BACK   ...the right site for fishing lovers
 

ΚΑΡΑΒΙΔΑ Squilla Mantis

Mantis Shrimp "en"/ Crevette Mante "fr"/ Galera "es"/ Cannocchia "it"

 
 

 

Η καραβίδα (Squilla mantis) είναι ένα καρκινοειδή μεσαίου μεγέθους που μπορεί να φτάσει ένα μήκος περίπου 20 εκατοστών, αν και γενικά φτάνει μεταξύ τα 12 και τα 18 εκατοστά. Είναι ευρέως απλωμένη σε όλη τη Μεσόγειο θάλασσα.

Στις Ιταλικές θάλασσες είναι παρόν σχεδόν παντού, αλλά αιχμαλωτίζονται κυρίως στη μεσαία και βόρεια Αδριατική. Χαρακτηριστικός είναι το τέλσον (το τελευταίο τμήμα του σώματος), πολύ μεγάλο προικισμένο με αγκάθια και μικρά δοντάκια με δυο χαρακτηριστικές στρογγυλεμένες μοβ βούλες περικυκλωμένες από ένα δαχτυλίδι λευκό χρώματος; δυο βούλες που αντιγράφουν τα μάτια.

Η καραβίδα οδηγεί μια μοναχική ζωή και σχεδόν εξαιρετικά κατοικεί τους αμμώδεις και λασπώδεις βυθούς, σε βάθος μεταξύ τα 20 και τα 200 μέτρα. Χτίζει ένα τούνελ στο ίζημα σχήματος U με δυο ανοίγματα όπου περνάει τις περισσότερες ώρες, αφήνει το καταφύγιο μόνο στην περίπτωση δυνατές θαλασσοταραχές και στις βραδινές ώρες, όταν πηγαίνει σε αναζήτηση τροφής, καθώς και σε αναπαραγωγικές περιόδους.

Είναι ένα σαρκοφάγο ζώο, τρέφεται κυρίως με μικρά μαλάκια, σκουλήκια, και ψάρια που ζαλίζει με αστραπιαίες κινήσεις. Έχει ξεχωριστό φύλο, η γονιμοποίηση είναι εσωτερική και εμφανίζεται στα τέλη του χειμώνα και νωρίς την άνοιξη. Το αρσενικό διακρίνεται από το θηλυκό από την παρουσία δύο νηματοειδών προσαρτημάτων που βρίσκονται στη βάση του τρίτου ζεύγους ποδιών.

Τα γονιμοποιημένα αυγά τοποθετούνται σε μια ζελατινώδη μάζα που το θηλυκό κρατά συνδεδεμένα στα μαξιλόποδα καθιστώντας οξυγόνο ενώ κινείται συνεχώς. Στο Ιταλικό ψάρεμα, η καραβίδα είναι το πιο σημαντικό καρκινοειδές, σε ποσοτικούς όρους, ειδικά στην Αδριατική, όπου βρίσκει πιο ευνοϊκές τις περιβαλλοντικές συνθήκες.

Ψαρεύεται όλο το χρόνο, ιδιαίτερα το φθινόπωρο και το χειμώνα, με τράτες βυθού. Ενώ με δίχτυα αλιεύουν κυρίως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Η αλιεία είναι ιδιαίτερα γόνιμη ιδιαίτερα τη νύχτα ή αμέσως μετά από μια καταιγίδα. Η εποχή στην οποία το κρέας είναι καλύτερο είναι το χειμώνα, από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Μάρτιο.

Η καραβίδα είναι το πιο ειδικό και επιλεκτικό δόλωμα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, μόνο τις μεγάλες τσιπούρες, τα λαβράκια, και τα μυλοκόπια μπορούν να πάρουν τέτοια εδέσματα. Η ισχυρή πανοπλία που καλύπτει το κέφαλο-θώρακα, στην πραγματικότητα αποθαρρύνει όλα τα μικρά ψάρια και μόνο αν η καραβίδα είναι μικρή σε μέγεθος, μπορεί να έχει κάποια επίθεση, ακόμη και από μεγάλους σαργούς.

Οι καλύτερες συνθήκες χρήσης θα τις έχουμε σε συνδυασμό με την εξασθένηση της θαλασσοταραχής, ή αλλιώς με λίγο κυματισμένη θάλασσα. Εξαιρετικές είναι οι μεγάλες παραλίες που έχουν κάποια βράχια μέσα στη θάλασσα, και είναι επίσης πλούσια σε βλάστηση. Το ιδανικό παράμαλλο είναι το Long Arm, ένας βραχίονας νάιλον του 0,40 με 0,60 μμ. ή συρματόσκοινο μήκους τουλάχιστον 1,5 μτ.

Στην άκρη υπάρχει συγκολλημένο ένα αγκίστρι με κοντό κοτσάνι με αιχμή τύπου "νύχι αετού" (beak) ο αριθμός των οποίων κυμαίνεται από το Ν* 2 στο Ν* 1/0: Η δολωσιά, φυσικά, έχει μεγάλη αντοχή στο πέταγμα. Το αγκίστρι όντος, διαπερνά το σώμα στο ύψος του telson (το μέρος με σχήμα "βεντάλια" της ουράς), χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του δολώματος. Μόλις στη θάλασσα δεν χρειάζεται υπερβολικούς ελέγχους, αλλά στόχος μας θα είναι να ελαχιστοποιήσουμε το βάρος του μολυβιού με έναν τρόπο που το θήραμα δεν θα παρατηρήσει αμέσως την απάτη. Παρά τις αδιαμφισβήτητες ισχύος του, η καραβίδα δεν είναι ένα πολύ χρησιμοποιούμενο δόλωμα.