τις περιπτώσεις. Ένα φρένο κατάλληλο στο ψάρεμα και άψογο στην εξέδρα, ειδικά με πολύ βαριά μολύβια, επικυρωμένο από μια αργή κίνηση και μια ισχυρή επιτάχυνση. Στην δεύτερη περίπτωση, ενώ, θα βρισκόμαστε να διαχειρίζομαι ένα φρένο που μοιάζει πολύ σε ένα δύσκολο σύστημα, πολύ επιθετικός στις εκκινήσεις, αλλά πολύ λίγο αποτελεσματικό στις μακρινές επιταχύνσεις. Ένα φρένο ιδανικό για “ελαφρά” μολύβια, χαρακτηρισμένα από μια καταπληκτική εκκίνηση, και από μια απότομη απώλεια δύναμης και ταχύτητας: ένα φρένο που, στην λεπτότητα του ρεγουλάρισμα, προτιμάει ένα κλείσιμο κομπλέ και μια βαθμιαία απελευθέρωση μετά την αποκόλληση. Δεν είναι μοιραίο, πράγματι, εάν το multimag είναι το σύστημα που έχουν υιοθετήσει επίσης από τις κατασκευαστικές εταιρίες, ενώ το monomag, είναι τυπικός για τις μετατροπές SLITTA, CENTRAL MAG και T-MAG. δυναμικότητα του μαγνητικού φρένου στην μια και στην άλλη περίπτωση, είναι απευθείας αντίστοιχος στις δυνατότητες του ρεγουλάρισμα και του φρενάρισμα.

Κλασσικός μηχανισμός ρεγουλάρισμα, είναι το “έλκηθρο”, αποτελούμενος από ένα δρομέας με ελατήριο που, κινώντας, μας δείχνει (χάρη και σε μια αριθμημένη αντιστοιχία), η ποσότητα του φρένου με τον οποίο ρίχνουμε. Είναι ένα σύστημα εύκολο και διαισθητικός στην χρήση που μας επιτρέπει εύκολοι σχηματισμοί, πάντα ανατοποθετημένοι, αλλά που δεν αφήνει πολύ χώρο στο λεπτομερέστατο ρεγουλάρισμα, και παρουσιάζεται λίγο επιρρεπής στις απαλλαγές κατά τη διάρκεια του πετάγματος. Για τους λόγους αυτούς, πολλούς long casters, για να μην απαρνούνται την χρήση του Mag, άρχισαν να  ψάχνουν διαφορετικά συστήματα ρεγουλάρισμα ώστε να εκμεταλλεύονται στο μέγιστο οι δυνατότητες. Γεννιέται, έτσι, το Central Mag, δηλαδή, μια βίδα ομοαξονικής στην μπομπίνα, ελεγχόμενη από ένα μοχλός τοποθετημένο εξωτερικά, απάγκιο του ρυθμιστής του μηχανικού φρένου στον οποίο βιδώνεται η πλάκα που φέρνει τους μαγνήτες. Το αταίριαστος είναι βέβαιο: χάνεται πράγματι μέρος της λειτουργικότητα του μηχανικού ρυθμιστής στον οποίο ακουμπάει ο μοχλός της ρύθμισης. Για να προλαβαίνουμε το αταίριαστος, γεννιέται το T-Mag, χαρακτηρισμένο από ένα μοχλός αποκεντρωμένο σε σύγκριση με το άξονας της μπομπίνας και εφοδιασμένο με μια βίδα που, βιδώνοντας και ξεβιδώνοντας, ρυθμίζει την απόσταση, άρα, το φρενάρισμα. Σε αυτή την περίπτωση, το μαγνήτη, τοποθετείται στο κεφάλι της βίδας, αν και η καλύτερη διαχείριση του σύστημα αυτού έχει φέρει τους “χειροτεχνικούς” του τομέα, να το χρησιμοποιήσουν, με κάποια επιτυχία, ακόμα και για το multimag, ενώνοντας η πλάκα στην βίδα.

Αποτελέσματα: Από αυτό που είπαμε μέχρι τώρα, είναι φανερό ότι, πριν επιλέγουμε ένα μαγνητικό φρένο, ή καλύτερα, για μια μετατροπή, πρέπει να αναρωτιόμαστε για πιο λόγο θέλουμε να το μοντάρουμε.
Οι ρυθμίσεις με βίδα, μας επιτρέπουν αναμφίβολα μια καλύτερη δυνατότητα διαμόρφωσης στην τοποθέτηση, αλλά χρειάζονται, για μια ασφαλέστερη χρήση και χωρίς εκπλήξεις, περισσότερη ευαισθησία και εμπειρία στην αναζήτηση του πιο σωστό σχηματισμός και στην διαχείριση του ανοίγματος κατά τη διάρκεια του πετάγματος, σε σύγκριση με το ελατηριωτός σύστημα. Εξάλλου, ο σχηματισμός (δεν κουράσουμε ποτέ να το πω), είναι μια πολύπλοκη πορεία, φτιαγμένος από πάρα πολλά στοιχεία, και όλα με αξιόλογη σοβαρότητα για την προσέγγιση ενός θετικού αποτέλεσμα. Κεντρικότητα και ζυγοστάθμιση της μπομπίνας, λίπανση, επιλογή και χρήση των φυγοκεντρικών, τύλιγμα και διάμετρος της πετονιάς που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε, αντιπροσωπεύουν τις ξεκάθαρες βάσεις ώστε να πετύχουμε ένα άξιο αποτέλεσμα: τα πρόσωπα ενός πολύγωνου που, για να γίνεται αρμονικά, πρέπει να είναι αναλογικά μεταξύ τους. Είναι, ενδεχομένως, σε μια δεύτερη στιγμή που το μαγνητικό φρένο μπορεί να μπει στο “παιχνίδι”, δηλαδή, όταν, συμπληρώνοντας τη διαδικασία ωριμότητα και εκμάθηση, θέλουμε να τελειοποιούμε ένα σχέδιο δράσης που πιστεύουμε είναι κατάλληλος, κάνοντάς τον ελαστικό και εύκολα προσαρμόσιμος με μια σειρά περιστατικά. Προχωρώντας, δεν μπορούμε να παραμελούμε ότι ψάρεμα και εξέδρα έχουν διαφορετικές απαιτήσεις που, για φυσιολογικούς λόγους, απαιτούν διαφορετικές λύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η απλότητα του κλασσικού σύστημα ρύθμισης “έλκηθρο”, τυπικό των Abu ή των Penn, στο ψάρεμα επιβάλλει αναμφίβολα τις δικές του κανόνες και σιγουριές: ενώ στην εξέδρα, μπορεί να δείχνει “μικρή ανάσα” λόγο την χαμηλή προοδευτικότητα που το επικυρώνει. Σε αυτό το σημείο, θα μου άρεσε να κλείνω με μια ερώτηση που έρχεται ενστικτώδης: κανένας απαγορεύει να κάνουμε μια μετατροπή mono ή multimag, ούτε να την χρησιμοποιήσουμε στο ψάρεμα παρά στην εξέδρα, αλλά, τι νόημα έχει να αγοράσουμε ένα CT 6500 Mag Elite και αμέσως μετά να “διαλύσουμε” όλο το σύστημα φρεναρίσματος για να το αντικαταστήσουμε με ένα άλλο? Θέλοντας να επιλέγουμε για την μετατροπή, δεν θα ήταν καλύτερα να διαλέγαμε αμέσως ένα άλλο CT, χωρίς κανένα μαγνητικό φρένο και που θα μπορούσαμε να κάνουμε τις μετατροπές πιο εύκολα? Εγώ, έθεσα τις ερωτήσεις, αφήνω όμως τις απαντήσεις στο “καλό γούστο” αυτών που διαβάζουν, περιορίζοντας τον εαυτό μου να το παρακαλώ μόνο να υποπτεύεται τους πωλητές θαυμάτων που προτρέπουν τα φρένα τους σαν μοναδική και αναντικατάστατη λύση σε όλες τις αρρώστιες που βασανίζουν τα δικά μας πετάγματα.