BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΜΟΥΡΜΟΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ
 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για τις μουρμούρες, για τις συνήθειες τους, για τον τρόπο που ζουν και συλλαμβάνονται. Με το τέλος του καλοκαιριού και την έναρξη του φθινοπώρου, όταν για πολλούς λουόμενους η καλοκαιρινή σεζόν έχει πλέων τελειώσει, οι παραλίες ερημώνουν και οι ψαράδες κυνηγούν εκεί με τα καλάμια τους τις μουρμούρες.

Η μουρμούρα ανήκει στην οικογένεια των σπαριδών. Το κρέας της είναι πολύ νόστιμο, φτάνει τα σαράντα εκατοστά και το βάρος της το ενάμισι κιλό. Προτιμά τους καθαρούς αμμώδεις βυθούς, όχι όμως τους πολύ βαθύς, ενώ γενικά ζει μαζί με άλλα τρία ή τέσσερα μέλη, χωρίς όμως να αποκλείονται και τα κοπάδια περισσότερων ατόμων. Τη μουρμούρα θα τη βρούμε πολύ εύκολα επίσης και σε λασπώδης βυθούς, με ψηλό χαλίκι, φύκια και πέτρες ή βράχια.

Δόλωμα – Τριχιά: Η μουρμούρα τρέφεται σκαλίζοντας με το στόμα της στην άμμο, ψάχνοντας σκωληκοειδή, μαλάκια και οστρακοειδή. Στην πραγματικότητα, όμως, εκείνο που προτιμά περισσότερο είναι η τριχιά. Το συγκεκριμένο είδος σκουληκιού είναι αναμφίβολα το καλύτερο δόλωμα για να την δελεάσουμε είτε κατά την διάρκεια της ημέρας είτε κατά τη διάρκεια της νύχτας και σε όλες τις σεζόν. Σε περίπτωση έλλειψη αυτού του δολώματος, μπορούμε άνετα να χρησιμοποιήσουμε σωλήνα, αφαιρώντας το όστρακο και τοποθετώντας τον μέχρι να καλυφθεί όλο το αγκίστρι, με την ειδική βελόνα, καθώς και άλλα δολώματα όπως το αμερικάνικο, το φωσφορούχο και το μονοδόλι. Την τριχιά την προμηθευόμαστε από τα καταστήματα ειδών αλιείας. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που προτιμούν να την ψάχνουν οι ίδιοι στο δικό της “σπίτι” , σκάβοντας με ένα φτυάρι ακριβώς δίπλα τα βράχια όπου τα νερά είναι πολύ ρηχά η πολύ κοντά στο σκαλοπάτι της ακρογιαλιάς.

Η Σύλληψη: Αν και η καλύτερη εποχή ψαρέματος της μουρμούρας ξεκινάει το Σεπτέμβρη, όταν τελειώνει η καλοκαιρινή σεζόν, και διαρκεί μέχρι την Άνοιξη (Απρίλιος), δεν είναι καθόλου σπάνιες οι περιπτώσεις που “καλά” κομμάτια συλλαμβάνονται και τους καλοκαιρινούς μήνες. Σε αυτή την περίπτωση, την αυγή, οι μουρμούρες είναι αρκετά “δραστήριες” για τον εντοπισμό της τροφής τους, άρα η σύλληψή τους μπορεί να είναι συνεχής, όπως επίσης και στο σούρουπο. Κατά την διάρκεια της νύχτας και ειδικά κατά την διάρκεια της πλημμυρίδας, με περισσότερη έμφαση όμως στην κορυφή της, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να πιάσουμε μουρμούρες, επειδή τότε, λόγο του σκοταδιού, είναι λιγότερα προσεκτικές και δύσπιστες.

Η ίδια συμπεριφορά παρατηρείται και την ημέρα μόνο μετά από θαλασσοταραχή, όταν το νερό είναι ακόμα αρκετά θολό και έχει ακόμα “φούσκα”. Η σύλληψη μιας μουρμούρας προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση. Αξίζει να περιμένουμε επί ώρες ώστε να δούμε τη μύτη του καλαμιού μας να κουνιέται ή τη ρέγουλα του μηχανισμού να “κοάζει” και να μας ενημερώνει για την “επίσκεψη” του ψαριού – φανταστική αίσθηση. Ενώ είμαστε σε αναμονή, το μυαλό μας πλημμυρίζουν σκέψεις όπως : “εύχομαι να πλησιάζει και να του αρέσει το δόλωμα”. Μετά την σύλληψη του προσπαθούμε να υπολογίζουμε το βάρος του, προσευχόμαστε να καρφώθηκε καλά και η πετονιά που χρησιμοποιήσαμε στα παράμαλλα να αντέξει, χωρίς να μας κάνει καμία δυσάρεστη έκπληξη.

Εξοπλισμός: Ψαρεύοντας από την παραλία χρειαζόμαστε τόσες βάσεις καλαμιών όσα είναι τα καλάμια, δυο ή τρία καλάμια (τουλάχιστον ημίσκληρα) από 3,90 έως 4,50 μέτρα με Casting Weight (αντοχή μολυβιού στο πέταγμα) έως και 200 γραμμάρια, ώστε το κύμα να μην μας εμποδίζει να καταλαβαίνουμε τα τσιμπήματα των ψαριών. Προσωπικά χρησιμοποιώ δυο καλάμια χειροποίητα κατανεμώμενα (RIP) New Rip Queen της Ιταλικής Tecnofish, με μήκος 3,65 μέτρα και casting έως 240 γραμμάρια, σε συνδυασμό με ένα μηχανισμό με σταθερή μπομπίνα BG 60 της Daiwa και ένα Sigma 80 της Shakespeare τυλιγμένα με 350 μέτρα κίτρινης πετονιά διαμέτρου 0,35, ενώ το τρίτο καλάμι είναι ένα χειροποίητο Pencast 222, με μήκος 4,20 μέτρα και casting έως 175 γραμμάρια, της Kilwell από την Νέα Ζηλανδία, σε συνδυασμό με ένα ροτάντε (περιστροφικός μηχανισμός) 15 λιμπρών 7 ΗΤ της Daiwa τυλιγμένο με 350 μέτρα κίτρινη πετονιά Yellow Arrow της γιαπωνέζικη Five Group ή με ένα 12 λίμπρο Levelmatic 940 της Penn που τύλιξα με 275 μέτρα κίτρινο νήμα διαμέτρου 0,19 της Power Pro.

Σε ο, τι αφορά τα μολύβια, προσωπικά χρησιμοποιώ αποκλειστικά Rocco Bomb και Rocco Spike των 125 και των 150 γραμμαρίων, που συνδυάζω με παράμαλλα μακριά ή κοντά, πετονιές 0,30 Pro Flex της Ιταλικής DP, 0,22 Photo Chromic Trimax της Berkley και αγκίστρια Shiner Hook N˚ 2 – 4 και Aberdeen N˚ 1 – 2, ανάλογα την κατάσταση της θάλασσας και το είδος δολώματος. Φυσικά μην εκπλαγείτε αν, ψαρεύοντας μουρμούρες, φέρετε στην επιφάνεια τσιπούρες, μυλοκόπια ή σαργούς. Τα δολώματα που θα χρησιμοποιήσουμε είναι καλοδεχούμενα από όλα αυτά τα είδη ψαριών. Στις εξορμήσεις μας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρέπει να προστατεύουμε την θάλασσα και τα είδη που την κατοικούν, όπως επίσης να μην πετάμε σακούλες πλαστικές ή άλλα αντικείμενα που μολύνουν το περιβάλλον, αν στα αλήθεια το αγαπάμε και το σεβόμαστε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Αγαπητοί φίλοι, ζω στη Ρόδο και το όνομά μου είναι Antonio Paolo Carratello (Tony j.), παρόλο που για πολλούς από σας το όνομα αυτό είναι εντελώς καινούριο, είμαι πολύ γνωστός στον κλάδο του Surfcasting. Τα νιάτα μου τα πέρασα σε στενή επαφή με αυτόν τον για πολλούς καινούριο κόσμο, που από την πρώτη στιγμή με γοήτευσε και με ενθουσίασε. Από το 1982 ξεκίνησα να συμμετάσχω στους πρώτους αγώνες, πάντα με πολύ πάθος και κέφι, σημειώνοντας αρκετά καλά αποτελέσματα. Έχω ταξιδέψει σε όλη την Ιταλία, για να είμαι παρόν στους πιο σημαντικούς αγώνες, συγκεντρώνοντας πάρα πολλές και σημαντικές εμπειρίες , ακόμη και στο ψάρεμα, πιστέψτε με, δεν σταματάμε ποτέ να μαθαίνουμε καινούριες τεχνικές και καλές προτάσεις.

Το ψάρεμα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου. Ψαρεύω πολύ συχνά και θεωρώ ότι το ψάρεμα δεν είναι μόνο ένα σπορ, αλλά ένα άθλημα που πρέπει να μας βοηθάει να αγαπήσουμε και να σεβόμαστε τη θάλασσα αλλά και να γνωρίζουμε όλα τα είδη ψαριών που την κατοικούν. Μέχρι το τέλος του 1993, λίγους μήνες πριν τον ερχομό μου με την οικογένειά μου στην Ελλάδα, ήμουν μέλος μιας ομάδας surfcasting, που αποτελούνταν από εννέα άτομα και ανήκε σε μια λέσχη του Ιταλικού Συνδέσμου Ερασιτεχνικών Ψαράδων με τον οποίο έχω συμμετάσχει, κατακτώντας πολύ σημαντικές θέσεις σε πολύ σημαντικούς αγώνες σε πρωταθλήματα του Νομού Σικελίας, Καλαβρίας και σε δυο εθνικά πρωταθλήματα. Για να έχουμε καλά αποτελέσματα και αξέχαστες ψαριές, χρειάζονται πολλές θυσίες, για παράδειγμα : Πολλές ώρες ταξίδι μέχρι τον προορισμό μας, μια ολόκληρη νύχτα στην παραλία, στο κρύο, στην υγρασία, την βροχή περιμένοντας για ψαράκια και εκείνα να μην έρχονται, και άλλα πολλά. Όμως, μέχρι αυτή την στιγμή, όλες αυτές οι θυσίες μου επέτρεψαν να φτάσω σε επίπεδα που δεν θα φανταζόμουν ποτέ.

 

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος