BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΣΑΡΓΟΣ: ΠΩΣ, ΠΟΥ, ΠΟΤΕ
 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

 

Συναντάται σχεδόν παντού. Ανήκει στην οικογένεια των “σπαριδών” και η αξία του δικαιούται μια πιο εκτενή αναφορά, ώστε να ερευνήσουμε πιο βαθιά τα μυστικά του.

Ο σαργός είναι πολύ σημαντικός σε όλα τα είδη ψαρέματος, πατωτό, surf fishing, surf casting και rock fishing. Η σπουδαιότητά του έγκειται στα εξής χαρακτηριστικά: είναι μαχητικός, όμορφος, νόστιμος και ευμεγέθης. Αποτελεί το αγαπημένο ψάρι των ψαράδων, οι οποίοι ακόμα και με δυο ή τρία κομμάτια μόνο του μισού κιλού θα ήταν πολύ ικανοποιημένοι.

Τα είδη του σαργού:

Ο σαργός (Diplodus Vulgaris), ο σουβλομύτης (Puntazzo Puntazzo), και ο φαραώ (Diplodus Cervinus). Ο καθένας διαθέτει ξεχωριστά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: ψηλή μύτη, το μπαντάρισμα του βασιλιά των ξερών και ο γίγαντας φαραώ. Όμως, εκείνος που μας ικανοποιεί καλύτερα σχεδόν σε όλα τα ψαρέματά μας είναι ο Diplodus Sargus, γνωστός ως κανονικός σαργός. Το είδος ζει πάντα σε κοπάδια και κρύβεται σε βαθιές τρύπες. Μάλιστα έχουμε διαπιστώσει ότι, πολλές φορές, κοντά στην ακτή ζουν κοπάδια με λίγα άτομα, 4-6 το πολύ. Επαλήθευση των παραπάνω αποτελεί το γεγονός ότι όσο πιο μεγάλος είναι ο σαργός τόσο μικρότερο είναι το κοπάδι με το οποίο ζει. Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Συνήθειες – Συμπεριφορά:

Ακριβώς μετά την γέννηση των αυγών που γίνεται στα ρηχά νερά, οι σαργοί συγκεντρώνονται σε πολύ μεγάλα κοπάδια για άμυνα και για μια φυσιολογική φάση ανάπτυξης. Η παθητική άμυνα ενός μεγάλου κοπαδιού (αποτελούμενο έστω και από λίγα άτομα) είναι τεράστια όταν ένα αρπακτικό πλησιάζει. Με την ανάπτυξη του κοπαδιού, αυξάνεται αναλογικά και ο χώρος που τα άτομα μοιράζονται μεταξύ τους, χωρίς όμως να χάνεται το κοπάδι. Σε αυτήν την φάση, το φυσικό περιβάλλον αποτελούμενο από άμμο και φυκιάδες μεταφέρεται σε πιο βαθιά νερά (μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας), με ιδιαίτερη προτίμηση στους βραχώδεις βυθούς. Εκεί ο σαργός “γίνεται αυτό που είναι” και σε μικρά κοπάδια τρώει τους μικρούς οργανισμούς που βρίσκονται κολλημένοι στα βράχια, ενώ την νύχτα επιστρέφει στην άμμο.

Μόλις φτάσει τα 350-400 γραμμάρια, αρχίζει να συμπεριφέρεται όπως ένας “μεγάλος”, που τον Ιούλιο και τον Αύγουστο τριγυρίζει στα νερά με βάθος από 10 έως 30 μέτρα. Τότε είναι που το ψάρι αποκτά τις οριστικές συνήθειες του. Μπαίνει για πρώτη φορά στην τρύπα που μοιράζεται με άλλα άτομα, μένει σε αυτή τη γειτονιά κατά η διάρκεια της ημέρας, ενώ βγαίνει και απομακρύνεται για την τροφή ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έτσι μαθαίνει να ξεχωρίζει και να αναγνωρίζει τους τόπους τροφής με βάση τα θαλασσινά φαινόμενα, να εκμεταλλεύεται τα ρεύματα και να αναζητά τις καλοκαιρινές και τις χειμερινές φωλιές. Πράγματι, τα κοπάδια πλησιάζουν προς την ακτή εντοπίζοντας καινούριες φωλιές όχι τόσο μακρινές από το νυχτερινό τόπο τροφής. Εξάλλου, η τροφή μπορεί να βρεθεί εύκολα στις αμμώδεις παραλίες που χτυπιούνται από τα κύματα στα διαβρωμένα βράχια ή στους μεικτούς βυθούς. Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις ο σαργός κάνει την πρώτη γνωριμία του με τους ψαράδες και μάλιστα με τους ψαροντουφεκάδες, οι οποίοι επιχειρούν να αδειάζουν όλο το “περιεχόμενο” που υπάρχει μέσα στις φωλιές, αποτελούμενο πολλές φορές από πολλά άτομα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα ψάρια να γίνονται πιο πονηρά και να αρχίζουν να ψάχνουν άλλες φωλιές σε πιο βαθιά νερά, εγκαταλείποντας τις παλιές για άλλες καλύτερα κρυμμένες και … με δεύτερη έξοδο. Έτσι η ζωή γίνεται πολύ δύσκολη και για τους σαργούς και για τους ψαράδες κάθε είδους. Φυσικά αυτό δεν θ συνέβαινε αν οι “κύριοι με τη μάσκα” δεν ήταν τόσο άπληστοι και άφηναν τουλάχιστον το 30% των ατόμων να ζήσει και να μεγαλώσει. Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος που καθημερινά εφευρίσκονται καινούρια “συστήματα”, για να μπορούμε να κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους. Παράλληλα όμως και ο σαργός γίνεται πιο έξυπνος και για αυτό συνεχώς χρειαζόμαστε παράμαλλα πιο ψιλά, αγκίστρια πιο μικρά και ελαφριά, τρόπος αναζήτησης πιο αποδοτικούς, κλίμακα καιρικών συνθηκών πιο περιορισμένη και δολώματα πιο επιλεκτικά. Άρα δεν ερήμωσαν οι ακτές από τα ψάρια, υπάρχουν , μόνο που τελευταία ... έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν!

Χαρακτηριστικά: Ο σαργός έχει σχήμα οβάλ, πεπλατυσμένο και όχι πολύ μακρύ, με ουρά αναλογικά μικρή, πλαϊνά πτερύγια αρκετά μακριά, μικρό στόμα με αιχμηρούς κοπτήρες. Από το σωματικό προφίλ του προκύπτουν τα εξής στοιχεία: ταχύτατος, ικανός να βρίσκει την τροφή του σε δυνατά ρεύματα, δυνατός, (με οπτικό πεδίο ορατότητας 360˚) και λόγο των δοντιών του μπορεί να σχίσει, να κόψει, να τρίψει και να μασήσει τα πάντα. Άρα τα δολώματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είναι πολλά και διαφορετικά και θα τα διαλέξουμε με βάση το ψάρεμα που θα κάνουμε ανάλογα με τη σεζόν: αμερικάνικο, τριχιά, φωσφορούχο, μονοδόλι και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα σκωληκοειδή, μύδια, μικρά καβούρια, πορφύρες, γυαλιστερές, σωλήνα και άλλα δίθυρα, πάγουροι και φιλέτα κέφαλου και σαρδέλα, σουπιά και καλαμάρι κτλ.

Φυσικά, πρέπει να υπολογίσουμε την οσφρητική ικανότητα του σαργού, την οποία, σε κάποιες περιπτώσεις, χρησιμοποιεί εξαιρετικά ως τρόπος αναζήτησης. Ένα παράδειγμα έχουμε το χειμώνα μέσα στα κύματα, στην άμμο, στους μεικτούς βυθούς, όπου τ α λαδερά ίχνη που αφήνουν τα δολώματα που αναφέραμε λίγο πριν γίνονται πολύ συχνά πιο αποτελεσματικά από άλλα δολώματα αποδοτικά σε νερά πιο ήρεμα και με καλύτερη ορατότητα. Για αυτόν το λόγο απαιτείτε μια καλή γνώση των συνήθειων τους και των ψαρότοπων που προτιμούν.

Το ψάρεμα του σαργού, πατωτό: Αυτό το ψάρεμα πραγματοποιείται από την άνοιξη μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού σε μεικτούς βυθούς, σε ποσειδώνια ή στις άκρες των περιοχών με βράχια, το χάραμα, το σούρουπο ή ακόμα καλύτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σε αυτήν η περίπτωση δεν χρειάζεται ταραγμένη θάλασσα, αρκεί μια διακριτική κίνηση των κυμάτων (αντιμάμαλο), ιδιαίτερα τις μέρες που δεν υπάρχει φεγγάρι. Στα εργαλεία δεν ζητάμε δύναμη ή ειδικές βαλλιστικές ικανότητες, εφόσον είναι ένα ψάρεμα στοχευόμενο και, ούτως ή άλλως, δεν χρειάζονται μακριά πετάγματα. Άρα, δυο ευαίσθητα καλάμια τηλεσκοπικά light & thin από 3,60 έως 4,20 μέτρα με range πετάγματος 30-80 γραμμαρίων είναι ο, τι πρέπει. Σε αυτά καλό είναι να ζευγαρώσουμε μηχανάκια σταθερού τύμπανου, γρήγορα και να παίρνουν 250 μέτρα πετονιά του 0,25. Τα παράμαλλα θα τα ετοιμάσουμε σε σχέση με το βυθό (ομαλός ή ανώμαλος), τότε θα διαλέξουμε αν πρέπει να είναι μακριά, όπως τα Long Arm ή Tandem ή κοντά τύπου Pater Noster, Short κτλ. Το μέγεθος των αγκιστριών, φυσικά, θα έχει σχέση με το δόλωμα και τη διάμετρος των πετονιών των παράμαλλων, που θα είναι περίπου 0,20-0,22 (εξαρτάται από την αντοχή της, η θραύση).

Το Ν˚ 6 για αυτές τις περιπτώσεις είναι το κατάλληλο, αφού σπάνια ένα ψάρι κόβει μια ψιλή μισινέζα, η οποία πηγαίνει ανάμεσα στα δόντια του, κάτι που δεν συμβαίνει με χοντρές διαμέτρους. Στην περίπτωση μιας παραλίας με καθαρό και ομαλό βυθό, τις καλύτερες αποδόσεις θα τις έχουμε χρησιμοποιώντας μακριά και κινητά παράμαλλα, τα οποία είναι καλύτερα να είναι συρόμενα, για να εξασφαλίσουμε “αληθινή” κίνηση και κάρφωμα χωρίς “εμπόδια”, υιοθετώντας την τακτική να αφήνουμε λίγο λάσκα και όχι να έχουμε εντελώς τεντωμένη την πετονιά. Όσον αφορά τη διάμετρο των παράμαλλων, είναι απαραίτητο να υπολογίσουμε με ποια δύναμη ρευμάτων και κυμάτων θα δουλέψει, επιλέγοντας έτσι το σωστό συνδυασμό μεταξύ τους, χωρίς όμως να κατεβαίνουμε κάτω του 0,20-0,22 που είχαμε αναφέρει πιο πριν. Ο σαργός, όπως και όλα τα ψάρια, γενικά, όταν πιαστούν στα ελαφριά εργαλεία, είναι αξιέπαινος ανταγωνιστής και πρέπει οπωσδήποτε να πολεμήσουμε, να τον αφήσουμε να κουραστεί χωρίς όμως να του δίνουμε πολύ λάσκα και να μας κάνει ο, τι θέλει εκείνος.

Surfcasting:

Στο πραγματικό surfcasting (εκτός από τις συνθήκες που είναι παρόμοιες με το surf fishing), ο σαργός έχει μια παρουσία σταθερή αλλά αριθμητικά όχι σημαντική. Η αιτία βρίσκεται σε μια φυσική αυτοεπιλογή των ψαριών: γενικά είναι πολύ πιο μεγάλοι σε μέγεθος αλλά πιο λίγοι σε αριθμό – λόγο των πολύ δυνατών ρευμάτων που χαρακτηρίζουν αυτό το άθλημα – και ξέρουμε πως κάποια ωραία κομμάτια πάνω από κιλό, γεμίζουν συχνά τον κουβά των surfcaster. Όσον αφορά τον εξοπλισμό, με τα κατανεμώμενα καλάμια (RIP) θα έχουμε και καλύτερη απόδοση της σχέσης βάρους – δύναμης και απεριόριστες βαλλιστικές δυνατότητες και εξαιρετικές ικανότητες ειδοποίησης των τσιμπημάτων, έστω και αν αυτά είναι πολύ ψιλά.

Στα καλάμια αυτά μπορούμε να συνδυάζουμε άνετα τα ροτάντε των 12 λιμπρών ή των 15 λιμπρών (που είναι τα προτεινόμενα) ή ανώτερα α χρειαστεί. Το surfcasting στον εξοπλισμό του διαθέτει πολλά και διαφορετικά ειδικά παράμαλλα, για την αντιμετώπιση των σαργών: το Pater Noster και τα διαφορετικά Short είναι τα πιο χρησιμοποιημένα, ενώ σχετικά με τους διαμέτρους κυμαίνονται από το 0,30 έως το 0,40. Φυσικά, μέσα στα κύματα εμφανίζεται η σημασία των λαδερών ιχνών που αφήνουν τα δολώματα όπως οι σαρδέλες, αλλά και οι σωλήνες, οι πορφύρες, τα μισά καβούρια και τα μονοδόλια. Είναι γνωστό ότι με τα κύματα η πετονιά μας είναι συνεχώς “βασανισμένη” μαζί με τη μύτη του καλαμιού, που σε τέτοιες περιπτώσεις σχεδόν δεν καταλαβαίνει το τσίμπημα. Αυτή είναι μια κατάσταση ιδιαίτερα αρνητική, γιατί δεν θα μάθουμε ποτέ αν εν τω μεταξύ τα ψάρια έχουν τσιμπήσει, αν είναι ακόμα καρφωμένα, αν ναι, από πόση ώρα, αν το δόλωμα είναι ακόμα στη θέση του κτλ.

Ο surfcaster πρέπει, λοιπό, να εκπαιδεύει το μάτι στα διαφορετικά κουνήματα της μύτης του καλαμιού, απομνημονεύοντας τα, ώστε να είναι έτοιμος για κάθε περίπτωση, ειδικά με το σαργό. Σε βαθιές παραλίες δεν το βλέπουμε ποτέ σε απαγορευμένες αποστάσεις από την ακρογιαλιά, όντως βρίσκεται μεταξύ των 30 και 70-80 μέτρων, πηγαίνοντας ζικ ζακ πάντα κόντρα στα ρεύματα. Λοιπόν, είναι απαραίτητο να παρατηρούμε και να κατανοούμε ατές τις διαδρομές, είναι μέρος της φιλοσοφίας για την παρακολούθηση.

Rock Fishing:

Στο rock fishing υπάρχει κάποια διαφορά μόνο στο μήκος των καλαμιών, αυτό όμως εξαρτάται από τη μορφολογία του ψαρότοπου. Άλλη μια ιδιαιτερότητα – πέρα απότα παράμαλλα που είναι τα ίδια με αυτά του surfcasting – είναι ότι εδώ θα χρησιμοποιήσουμε το μολύβι “παραμελώ”, δηλαδή στην περίπτωση που αυτό θα πιαστεί στο βυθό ακόμα και με το ψάρι και δίνοντας λίγη δύναμη στο τράβηγμα της πετονιάς, δεμένο με λίγη ψιλή πετονιά το βαρίδι θα χαθεί. Οι καλύτερες ώρες για το ψάρεμα του σαργού είναι αυτές από το σούρουπο έως το χάραμα και σποραδικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, όταν η θάλασσα είναι πολύ φουρτουνιασμένη.

Στο rock fishing δεν χρειάζονται μακριά πετάγματα αλλά ένα καλό RIP (το κατανεμώμενο καλάμι), που ξέρουμε ότι είναι ευαίσθητο και έχει δύναμη μαζέματος – είναι απολύτως αποτελεσματικό. Σε αυτό θα βάλουμε ένα γρήγορο και δυνατό μουλινέ με τυλιγμένη 0,35 - 0,40 πετονιά . Είναι λογικό ότι, για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, θα χρησιμοποιήσουμε τα παράμαλλα τύπου Pater Noster ή Short ανεστραμμένο. Αν τα ελατήρια που κρατούν τα αγκίστρια τα κάνουμε να λειτουργούν από τον πάτο καμιά πενηνταριά εκατοστά, ακόμα καλύτερα, εξάλλου σε αυτά μπορούμε να τα δολώσουμε κάλλιστα πορφύρες, μύδια, καβούρια ή φιλέτα σαρδέλας ή σουπιά ή καλαμάρι, ακόμα και πάνω σε ένα αποτελεσματικό Ciao Ciao. Σας αφήνω να φαντάζεστε το καταφανές τσίμπημα, ικανό να “βγάλει” το καλάμι από τη θέση του αν δεν είναι αρκετά ασφαλισμένο.

Surf Fishing:

Ο “μικρός αδελφός” του surfcasting πραγματοποιείται την ίδια εποχή, με προτίμηση που το ψάρι ξεκουράζεται, ξεκινώντας από το Σεπτέμβριο μέχρι και το Δεκέμβριο ή ακόμα και τον Ιανουάριο, εκμεταλλευόμενοι ειδικά όχι τις μεγάλες και δυνατές θαλασσοταραχές αλλά και τις πιο εξασθενημένες. Προτιμούμε τα καλάμια light & thin και τα RIP με casting range έως 150 γραμμάρια, είναι το top. Όσον αφορά τους μηχανισμούς, μένουμε στους ίδιους με το πατωτό, με τη μόνη διαφορά ότι οι συγκεκριμένοι είναι λίγο πιο μεγάλοι και παίρνουν περίπου 250 μέτρα του 0,30. Επιπλέον μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τα ροτάντε (multiplier) της τάξης των 12 λιμπρών. Τα παράμαλλα θα διαφέρουν είτε στη διάμετρο της πετονιάς, που θα είναι πλέον 0,25 – 0,30, είτε στα αγκίστρια, που θα είναι Ν˚4, αν μιλάμε για Aberdeen, ή Ν˚2 αν μιλάμε για Beak, δολωμένα με πορφύρα, θαλασσινά σαλιγκάρια ή πάγουροι.

Αν είναι αλήθεια ότι η καλύτερη επαφή με τη λεία γίνεται το βράδυ, είναι επίσης αλήθεια ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα καλύτερα δολώματα, υπολογίζοντας καλά τα πετάγματα και φτιάχνοντας τέλεια παράμαλλα. Εξάλλου στο surf fishing, πάνω από όλα υπάρχει η πιθανότητα συνάντησης με πυκνά και πολλαπλά κοπάδια σαργών. Αυτό πρέπει να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ώστε να προετοιμαστούμε ψυχολογικά και να τακτοποιήσουμε όλα τα καλάμια μας στα σημεία που εμφανίστηκε το πρώτο “σήμα”, υπολογίζοντας επίσης την διάρκεια ανάμεσα στο ένα τσίμπημα και το άλλο.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος