BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΨΑΡΕΜΑ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ...
 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

Ήρθε επιτέλους η στιγμή να αρχίσω ξανά τις ψαρεύτηκες μου εξορμήσεις, από τις οποίες απείχα για μερικούς μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Μαζί με φίλους επισκεφτήκαμε πριν λίγες μέρες μια παραλία μακριά από τον κεντρικό δρόμο, κρυμμένη από καλαμιές, στη δυτική πλευρά της Ρόδου. Φτάσαμε στον προορισμό μας κατά τις εξήμισι το βράδυ. Αμέσως ετοίμασα τον εξοπλισμό μου και έριξα το πρώτο καλάμι όσο πιο μακριά γινόταν, για να δοκιμάσω το βυθό.

Φαινόταν καλός… Κάπου στα 130 με 140 μέτρα, σχεδόν στο περιθώριο του πετάγματος, διαπίστωσα ότι υπήρχαν κομμάτια με φύκια. Μαζεύοντας προς την παραλία, υπήρχαν κάποιες μικρές εκτάσεις με βότσαλα ανακατεμένες με αμμώδεις όχθες, που με έκαναν να υποθέσω ότι η τοποθεσία αυτή, τουλάχιστον με τις κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να είναι ένα καλό “εστιατόριο” για τους ενδεχομένους “πελάτες”… Τελικά, μόνο τα πενήντα μέτρα προς την παραλία ήταν σκέτη αμμουδιά. Μπουνάτσα, πανσέληνος και… υπομονή,οισυνθήκεςδενήτανκαιοιπλέωνιδανικές…

Εξοπλισμός
Ως συνήθως, τακτοποίησα τα πράγματα μου περίπου εκατό μέτρα από την υπόλοιπη παρέα, για να μην εμποδίζουμε ο ένας τον άλλο. Μετά από το κάρφωμα των βάσεων καλαμιών στην αμμουδιά, στα δύο μέτρα από την ακρογιαλιά, έριξα τρία από τα δικά μου καλάμια, ξεκινώντας από το Rip Queen, το καλάμι με το οποίο είχα δοκιμάσει το βυθό πριν λίγο, όπου έχω συνδυάσει ένα παλιό μου Shakespeare και ως παράμαλλο ένα tandem ανεστραμμένο δολωμένο με ένα καλό κομμάτι cordelle στο Shiner N* 1, και ένα καλό κομμάτι μονοδόλι δολωμένο με τη βοήθεια της ειδικής βελόνας, στο Aberdeen N* 1/0.

Στη μέση, στα δέκα μέτρα περίπου, έριξα το καινούριο Texalium 222 Pencast, που μέχρι εκείνη τη στιγμή, μετά από τρία ή τέσσερα ψαρέματα, δεν έχει βγάλει ούτε μια μύγα και για αυτό ανυπομονώ να το δω εν δράση… Σε αυτό είχα συνδυάσει το BG 60 και ως παράμαλλο ένα άλλο tandem, κανονικό αυτήν τη φορά, με ένα μικρό και ζουμερό αμερικάνικο δολωμένο επίσης με τη βοήθεια της βελόνας για να μην σπαταλάμε το πολύτιμο αίμα του, και ένα καλό κομμάτι “ουρά χελιδονιού” σουπιάς. Τελευταίο έριξα το All Cast. Σε αυτό συνδύασα ένα από τα Penn Levelmatic 940 και ως παράμαλλο ένα Ciao Ciao με δολωμένο ένα καλό φιλέτο σαρδέλας.

Και στους τρείς μηχανισμούς, στο μουλινέ και τους δυο μηχανισμούς πλαγίου τυμπάνου, ήταν τυλιγμένα 300 μέτρα νήμα Spectra κίτρινο του 0,23 (υπέρ αρκετό), όπου είχα ενώσει μέσω ενός κόμπου Albright Special, 9 μέτρα περίπου Shock Leader του 0,60. Για αρκετή ώρα, εκτός από ένα λαβράκι 300 γραμμαρίων που είχε πιαστεί στο ένα καλάμι του Πασχάλη, στα αριστερά μου, που το είχε ρίξει στα 20 μέτρα, και ένα σαργουδάκι στο δικό μου Rip Queen, δεν είχαμε εντυπωσιακά γεγονότα… Κάποια στιγμή, ο Μπάμπης μας ενημέρωσε ότι έπιασε δυο μουρμουράκια και ένα σαργουδάκι μικρό: όπως έδειχναν τα πράγματα, τα ψάρια έτρωγαν σε πορεία αριστερά-δεξιά και αυτός ήταν ο λόγος που εγώ, ο τελευταίος δεξιά, δεν έπιανα τίποτα.

Ο Άγνωστος Ανταγωνιστής
Έτσι αποφάσισα να μαζέψω ένα ένα τα καλάμια μου και να τα ρίξω πιο μακριά από εκεί που ήταν στην αρχή, αυξάνοντας τις πιθανότητες για κάποια σύλληψη. Έλπιζα πώς στη νέα μου θέση, φεύγοντας από το “δρόμο” που μου έκλεισαν ο Πασχάλης και ο Μπάμπης, το ψάρι δεν θα έβρισκε εμπόδια…  Δεν πέρασε πολύ ώρα και να που το Rip Queen… ζωντάνεψε!  Το κούνημα στο φωτάκι του σιάλουμ και το παρατεταμένο κουδούνισμα με έκαναν να αναπηδήσω…, μετά σταμάτησαν για λίγο, στη συνέχεια “ξύπνησαν” αποφασιστικά… και έπειτα νεκρά! “Μα τι έγινε, μου πήρε το δόλωμα?”

Μάζεψα το καλάμι και… δεν υπήρχαν ούτε δόλωμα ούτε αγκίστρια. Η εξαφάνιση των δυο αγκιστριών του tandem σήμαινε μόνο ένα πράγμα: ο “κύριος” ήταν πολύ πεινασμένος και μεγάλος, γιατί το παράμαλλο ήταν κομμένο ίσια και επάνω στην πετονιά, λίγο πιο πάνω από τα δυο αγκίστρια, επιπλέον είχα την αίσθηση ότι δεν ήταν ούτε σαργός ούτε λαβράκι. Αποφάσισα να ξαναρίξω στο ίδιο σημείο περίπου, μετανιώνοντας που δεν έφτιαξα κάποια παράμαλλα με λίγο νήμα, αφενός δεν θα ήταν τόσο εύκολο να κοπούν και αφετέρου τα τσιμπήματα θα ήταν και θα φαινόντουσαν πολύ πιο οριστικά.

Σκέφτηκα επίσης μήπως η παρουσία των “κανονικών” ψαριών στην περιοχή οφειλόταν στην ύπαρξη “κάτι άλλου” πιο μεγάλου…
Δόλωσα ένα άλλο tandem, αυτήν τη φορά όμως με ένα καλό κομμάτι φιλέτο παλαμίδας με κρυμμένα και τα δυο αγκίστρια, το τύλιξα καλά με το ελαστικό νήμα και το έριξα.

Μάζεψα επίσης το Pencast, που εν τω μεταξύ είχε κάποια κουνήματα, και διαπίστωσα με μεγάλη έκπληξη ότι και από εκεί έλειπαν τα αγκίστρια με όλο το δόλωμα. Είχα νευριάσει όχι τόσο για το χάσιμο των αγκιστριών ή του ψαριού όσο γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω ποιο ήταν το ψάρι που μου έκοβε συνέχεια τα παράμαλλα… Όμως, κάτι σκέφτηκα… Από την εργαλειοθήκη, έπιασα ένα tandem που είχα ετοιμάσει πριν καιρό με δέκα εκατοστά θερμοκολλητικό ατσαλόσυρμα, για τυχόν ενδεχόμενο, και το έδεσα στην κομμένη πετονιά που έμεινε από το παράμαλλο.

Τα δυο αγκίστρια O’Shaughnessy Ν* 2/0 που ήταν ήδη “κολλημένα” πάνω του ήμουν σίγουρος ότι θα έκαναν άψογη δουλειά, όπως και σε άλλες περιπτώσεις. Έτσι τοποθέτησα πάνω τους άλλα δυο κομμάτια λαδερή παλαμίδα, τα τύλιξα καλά με ελαστικό νήμα και έριξα. Όπως είχα προβλέψει, ο “κύριος” χτύπησε ξανά, και σε αυτό το καλάμι μάλιστα: Αυτήν τη φορά, δεν βιάστηκα και δεν φοβήθηκα ότι θα φύγει, τον άφησα  να κάνει τη “δουλειά” του και μετά τον κάρφωσα.

Με κράτησε ακίνητο κάποια δευτερόλεπτα, μετά άρχισε τη φυγή, αυτήν τη φορά όμως… την πάτησε! Η συμπεριφορά του καλαμιού ήταν εξαιρετική, το λύγισμα απλό και ομοιόμορφο από την δύναμη και το βάρος του ψαριού με το οποίο πάλευα γίνονταν άψογα ταλαντωμένα. Ενώ συνέχισα να μαζεύω φέρνοντας το πιο κοντά στην παραλία, ο ανταγωνιστής, που τώρα ήμουν σίγουρος από τον τρόπο με τον οποίο συνέχισε να αντιδρά ότι δεν ήταν ψάρι αλλά κάποιο “φίδι”, δεν σταματούσε με τίποτα τις προσπάθειες του για να απελευθερωθεί. Μάταια όμως…

Κουράστηκα, βέβαια, αλλά κατάφερα να τον φέρω κοντά μου. Έκανα πίσω λίγα μέτρα για να έχω τη σωστή κλήση του καλαμιού μου με τον “κύριο” και τελικά… ήταν έξω! Πλησίασα, το φώτισα με το φακό μου στο κεφάλι και… “δεν σας το είπα εγώ ότι ήταν φίδι?”.  Μια σμέρνα!  Και μεγάλη μάλιστα, υπολόγισα ότι θα ήταν τουλάχιστον τρία ή τέσσερα κιλά. Έμεινα άφωνος αλλά και χαρούμενος, ο καινούριος εξοπλισμός μου ήταν αλήθεια καταπληκτικός.

Τι Είναι Αυτήν Τη Φορά?
Πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από την έκπληξη, ακούσαμε τη “φωνή” του Rip Queen, αλλά χωρίς συνέχεια: Μήπως αυτήν τη φορά ήταν ένα κανονικό ψάρι? Αφίσα το Pencast στην βάση τοη του και σήκωσα το άλλο. Όταν βεβαιώθηκα ότι το ψάρι ήταν πάνω, κάρφωσα: Αυτή είναι διασκέδαση! Διαπίστωσα ότι πρόκειται για μια άλλη σμέρνα δυο κιλών περίπου, μάλλον τέκνο της πρώτης.

Τότε κατάλαβα γιατί στην συγκεκριμένη περιοχή, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν πιάναμε ούτε ψαράκι, υπήρχαν οι “φύλακες” που έκαναν καλή βάρδια! Οι δυο φίλοι μου, που είχαν παρακολουθήσει όλη την περιπέτεια, το διασκέδασαν φανερά, γελώντας δυνατά! Τι να κάνουμε όμως, ακόμα και αυτό είναι surfcasting… Η υπόλοιπη βραδιά πέρασε χωρίς ιδιαίτερα σημαντικές συλλήψεις. Αναμένοντας την επόμενη αλιευτική μας εξόρμηση, ελπίζουμε σε καλύτερες μετεωρολογικές συνθήκες, που θα μας βοηθήσουν να κάνουμε μια καλή ψαριά…

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος