BACK   ...the right site for fishing lovers

ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ ΡΕΚΟΡ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Ρόδος/Ελλάδα 23 Μαίου 2020

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο Επιστημονικό ιστότοπο https://www.observadoresdelmar.es/Observations/9/5083

04 Μαίου 2012
Πιστεύω ότι είναι πλέον λίγοι εκοίνοι που δεν με ξέρουν στον τομέα του ερασιτεχνικού ψαρέματος και ειδικά στο surf casting, όπως επίσης είναι πολλοί εκείνοι που με ακολουθούν μέσω το σάιτ http://www.fishingtarget.com/ ήδη από το 2003, ή τη σελίδα μου στο Facebook  https://www.facebook.com/groups/244752855617612/ που, σχεδόν καθημερινά δημοσιεύω όλα τα νεα του ερασιτεχνικού ψαρέματος που μας ενδιαφέρουν από κοντά, ή ακόμα μέσω Twitter https://twitter.com/ACarratello, που είμαι λάτρεις του surf casting στην πρακτική από πάντα, λέγοντας επίσης ότι έχω γράψει και δημοσιεύσει πάρα πολλά άρθρα σε δυο Ελληνικά περιοδικά ψαρέματος.
Είναι προφανές ότι στην πρακτική, όποιος ψαρεύει με την τεχνική αυτή από την παραλία, το κάνει ειδικά το φθηνόπορο – χειμώνα, ξεκινώντας από το Σεπτέμβριος και πέρα, που είναι η περίοδος του χρόνου που, με την αλλαγή της σεζόν θα αρχήσουμε να δούμε οι πρώτες χειμερινές θαλάσσιες ταραχές και τα ψάρια πιο μεγάλα. Στην πρακτική, με αυτές πιο ευνοικότερες από τις καλοκαιρινές συνθήκες, η διασκέδαση είναι εξασφαλισμένη και, αν λέμε επίσης ότι βγαίνουμε με κάποιο άτομο με τον οποίο.. τα πάμε καλά, είμαστε εντάξει.

Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω γιατί μέχρι σήμερα δεν ήθελα να το δημοσιεύσω, μάλλον λόγω δουλειά ή μάλλον γιατί βαριόμουν ή ποιος ξέρει γιατί, σε μια από τις δικές μου χειμερινές εξωρμήσεις με κάποιος γνωστός πρίν κάποια χρόνια, έχοντας αυτός μισί μέρα ρεπό από την δουλειά του, οργανώνουμε και πάμε να ξοδεύουμε λίγες ώρες από το χρόνο μας στο ψάρεμα στην παραλία του ενυδρίο, παραλία από χαλίκια και βότσαλα που άλλες φορές μας έχει δώσει πολύ καλές συλλήψεις, ακριβώς δίπλα του Ενυδρίο της Ρόδου, στην Βορειότερη άκρη του νησιού και εκτός να είναι καταπληκτικός μέρος τοποθετημένο Βόρεια προς τα όμορφα νησιά της Σύμης και Τίλος και την Τουρκική ακτή, και Νότια, προς την Ανατολική του νησιού της Ρόδου και την πανόμορφη πόλη που φέρνει το ήδιο όνομα της.

Οκ, παρκάρουμε το αυτοκίνητο ακριβώς δίπλα, στο ανοιχτό χώρο που υπάρχει στα αριστερά του ενυδρίου και μόλις ξεφωρτώσουμε όλα τα εργαλεία, κατευθηνόμαστε προς την ακρογιαλιά.  Δεν βιαζόμαστε και είναι ακόμα 3,30 μετά το μεσημέρι, ο καιρός είναι πολύ καλός, δεν φυσάει καθόλου, και η βραδιά προβλέπεται πολύ ευχάριστη. Λίγα λεπτά για να τακτοποιήσουμε τα καλάμια μας και είμαστε ήδη εν δράση. Καρφώνω οι τρεις βάσεις για να τοποθετήσω τα κάλαμια μου μόλις πάνω το σκαλοπάτι που δημιουργήθηκαν τα κύματα των πλοίων που περνάνε από εκεί και σε μικρή απόσταση για να μπαίνουν στο λιμάνι, πάνω στην ακρογυαλιά και που έχουν ύψος περίπου ενός μέτρου, και ρίχνω τα καλάμια σε διαφορετικές αποστάσεις και με διαφορετικά δολώματα.

Τα καλάμια που αυτή τη φορά πίρα μαζί μου είναι: ένα από τα αδιαχώριστα New Rip Queen και το All Cast των 3,65 μτ, και τα δύο από την πολυβραβευμένη Ιταλική Tecnofish, εταιρία πολύ γνωστή ακόμη και στις Η.Π.Α. όπου και παράγει πολλά από τα καλάμια της με ίνες τελευταία τεχνολογία, και το Penncast 222 Tournament των 4,20 μτ. από την Νεοζηλανδέσικη Kilwell. Τα πρώτα δυο καλάμια είναι φτιαγμένα από καθαρό άνθρακας 99% (All Cast e New Rip Queen), και το άλλο (Penncast) με Texalium (ίνες από γυαλί, ίνες από αλουμίνιο, και καθαρό άνθρακας 99%). Μόνο η New Rip Queen “φοράει” ένα μουλινέ με σταθερή μπομπίνα BG60, ενώ η All Cast και η Pencast “φοράνε” ένα μουλινέ με περιστροφική οριζώντια μπομπίνα (ροτάντε) Penn Levelmatic 12 lb. και ένα Daiwa Tournament 7HT. Και στους τρεις μηχανισμούς έχω τυλήξει κίτρινη μεσινέζα Daiwa Tournament των 0,35 μμ. και Shock Leader των 0,70 μμ. γιατί εγώ χρησιμοποιώ μολύβια Rocco Bomb των 150 γρ.

Τα δολώματα που πήραμε μαζί μας για αυτή την εξώρμηση είναι: καταψύγμένη γαρίδα δουλεμένη με αλάτι και ζάχαρη ώστε να πετάει το νερό και να σκληραίνει, φρέσκια σουπιά αγορασμένα από το πρωί, αμερικάνικο και μονοδόλια ως αωωέλιδων. Έτσι είναι που στη New Rip Queen και στη All Cast μετά που πρόσθεσα ένα παράμαλλο Tandem στο κάθ’ένα, τα δολώνω με εναλλακτικά δολώματα: γαρίδα και αμερικάνικο το ένα, και σουπιά και μονοδόλι το άλλο, ενώ η Penncast, μια που είναι πιο ψηλό καλάμι, με το Pater Noster, το δολώνω με την γαρίδα, στο υψηλότερο παράμαλλο γιατί είναι πολύ εύθραυστη και επίσης για να αποφεύγουμε όλα τα ψηλοτσιμπήματα των μικρών ψαριών. Το κεφάλι μιας σαρδέλας στο μεσέο παράμαλλο για να είναι λίγο πιο ψηλά από το πάτωμα και πιο φανερό από μεγαλήτερη απόσταση, και τέλος, εένα κομμάτακι σουπιά που, μια που είναι ένα δόλωμα μακράς διάρκειας, στο χαμηλότερο παράμαλλο να πλησιάζει το βάθος. Πρέπει επίσης να πούμε ότι στην περίπτωση του Pater Noster, για την κατασκευή των παράμαλλων του, χρησιμοποίησα ατσάλινο θερμο-κολλητικό συρματόσκηνο 15 λιμπρών και ένα αγκίστρι Beak για την σαρδέλα, και αγκίστρια O’Shaughnessy N.1/0 για τα άλλα, ενώ για την κατασκευή των δυο Tandem χρησιμοποίησα κόκκινη μεσινέζα Cajun 0,30 μμ. και αγκίστρια σε Tandem (από αυτό το όνομα του παράμαλλου) πάνω στην άκρη ένα Kahle Hook μπρουνζινοπώ N.3 και αμέσως από πάνω ένα Aberdeen N. 2.

Ρίχνω χωρίς να χάνω άλλο χρόνο και σε διαφορετικές αποστάσεις όπως είναι συνήθεια μου, σε κάποιες δεκάδες μέτρα πιο εδώ από την μύτη του νησιού που βλέπω ότι τα δυο αντίθετα ρεύματα δημιούργησαν ένα μικρό κύκλος από κυμάτων μόλις φανερό και με χαμηλότερη ένταση. Σχεδόν αμέσος ο Γιώργος πιάνει ένα μουρμούρι 300 γρ. περίπου, άρα υποθέτουμε ότι πολύ πιθανών το βράδι κάτι θα πιάσουμε. Αυτός χρησιμοποιεί πιο ελαφριά εργαλεία από τα δικά μου όπως επίσης και αγκίστρια και δολώματα πιο μικρά. Περνάει λίγο χρόνο ακόμα και πιάνει άλλη μικρή μουρμούρα, ύστερα τίποτα άλλο!

Βρίσκομαι με το Γιώργος και συζητάμε κοντά στα καλάμια του, καμία πενηνταριά μέτρα αριστερά από τα καλάμια όπου και τους έδινα τις πλάτες όταν ξαφνικά άρχισε να φωνάζει ”Tony, τρέξε, το καλάμι!”, το κατάλαβα αμέσως ότι πρόκειτε για τσίμπημα. Ούτε που πρόλαβα να γυρίσω και βλέπω άλλη μια βουτιά του Penncast, το πολύ δυνατό λύγισμα που είχε ήταν ειλικρινά απίστευτο. Πολύ σπάνια στο ψάρεμα βλέπουμε τέτοια τσίμπήματα, Ξέρω μόνο ότι για να λυγίσει με τέτοιο τρόπος ένα καλάμι σαν τα δικά μου, σίγουρα πρόκειται για πολύ μεγάλο θήραμα. Καλά που έφτασα ήδη από κάτω από το καλάμι γιατί πριν προλάβω να το πιάσω στα χέρια, άλλο δυνατό τράβηγμα σχεδόν το βγάλει από την θέση του στην παραλία σαν τα 40 εκατοστά ή και πάνω που ήταν καρφωμένα, δεν υπήρχαν. Θο θήραμα είναι στην αλύθεια πολύ δυνατό, και το μυαλό μου βρίσκεται σε μια κατάσταση αμόκ, η αδρεναλίνη με κάνει να τρέμω όπως είχε γίνει άλλη μια φορά στην γενέτειρα μου πόλυ στην Σικελία που, θυμάμε, είχα ίδια περιπάτεια με ένα γοφάρι 6,5 χγ.

Σίγουρα ξέρουμε ότι η τοποθεσία που βρισκόμαστε μεταξύ Ρόδος και Τουρκική ακτή, προσφέρει πολλές εκπλήξεις: από σφυρίδες στις συναγρίδες, από μουρμούρια στις τσιπούρες, από σαργούς στα καπούνια, και άλλα είδη ψαριών με ανάλογη σημασία. Ευτυχώς που όντως έχω εργαλεία που αντέχουν πολύ καλά, αλλιώς δεν ξέρω αν θα ήχαν αντέξει τέτοια δύναμη. Ο Γιώργος βρίσκεται συνέχεια κοντά μου, με τα μάτια του ανοικτά από την έκπληξη και δεν ξέρει τι να κάνει ή πει, είναι πιο μπερδεμένος από μένα κοιτάζοντας μια το καλάμι και μια τη θάλασσα για να προσπαθεί να καταλάβει ποιο θήραμα θα μπορούσε να είναι. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι πρόκειται από μεγάλο ψάρι και ο συνεχώς ήχος της ρέγουλα το διαπιστώνει.

Ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει σε αυτήν την απελπισμένη ώθηση και τράβηγμα, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν πάντα έτσι όταν βρέθηκα σε παρόμοιες καταστάσεις σε άλλες εποχές, με την αδρεναλίνη που αναμιγνύεται με σκέψεις και φόβους να μην μπορείς να τα καταφέρεις, και τα πόδια να τρέμουν… δεν καταλαβαίνεις τίποτα πλέον! Δεν καταλααβαίνω πόσο καιρός έχει περάσει, αλλά τελικά μπορούμε να δούμε το σχήμα όταν φτάνει λίγα μέτρα από την ακτή, όντως είναι πολύ μεγάλο και δεν φαίνεται να έχει κουραστεί, γιατί εξακολουθεί να αγωνίζεται μέχρι στην ακρογυαλιά προσπαθώντας απεγνωσμένα να απελευθερωθεί. Κατάλαβε ότι αυτί είναι η τελευταία προσπάθεια που του έχει απομείνει, αλλά δεν έχει αποτέλεσμα. Το σέρνω μερικά μέτρα πίσω στην παραλία για να σιγουρευτώ ότι δεν θα μου κάνει κακές εκπλήξεις. Τώρα είναι η ώρα για τις φωτογραφίες, αξίζει πραγματικά, είναι ένα όμορφο λαγοκέφαλος που στην συνέχεια διαπιστώσαμε ότι ζύγιζε 8,5 χγ. Έως σήμερα δεν έχω καμία είδηση ότι έχουν πιάσει μεγαλήτερο από αυτό, οπότε νομίζω ότι αυτή η σύλληψη μου είναι απόλυτα ρεκόρ στη Μεσόγειο, και παρόλο που ως ψάρι, στα μέρη μας το μισούν όλοι και η αξία του είναι μηδέν, στην θάλασσα ως μαχητής είναι ειληκρινά καταπληκτικός.

Εκτός αυτού, εκείνο το βράδυ έπιασα άλλοι δυο ήδιου μεγέθους, και σύνολο μαζί με τον Γιώργος πιάσαμε άλλοι τέσσεροις με βάρος από 2,5 έως 4,0 χγ. Φυσικά, όλοι οι λαγοκέφαλοι που πιάνουμε, όπως και άλλες φορές, τους σκοτώνουμε και τους ρίχνουμε πάλι στην θάλασσα (δεν γνωρίζω αν θα ρίχναμε τα σφαγία στους κάδους θα ήταν καλή ιδέα).