BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΩΝ "1"
 
 

 

 

Είναι πολλοί εκείνοι που προτιμούν να συχνάζουν μικρά ποτάμια ή ρυάκια, γιατί αυτό το περιβάλλον παράγει σημαντικά εκτροφεία υδρόβιος εντόμων και προσφέρουν στον ερασιτέχνης ψαράς μια προκαθορισμένη και βάσιμη dry fly fishing. Από την άλλη πλευρά, οι ψαράδες αυτών των μικρών ποταμών συναντιούνται περιόδους -στην πλειοψηφία των ημερών στον οποίο το ψάρεμα είναι δεκτό και ειδικά κατά τη διάρκεια όλη την περίοδο μιας ολόκληρη σεζόν- όπου δεν υπάρχει απολύτως καμία δραστηριότητα επιφάνειας. Οι σχολιαστικοί του dry fly fishing, μπορούν να διαλέξουν να ψαρεύουν με γήινα δείγματα ή ελκυστικά, όμως, παρουσιάζοντας τις νύμφες στην επιφάνεια και αφήνοντας τες στην παρέκκλιση της πορείας, είναι σίγουρα η πιο αξιόπιστη μέθοδος που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κατά τη διάρκεια των περίοδο αυτό. Για τους περισσότερους ψαράδες, αυτό το ψάρεμα με τις νύμφες περιλαμβά- νει τη χρήση ενός δείκτης τσιμπήματος (πλωτό). Να πούμε την αλήθεια, ρωτήθηκα συχνά ποιο είναι το σωστό δρόμο να ακολουθήσουμε και εάν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ή όχι αυτά τα τεχνάσματα στα μικρά ποτάμια του οποίου μιλάμε. Να, κάποιους συμπερασματικούς συλλογισμούς που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να διαλέξουμε το καλύτερο σύστημα να χρησιμοποιήσουμε για το δικό μας ψάρεμα. Πριν μιλήσουμε για τους ειδικούς δείκτες τσιμπήματος, πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι κάποιοι ψαράδες θεωρούν τη χρήση οποιοδήποτε πλωτό δείκτης απεχθής, εάν όχι μη δεοντολογικός. “Δεν είναι το αληθινό fly fishing”, λένε, ή “θα μπορούσαμε κάλλιστα να ψαρέψουμε με ένα σκουλήκι και μηχανισμός”. Δεδομένο η χρήση (στις περισσότερες φορές) των κανονικών δολωμάτων, το fly fishing περιλαμβάνει μια σειρά στερήσεις επιλεγμένες προσωπικά από τον καθένα από μας που υιοθετήσουμε σαν να είναι μέρος του σπορ. Παρ' όλον οι μοντέρνες βυθιζόμενες πετονιές μας επιτρέπουν να ψαρέψουμε σε πιο βαθιά νερά όπως μια συρτή με downrigger ή όπως ένας ψαράς με το μηχανισμός, εξοπλισμένος με πολλές εκατοντάδες μέτρα πετονιά, ένα δολωμένο αγκίστρι και ένα αρκετά βαρύ μολύβι. Ένας καλός fly caster, μπορεί κάλλιστα να τα καταφέρει ακόμα και με πολύ αέρας, αν και όχι τόσο καλά όπως ένας καλός baitcaster όταν ρίχνει ένα μεγάλο κουταλάκι ή ένα jig με μολυβένιο κεφάλι. Σε πολλές περιπτώσεις, ή “ανικανότητα” του fly fishing, είναι ο χαρακτηριστικός ορισμός του. Ακόμη και μέσα στην ίδια κοινότητα, το σπορ ορίζεται με διαφορετικούς τρόπους. Ενώ κάποιοι ψαράδες διαλέγουν να ψαρέψουν μόνο με τις dry flies, άλλοι αρνούνται να ψαρέψουν με βυθιζόμενες πετονιές , και άλλοι ακόμα, ψαρεύουν με βαριές μύγες αλλά “σηκώνουν τη μύτη τους” στην επιλογή των πετονιών. Αυτό που εμείς έχουμε ανάγκη να αναγνωρίζουμε, είναι ότι αυτοί οι ιεροί ορισμοί του σπορ ακολουθούν κάποιες προαιρετικές γραμμές και η όραση ενός ψαράς με μύγα, δεν είναι ανώτερος κανενός άλλος. Τέλος πάντων, τι είναι ένας δείκτης τσιμπήματος? Ένας δείκτης τσιμπήματος άλλο δεν είναι από κάτι που μπορεί να τοποθετημένο πάνω στη μάνα αφήνοντας τον ψαράς που περιμένει ότι η παρέκκλιση της πορείας μιας βυθιζόμενη μύγα (ή και μια μικρή και αόρατη dry fly) να επιτίθενται από κάποιο πεινασμένο ψάρι. Ως συμπέρασμα, ο χαρακτηριστικός ορισμός ενός δείκτης, είναι εκείνο που μπορεί να πλέει και ότι πρέπει να είναι ορατός στον ψαράς. Έχοντας την ευκαιρία να εξηγήσουμε τα συστήματα ενός δείκτης, μπορούν να υπάρχουν κάποιες γενικές ερωτήσεις όπως...

1) Η χρήση των δεικτών φοβίζει τα ψάρια? Απολύτως όχι! Αν και για τους περισσότερους ψαράδες η αλλαγή στη χρήση ενός δείκτης είναι επωφελής -για κάθε ψάρι φοβισμένο από το splash ή από τη σκιά ενός δείκτης, πολλά άλλα πιάνονται με τα πιο γρήγορα strike από εκείνα που θα μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς δείκτης.

2) Πόσο μακριά πρέπει να είναι η μύγα από το δείκτης? Όπως όλες τις πιο σημαντικές ερωτήσεις , η αληθινή απάντηση είναι ότι όλο εξαρτάτε από κάτι. Σε αυτή την περίπτωση, Αυτό εξαρτάτε από το βάθος του νερού στο σημείο που ψαρεύουμε και από την ταχύτητα του ρεύματος. Ακόμα και σε μια ειδική κατάσταση (όπου η μύγα θα έπρεπε να μείνει ακριβώς από κάτω το δείκτης), η μύγα έχει ανάγκη να βρίσκεται τόσο μακριά από το δείκτης, όπως θα θέλαμε ότι η ίδια θα ήταν από την επιφάνεια του νερού. Γενικά, προτείνω ότι ο δείκτης και η μύγα να είναι χωρισμένοι ο ένας από την άλλη, μιάμιση ή δυο φορές το βυθό που ψαρεύουμε.

3) Εάν θέλουμε να προσθέτουμε κάποιο βάρος στη μάνα, σε ποια απόσταση από τη μύγα πρέπει να είναι τοποθετημένο? Προσωπικά, πιστεύω ότι πρέπει να ελαχιστοποιούμε το βάρος που πρέπει να προσθέτουμε, έτσι ώστε μπορούμε να το τοποθετήσουμε αρκετά κοντά στη μύγα.

Πέρα από αυτοί οι διαλογισμοί, μια άλλη ερώτηση είναι υποχρεωτική: Τι είδος δείκτης πρέπει να χρησιμοποιήσουμε? Κάποιους από τους πιο γνωστούς και ευπρεπείς, είναι οι “bobber type”, και τους βρίσκουμε με όλες τις μορφές και μεγέθη, ενώ οι άλλοι δείκτες πιο γνωστοί αποτελούν από:

  • Νήμα
  • Dry fly
  • Greased Leader

Δείκτες “Bobber” (Bobber Indicators)

Η αποδοτικότητα του ψαρέματος με ένα δείκτης τσιμπήματος, έχει παράγει μια μυριάδα άλλους εμπορικούς δείκτες. Κάποιους από τους πιο δημοφιλές, είναι τα από κάποιους περιφρονούμενα είδη όπως οι “bobbers” - κατασκευασμένα από φελλός, πλαστική ή αφρώδες πλαστικό. Αυτοί, πλέουν αρκετά ψιλά για να μπορούν να αντέξουν μια μεγάλη βυθιζόμενη νύμφη, και, εφόσον παράγονται και βάφονται με φθορίζων υλικά, προκύπτουν να είναι εύκολη χρήση ακόμη στα γρήγορα και κυματώδης νερά. Περιστασιακά, αυτοί οι δείκτες είναι κανονικά διαθέσιμοι σε διαφορετικά χρώματα: κόκκινο ή πορτοκαλί, chartreuse ή κίτρινο, και καμιά φορά, ακόμα και άσπρο. Σαν γενική αρχή, τα κόκκινα και τα πορτοκαλί χρώματα, είναι καλά ορατές με άψογες συνθήκες, και τα chartreuse ή κίτρινα χρώματα, είναι καλά ορατές με χαμηλό φωτισμός, όπως όταν είναι συννεφιασμένο ή σκοτεινό. Παρ' όλον δεν είναι βαμμένο με “αστραφτερά” χρώματα, νομίζω ότι το άσπρο δεν είναι και τόσο ορατό, ειδικά εάν καμουφλάρεται με τον αφρό και την καθαρή αντανάκλαση του νερού. Πολλούς από αυτούς τους δείκτες, μπορούν να σέρνονται προς τα κάτω ή προς τα πάνω στην πετονιά με ευαρέσκεια, ένα πλεονέκτημα για τον ψαράς που ψαρεύει αλλάζοντας βάθος κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας στο νερό. Ένα παράγοντα που πρέπει να θυμηθούμε εάν ο δείκτης μετακινείται συχνά, είναι ότι, τόσο μικρότερη διάμετρος έχουν, πιο εύκολα βυθίζουν -εάν ένας ψαράς τοποθετεί ένα “βαρέλι” από φελλό στη σύνδεση της Taper Line και τη μάνα, θα είναι υποχρεωτικό να προσθέτουμε ένα σημαντικό βάρος πάνω στην ίδια για να τη φέρνουμε να κατέβει προς το βυθός με γρήγορα νερά. Λόγο την πλευστότητα και την όραση τους, αυτούς τους δείκτες “bobber style”, είναι πασίγνωστα και χρησιμοποιημένα για το ψάρεμα σε χειμάρρους με πολλές πέτρες, αν και μπορούν να είναι ενοχλητικές όταν το ψάρεμα γίνεται σε πιο ήρεμους χειμάρρους. Η πλειονότητα αυτών των δεικτών, έχουν μεγαλύτερο όγκος για το ψάρεμα σε αυτό το είδος νερού και, κάνουν πολύ σκιά, είτε κατά τη διάρκεια του πετάγματος είτε κατά τη διάρκεια της παρέκκλιση από πορεία. Εφόσον ότι, πολλούς από αυτούς τους δείκτες παράγονται ανόμοια, ένας αληθινός πρόβλημα για το ψάρεμα σε ρυάκια και χειμάρρους, όπου το ψάρι συχνάζει σε στενόχωρα “σοκάκια”, χωρίς να μετρήσουμε ότι οι μεγαλύτεροι δείκτες, όταν πέφτουν στο νερό, έχουν ένα θορυβώδης splash που κάνει τα ψάρια να φοβούνται ακόμα και σε μακρινή απόσταση. Ένα είδος δείκτης από αφρώδες πλαστικό, που είναι δημοφιλής για το ψάρεμα με τις νύμφες στους χειμάρρους, είναι η “αφρώδης” κολλητική ταινία “roll on”. Αυτό το είδος δείκτης, δουλεύει αρκετά καλά γιατί αποφεύγει πολλά προβλήματα που αναφέραμε πιο πάνω. Αυτούς τους δείκτες, ακόμα, είναι κομμένους εκ των προτέρων σε μεγέθη αρκετά μικρά, πέρα από ότι μπορούν, με τη θέληση του καθενός, να είναι “περιορισμένα” σε μεγέθη ακόμα πιο μικρά. Ακόμη, έστω που με την “αφρώδης” κολλητική ταινία, οι δείκτες παίρνουν μια μορφή διακριτικά αεροδυναμική πάνω στην πετονιά, επιτρέποντας πολύ πιο ακριβές πετάγματα. Φυσικά, ακόμα και αυτοί έχουν προβλήματα –τα χρώματα σβήνονται εύκολα και το κολλητικό δεν κολλάει όπως πρέπει- αλλά, πολύ πιθανών, αυτή είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσε να υπάρχει ανάμεσα όλα τα είδη δεικτών που χρησιμοποιούνται στα ρυάκια και χειμάρρους.