BACK   ...the right site for fishing lovers
Ο ΞΕΝΟΣ
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

Κάθε Τετάρτη πήγαινα στο Ποτσάλλο (Pozzallo), η κωμόπολη που γεννήθηκα, για ψάρεμα. Το Ποτσάλλο απέχει περίπου 160 χιλιόμετρα νότια την Γκραβίνα, η πόλη όπου διαμένω εδώ και πολλά χρόνια, όπου έχει μεγάλες καθαρές, αμμουδερές παραλίες, μεγάλες εκτάσεις χαρουπιών, που παλιότερα χρησιμοποιούνταν για την διύλιση του οινοπνεύματος, και αμπέλια που παράγουν εξαιρετικής ποιότητας κρασί, το οποίο εξάγεται με καράβια και με άλλα μέσα μεταφοράς σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο.

Οδηγώντας προς τον νότο: Κινούμενοι στην “Autostrada”, από την Γκραβίνα με κατεύθυνση την Συρακούσες (62 χλμ.), πόλη που ίδρυσαν και κατοικούσαν οι Ρόδιοι και οι Τήλιοι, περνάμε μέσα στην κοιλάδα της Κατάνια (από Κάτω – Άνω = Θάλασσα - Βουνό), εκεί παράγονται τα περισσότερα φρούτα και εσπεριδοειδή, πορτοκάλια, μανταρίνια και λεμόνια που εξάγονται σε όλο τον κόσμο. Η μυρωδιά είναι καταπληκτική κα σου γεμίζει τα πνευμόνια.

Όσο προχωράμε και πριν φτάσουμε στις Συρακούσες (η πόλη του Αρχιμήδη), η αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην Magna Grecia (Μεγάλη Ελλάδα) γίνεται όλο και ποιο αισθητή, από εδώ και πέρα θα δούμε ονόματα όπως… “Αγία Παναγία” , “Νεάπολης” , “Μέγαρα” , “Μαγνησία” και άλλα. Αφήνοντας πίσω μας τις Συρακούσες και την “Autostrada” , μπαίνουμε στο παλιό δρόμο. Εννέα χιλιόμετρα μετά περνάμε μέσα από το Κασσίμπιλε, ένα καινούριο μικρό χωριό που “γεννήθηκε” μετά την υπογραφή του “Armistizio” , την ανακωχή δηλαδή των Ιταλών με τους Συμμάχους, και έπειτα από την Άβολα, ένα αγροτικό χωριό, για να φτάσουμε στην περιφέρεια της Νότο, Πόλη του Κόσμου.

Η πόλη είναι όλη χτισμένη σε στιλ μπαρόκ. Οδηγώντας ακόμα με κατεύθυνση προς τον νότο, περνάμε έξω από το αγροτικό χωριό Ροσολίνι και από το Ίσπικα, χωριό όπου βρέθηκαν αρκετές σπηλιές που χρονολογούνται από την νεολιθική εποχή. Τελικά, φτάνουμε στον προορισμό μας.

Το Ποτσαλλο: Ο πύργος του Κόμη Μπερνάρντο Καμπρέρα, ένα μοναδικό κτίριο που με το μεγαλείο του κυριαρχεί στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης αυτής, είναι σαν να θέλει ακόμα και σήμερα να μας προστατέψει από κάτι άγνωστο και μυστικό που προέρχεται από την θάλασσα, όπως έκανε κάποτε με τους Άραβες πειρατές, όταν ήθελαν να καταλάβουν την περιοχή, λόγο την ύπαρξης πολλών πηγαδιών και την καλή ποιότητα του πόσιμου νερού.

Πέρα από αυτό, η πόλη θα αποτελούσε το στρατηγικό σημείο που θα τους έδινε την δυνατότητα να ελέγξουν και να προστατέψουν το εμπόριο της Μεσογείου, αφού το Ποτσάλλο αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά σταυροδρόμια της εποχής. Οι Άραβες, για πρώτη φορά ονόμασαν την περιοχή αυτή “Marsa as Deramini” , που κυριολεκτικά σημαίνει “Λιμάνι των Δρομώνων” , από το είδος των ιστιοφόρων που χρησιμοποιούσαν. Κατά την διάρκεια του 17ου αιώνα πήρε το όνομα “Puteus Alos” , που κυριολεκτικά σημαίνει “Πηγάδι στην Θάλασσα” (Pozzo=Πηγάδι) και από εκεί καταλήξαμε στο σημερινό όνομα. Αρκετά όμως με την ιστορική αναδρομή. Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, αφού οι φίλοι μου, αυτοί που βγαίναμε πάντα μαζί ήταν απασχολημένοι με την δουλειά τους, αποφασίζω να πάω για ψάρεμα στο Ποτσάλλο με τον γιο μου.

Περνάω κάτω από το σπίτι μου (50 μέτρα από την κοντινότερη παραλία) για να ρίξω μια ματιά και κατευθύνομαι προς της περιοχή Marza (Μάρτσα), οκτώ χιλιόμετρα ανατολικά. Εκεί φτάνουμε στις τέσσερις και μισή το απόγευμα. Εδώ η περιοχή είναι γεμάτη αμπέλια, η θάλασσα είναι πολύ ρηχή και μπροστά μου, περίπου στο μισό μίλι βρίσκονται οι “Ξέρες της Κίρκης”. Η παραλία αυτή έχει μήκος περίπου είκοσι πέντε χιλιόμετρα και πλάτος από πέντε έως εξήντα μέτρα, με πολύ ψηλή άμμο.

Η προετοιμασία: Ο κατάλληλος χρόνος για την προετοιμασία και … τα καλάμια βρίσκονται ήδη στην θάλασσα, έτοιμα να κρατήσουν τα άτυχα ψάρια που θα τολμήσουν να φάνε τα δολώματά μας. Ο Σάλβο (Σαλβατόρε) βρίσκεται περίπου εκατό μέτρα στα αριστερά με τα τρία καλάμια του, ενώ εγώ στα δεξιά με τα τρία δικά μου, είμαστε οι μοναδικοί beachmen σε ολόκληρη την παραλία. Επί δυο – τρεις ώρες εγώ πηγαίνω – έρχομαι από την θέση μου, στην θέση του Σαλβο, για να ελέγχω αν είναι όλα καλά ή αν χρειάζεται κάτι (δεν μπορώ να αφήνω εντελώς μόνος του ένα παιδί δέκα χρονών).

Κοιτάζω μέσα στον κουβά του και κάθε φορά διαπιστώνω ότι υπάρχει ένα μουρμούρι παραπάνω. Εκείνος, ο γιος μου δηλαδή, κάθε φορά που κοιτούσε το πρόσωπό μου έσκαγε από τα γέλια … είχε μαζέψει ήδη οκτώ ωραία μουρμούρια των 800 γρ., ενώ εγώ … τίποτα. Ενώ αρχίζω να ζηλεύω τον μικρό πρωταθλητή και να νευριάζω, το μυαλό μου άρχιζε να δουλεύει πυρετωδώς για να βρει την αιτία που στα δικά μου καλάμια δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Τα τρία καλάμια του Σάλβο είναι δολωμένα ακριβώς όπως και τα δικά μου, το πρώτο καλάμι μου είναι δολωμένο με Long Arm και μουρμουροσκούληκο, το δεύτερο που βρίσκεται στην μέση με Ciao Ciao και σαρδέλα και το τελευταίο με Pater Noster, δολωμένο με ένα ωραίο κομμάτι μονοδόλι, αρενίκολα (τριχιά) και αμερικάνικο.

Το μεσαίο καλάμι δολωμένο με την σαρδέλα το είχα ρίξει ποιο μακριά από τα άλλα δυο, μήπως και έχω κάποια έκπληξη και επιπλέον για να μην εμποδίζει τα άλλα ψάρια, ειδικά τις μουρμούρες, να πλησιάσουν. Μου φαίνεται ότι κάνω κάποιο λάθος, αλλά δεν καταλαβαίνω ποιο ακριβώς είναι αυτό. Γνωρίζω προσωπικά ότι το μέρος είναι πολύ καλό, όμως κάτι δεν πάει καλά … Η θάλασσα είναι απολύτως ήρεμη και το φεγγάρι αρχίζει τώρα να βγαίνει σιγά από τον ορίζοντα. Είναι οκτώ παρά είκοσι το βράδυ και τα φώτα του Ποτσάλλο που λάμπουν στη επιφάνεια του νερού δημιουργούν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, σαν να έχει βγει απόκάποια σκηνή ταινίας, γυρισμένη σε κάποια τροπική και τελείως άγνωστη παραλία.

Η εμφάνιση του “Ξένου”: Μετά από διάφορους ελέγχους στα καλάμια μου, για να βρω κάποια απάντηση στο γιατί στα καλάμια μου επικρατεί ακόμα “άπνοια” , ξαναβρίσκομαι πάλι κοντά στο Σάλβο κοιτάζοντας και “χαϊδεύοντας” με ζήλια τα οκτώ μουρμούρια. Συζητάμε και όταν ξαφνικά γυρίζω για να ρίξω μια ματιά στα καλάμια μου, που εν τω μεταξύ τους είχα τοποθετήσει τα σιαλούμ για να φαίνονται στο σκοτάδι και … ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΜΕΣΑΙΟ ΚΑΛΑΜΙ !! Τρέχω σαν τρελός προς τα καλάμια μου, για να καταλάβω τι γίνεται και, όταν φτάνω κοντά, βλέπω την μύτη του μεσαίου να αγγίζει σχεδόν την επιφάνεια της θάλασσας. Εκείνη την στιγμή, σας ορκίζομαι, δεν κατάλαβα τίποτα, ούτε εγώ ξέρω τι σκεπτόμουν μου πέρασαν τόσα πολλά στο μυαλό … τι μπορεί να είναι; το καλάμι δεν κουνιόταν καθόλου, ήταν εντελώς καρφωμένο σε εκείνη την θέση.

Μετά την έκπληξη της πρώτη στιγμής και ουρλιάζοντας με όλη μου την δύναμη στον Σάλβο να τρέξει για να μαζέψει τα δικά μου καλάμια, ανοίγω όσο φτάνει την ρέγουλα του μουλινέ και δίνω ένα δυνατό κάρφωμα. Έγινε χαμός, ο “ξένος” που μέχρι εκείνη την στιγμή φαινόταν ότι κοιμάται, “ξύπνησε” με ξαφνικές και δυνατές κεφαλιές και φυγή προς τα ανοικτά, και ενώ εγώ φωνάζω στον Σάλβο να κάνει γρήγορα με το μάζεμα, το θόρυβο του μουλινέ είναι ακόμα ασταμάτητος. Κάποια στιγμή καταφέρνω να φρενάρω την φυγή. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να ηρεμήσω, αλλά τρέμω σαν φύλλο χτυπημένο από άνεμο δώδεκα μποφόρ. “Σαλβο, γρήγορα μάζεψε τα καλάμια μου” , του φώναζα, “τρέξε!” . Ούτε αυτός είχε καταλάβει τι γινόταν, αλλά έβλεπε το καλάμι που είχα στα χέρια μου να είναι διπλωμένο στα δυο.

“Ψυχραιμία” , έλεγα μέσα μου, “ηρέμησε Tony” , αλλά μου φαινόταν ότι από την άλλη άκρη της πετονιά ο ανταγωνιστής μου ο, τι έκανε το έκανε επίτηδες, σαν να διάβαζε την σκέψη μου. Μόλις καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες να τον αφήσω να πάει προς τα ανοικτά, ξεκινάει να τρέχει προς τα δεξιά και μετά προς τα αριστερά, ενώ η ρέγουλα δεν σταματούσε ούτε λεπτό το θόρυβο. Τι μπορεί να είναι ατό το ψάρι; το κατάλαβα ότι πρόκειται για ψάρι, αλλά τι είδους ψάρι; σε όση ώρα θα κουραστεί; Για μένα ο χρόνος είχε σταματήσει. Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει μέχρι εκείνη την στιγμή, ένας αιώνας, δυο;

Η λύση του μυστηρίου: Εν τω μεταξύ ο “ξένος” ερχόταν προς την ακτή, ενώ ο βυθός γινόταν όλο και ποιο ρηχός, έκανε ωραία πηδήματα έξω από το νερό δίνοντάς μας ένα καταπληκτικό θέαμα. “Ο διάβολος πουλάει πολύ ακριβά το δέρμα του” , σκέπτομαι, “να δούμε ποιος είναι ποιο δυνατός, εγώ ή αυτός;”. Όταν κατάφερα να το φέρω μέχρι την ακρογιαλιά, ο “ξένος” έβαλε όλες τις δυνάμεις του για να απελευθερωθεί, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Ακόμα και όταν έφτασε πάνω στην παραλία, δεν μπορούσαμε να το κρατήσουμε ακίνητο για να του βγάλουμε το αγκίστρι από το στόμα του. Τελικά, ο “ξένος” ήταν ένα γοφάρι περίπου 6½ κιλά, και μου πήρε σαράντα λεπτά να το βγάλω έξω.

Από εκεί και πέρα τα τσιμπήματα συνεχίστηκαν με έναν ποιο κανονικό ρυθμό: Μουρμούρια, λαβράκια μισόκιλα και ένα λαβράκι δυόμισι κιλών μας έκαναν την νύχτα αξέχαστη. Ο Σάλβο ήταν πολύ κουρασμένος, δεν έκλεισε μάτι όλη την νύχτα, αλλά η χαρά του φαινόταν από μακριά. Το πρωί, μετά από πέντε λεπτά αφού μπήκαμε στο αυτοκίνητο για την επιστροφή, αποκοιμήθηκε. Εγώ από την πλευρά μου, ήμουν διπλά χαρούμενος, πρώτον γιατί η βραδιά πήγε πολύ καλά με το ψάρεμα και δεύτερο γιατί, λόγω αυτού, έδωσα μια αφάνταστη χαρά στο παιδί μου. Φανταστείτε για πόσους μήνες μετά ο Σάλβο μιλούσε ακόμα για την εμπειρία αυτή το σπίτι και με τους φίλους του στο σχολείο. Δυστυχώς δεν έτυχε ακόμα να ξαναπιάσω ένα τέτοιο γοφάρι, αλλά … ποτέ δεν είναι αργά .

 

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος