BACK   ...the right site for fishing lovers
 

SURFCASTING: AGKISTRIA - MOYLINE - ΠΕΤΟΝΙΕΣ

 
 

 

 

 

Αγκίστρια: Να μιλήσουμε για αγκίστρια μεταξύ μας έμπειροι ψαράδες (ή αυτοί που λένε ή θεωρούνται ότι είναι), είναι πάντα μια αρκετά ευαίσθητη συζήτηση. Ο καθένας έχει τις προσωπικές του πεποιθήσεις σε ότι αφορά τα μεγέθη, τις μορφές και τις παραγωγικές εταιρίες, και δεν είναι καθόλου εύκολα διαθέσιμος να αλλάξει γνώμη σε ένα αντικείμενο που αντιπροσωπεύει η τελευταία επαφή μεταξύ τον ψαράς και το ψάρι. Άρα θα περιοριστούμε τον εαυτό μας, σε μια εξέταση των χαρακτηριστικών των ποιο χρησιμοποιημένων μοντέλων στο ψάρεμα από την ακτή, αφήνοντας σε εκείνους που πλησιάζουν το surf μόνο τώρα, η ελευθερία μιας προσωπική διαλογή έχοντας εξάλλου παρόν ότι αυτό που ακολουθεί, μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα άξιο εγχειρίδιο αναφοράς. Στο άθλημα μας (αφήνουμε για λίγο ονόματα και αριθμούς που θα δούμε ποιο πέρα), είναι πρακτικά δύο τα είδη αγκιστριών που γενικά χρησιμοποιούνται:

Αγκίστρι ίσιο με μακρύ στέλεχος και στενή κύρτωση.

Αγκίστρι με κοντό στέλεχος και φαρδύ κύρτωση.

Τα πρώτα αγκίστρια βρίσκουν την καλύτερη χρήση τους με όλα τα σκωληκοειδή, ο σωλήνας και τα φιλέτα σαρδέλας. Με μια κουβέντα, με όλα τα μαλακά δολώματα που απαιτούν ένα βαθύ “καταβροχθίζω” . Τα ο μακρύ στέλεχος θα χρησιμοποιηθεί να κρατάει το δόλωμα, ενώ την ελαφρότητα και την στενή κύρτωση θα κάνουν το ψάρι να κρατάει στο στόμα του και να καταπίνει αγκίστρι και δόλωμα μαζί, χωρίς να καταλαβαίνει την παγίδα.
Τα δεύτερα αγκίστρια, που μπορεί να είναι και στραβά και με την αιχμή ρουφηγμένη μέσα όπως ένα νύχι αετού, ταιριάζουν καλύτερα με ποιο σκληρά δολώματα όπως την σουπιά, το καλαμάρι ή το καβούρι και ειδικά στο ψάρεμα στον αφρό, όταν λόγο των δύσκολων συνθηκών, είναι ποιο πιθανό ένα δάγκωμα ποιο εξωτερικός στα χείλη.Και τα δύο μοντέλα αγκιστριών μπορούν να είναι εφοδιασμένα με κρίκο (ή μάτι) ή με παλέτα. Το κρίκο πρέπει να εγγυάται μια πολύ καλή κράτηση, ενώ η παλέτα να τραυματίσει λιγότερο τα δολώματα καθορισμένα να γλιστρήσουν χαριστικά επάνω στο παράμαλλο.

Μουλινέ: Στην πρακτική του ψάρεμα από την παραλία, είναι δύο οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται: με σταθερή μπομπίνα ή με οριζόντιο τύμπανο (ροτάντε). Μόνο η χρήση του ροτάντε, όμως είναι διακριτικός στην πρακτική του surfcasting, προτιμώντας για το κανονικό ψάρεμα “πατοτό”, η χρήση των μουλινέ (οι μηχανισμοί με σταθερή μπομπίνα) τον οποίο όμως, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στις δυο περιπτώσεις. Αποφασίζοντας για την αγορά ενός ροτάντε, η διαλογή παρουσιάζεται αρκετά εύκολη, όντως στην Ελληνική αγορά είναι λίγα τα κατάλληλα μοντέλα που παρουσιάζονται για το ψάρεμα από την ακτή, άρα είναι πολύ ποιο εύκολο να αναφέρουμε κατευθείαν τα ονόματα αντί να “ξεκοιλιάζουμε” όλες τις χαρακτηριστικές. Από τα ποιο ελαφριά, κατάλληλα και στο κανονικό ψάρεμα πατοτό, ανήκουν τα ροτάντε της σειράς 5000 της Σουηδικής Abu Garcia. Η ακριβώς ανώτερη σειρά (των 12/15 λίμπρες), είναι αναμφίβολα την ποιο χρησιμοποιημένη και πολύπλευρα και επιπλέον ευπρεπής στο πέταγμα. Μπορούμε να διαλέξουμε μεταξύ την σειρά 6500 της Abu Garcia και τα μοντέλα Millionaire ή 7HT της Daiwa. Κατάλληλοι για τις ποιο “βαριές” συνθήκες, είναι ακόμα να υπολογίζουμε τα Abu 7000 και τα Penn 925, ενώ για να εντοπίζουμε ένα μηχανισμός με την κατάλληλη σταθερή μπομπίνα, υποθέτουμε μα σύγκριση μεταξύ δυο εργαλεία που να είναι επίσης κατάλληλα στο surfcasting, αλλά από διαφορετικές γενιές. Βάζουμε πάνω στο πάγκο δοκιμών ένα από τα μύθοι της χρονολογία του ογδόντα, δηλαδή το Mitchell 498 (κάτι αναφέραμε σε προηγούμενο άρθρο), και το ποιο καινούργιο Biomaster GT 7000. Και οι δυο μηχανισμοί παρουσιάζουν, σε ότι αφορά το μάζεμα, ένα αποτέλεσμα πολύ ανάλογος. Οι διαφορές όμως θα τις βλέπουμε στο βάρος πολύ ποιο αυξημένο στο 498 και στο προφίλ των μπομπίνων: Μεγάλη και ρηχή εκείνη του Biomaster, ογκώδης και βαθύ εκείνη του 498 (όχι του 498 PRO, που έχει μεγάλη και πολύ ρηχή μπομπίνα Casting “από τις πρώτες που εμφανίστηκαν στην αγορά”, και αντί στεφάνι, εφοπλίζεται με ένα ειδικό αυτόματο μοχλό). Διαφορές αυτές που αποδεικνύουν πολλά πλεονεκτήματα κατά την διάρκεια των πεταγμάτων, όλα προς το Biomaster. Όλοι οι μηχανισμοί με σταθερή μπομπίνα τελευταίας γενιάς είναι αξιόπιστα εάν …

Έχουν μεγάλη και ρηχή μπομπίνα; τα διακόσια (200) μέτρα πετονιάς χρήσιμη για το πέταγμα, πρέπει να είναι συγκρατημένα σε ένα βάθος λίγων χιλιοστών .

Εάν μαζεύουν με σταυρωμένες σπείρες ώστε να αποφεύγουμε τρίψιμο και φθορές.

Εάν περιέχουν ένα μεταβλητό σύστημα στο μηχανισμό του ανέβασμα – κατέβασμα της μπομπίνας; αυτό θα επιτρέπει ένα τέλειο μάζεμα της πετονιάς.

Μια μακρύ μανιβέλα, πέρα από την αναφορά μαζέματος, θα κάνει το ίδιο μάζεμα πολύ ποιο χαλαρό.

Πρέπει να έχουν μια αναφορά μαζέματος από 4,5:1 μέχρι 5,2:1 για μηχανισμούς για πατοτό (ένα μουλινέ με περισσότερη αναφορά μαζέματος από αυτά, θα είναι συνώνυμο υπερβολικής ταχύτητας με διπλό μειονέκτημα των συνεχών μπερδεμάτων πετονιάς και ελάχιστη δύναμη), από 3,2:1 μέχρι 4,2:1 για μηχανισμούς για surfcasting, τον οποίο προσδιορίζει μια πολύ καλή δύναμη και ελάχιστη ταχύτητα. Το τέλειο λοιπόν είναι μια αναφορά μαζέματος 3,8:1.

To ρουλεμάν της πετονιάς πρέπει να είναι φτιαγμένο από πολύ ανθεκτικό υλικό και να έχει μια πολύ καλή περιστροφή πάνω στον δικό του άξονα στήριξης. Προσοχή, γιατί πολλούς καλούς μηχανισμούς απομένουν ακριβώς σε αυτή την λεπτομέρεια.

Που να έχουν κάποια ρουλεμάν, αλλά χωρίς υπερβολή. Θα ήταν επίσης μια καλή συνήθεια να αγοράζουμε μηχανισμούς που είναι εφοδιασμένα με διπλή μπομπίνα και, τουλάχιστον η μια να είναι από ανθεκτικό υλικό.

Η πίεση που κάνουν τα 250 μέτρα και πάνω τυλιγμένη πετονιά του 0,30 – 0,35, θα μπορούσε να στραβώσει την μπομπίνα εάν αυτή είναι φτιαγμένη από μαλακό υλικό, με συνέπειες στο τύλιγμα. Ένα άλλο κόλπο για να διαλέξουμε ένα μουλινέ αποτελείται στο να κάνουμε πίεση με ένα χέρι επάνω στο κεφάλι της μπομπίνας χωρίς όμως να σταματήσουμε την περιστροφή, στρίβοντας την μανιβέλα. Ένα μουλινέ αρκετά δυνατός, σε σχέση με την χρήση στον οποίο τον απευθύνουμε, θα περιστρέφεται χωρίς πολύ ζόρι.

Πετονιές: Πριν λίγα χρόνια, οποιοσδήποτε είχε πλησιάζει το ψάρεμα πατοτό ή του surfcasting, δεν θα μπορούσε να προβλέψει την αναβάθμιση που η πετονιά και η χρήση της θα είχαν τα τελευταία χρόνια. Ήδη στο θέμα του χρώματος, έχει γίνει μια μεγάλη αλλαγή: Τα καταπληκτικά φθορίζων και ανοικτά χρώματα τον οποίο επιτρέπουν να είναι φανερή στο φως του φακού η θέση της πετονιάς, αντικαθιστούν τα ουδέτερα των περασμένων χρόνων. Η μεγάλη επανάσταση όμως, την είχαμε με τους διαμέτρους: Ποιο είναι το τέλος που κάνανε τις καθησυχαστικές “σαραντάρες” και “ σαρανταπεντάρες ” τυλιγμένες στις μπομπίνες? Φυσιολογικά, οι καιροί άλλαξαν και με αυτοί επίσης τις ιδέες όλων αυτών που πραγματοποιούν την τεχνική του surf. Η ποιοτική ανάπτυξη που είχε η πετονιά στα τελευταία χρόνια, είναι αναμφίβολα πολύ εντυπωσιακή: πετονιές με απολύτως έλλειψη μνήμης, ικανές δηλαδή να μην “θυμούνται” ο τρόπος που είχαν στην μπομπίνα πριν το πέταγμα και έχουν λοιπόν την ιδιότητα να τεντώνονται στην εκτόξευση από αυτήν; Θραύσεις απλά καταπληκτικές, φτάνει να ξέρουμε ότι ένα σημερινό 0,20 μεσαίου κόστος, αντέχει κατά μέσον όρο περίπου τέσσερα κιλά με μια αντοχή στο γδάρσιμο ανάλογο μόνο με ένα νήμα ίδιου διαμέτρου. Η ανάπτυξη της τεχνικής έφερε έπειτα τον ποιο παθιασμένο αθλητή και, πάνω στα χνάρια του, το άσχετος που είναι στην αναζήτηση εξοπλισμών πάντα ποιο νοθευμένο και ισορροπημένο.
Η προώθηση είναι εκείνη να ψαρέψουμε με μολύβια πάντα ποιο ελαφριά που, σε κάποιες περιπτώσεις έχουν την ανάγκη να είναι πεταγμένα πέρα από τα εκατό μέτρα απόσταση από μας.

Από εδώ η ανάγκη να τυλίγουμε στις μπομπίνες μας πετονιές κάθε φορά ποιο λεπτές, είτε για το θέμα να φτάσουμε την απόσταση είτε για να αποφεύγουμε το τρίψιμο των ρευμάτων ή των κυμάτων πάνω στην πετονιά που προκαλούν ένα συνεχόμενο σύρσιμο που μας παίρνει συνεχώς έξω από το σημείο ψαρέματος. Ο καλύτερος συμβιβασμός μεταξύ την ανθεκτικότητα της πετονιάς και την δυνατότητα ολίσθησης της ίδιας ανάμεσα τους οδηγούς των καλαμιών, είναι ένα πολύ καλό είκοσι πέντε ή τριαντάρι με μπονάτσα και ένα τριάντα ή τριανταπεντάρη με φουρτουνιασμένη θάλασσα. Εξάλλου, αυτή την διαλογή θα μας επιτρέπει ένα συνδυασμός σε ένα ανάλογο εξοπλισμός και σε μια ελάχιστη υποχρεωτική ικανότητα να αντιμετωπίσουμε θριαμβευτικές μάχες ακόμα και με ψάρια κάποιου μεγέθους. Απαραίτητο με αυτές πετονιές είναι μια ειδική προσοχή στην κατάσταση που βρίσκονται: Μια πρόωρη γήρανση είναι πράγματι μια αναπόφευκτη χαρακτηριστική αυτών των νάιλον και, από δω την ανάγκη να αλλάξουμε αρκετά συχνά την πετονιά τυλιγμένη στην μπομπίνα ώστε να αποφεύγουμε επίσης ότι το γδάρσιμο και μια φυσιολογική μείωση της διαμέτρου θα προκαλέσουν την θραύση.

Την ίδια ανάγκη στο “λεπτό” την βρισκόμαστε στις πετονιές που χρησιμοποιούνται για παράμαλλα. Αυτή την ανάγκη γεννάει ειδικά από την απαίτηση να παρουσιάσουμε τα δολώματα μας με όσο ποιο πολύ γίνεται καλό τρόπο ώστε να αντιμετωπίζουμε μια εξόρμηση ψαρέματος με ψάρια κάθε μέρα ποιο κακύποπτα τον οποίο μας πήρε στο σημείο να ερευνήσουμε νοθεύσεις πολύ συχνά στα όρια του παράλογος. Τώρα ποια τέλος πάντων, δεν είναι σπάνιο να βλέπουμε ερασιτέχνες ψαράδες να ψαρεύουν μουρμούρες με παράμαλλα του 0,14 – 0,16 ή και άλλα είδη ψαριών όπως την τσιπούρα με παράμαλλα του 0,20 – 0,22. Αυτό όμως δεν σημαίνει (δυστυχώς) ότι η νοοτροπία του σημερινού ψαράς του surfcasting άλλαξε τόσο ριζικά, αυτά τα πρώτα βήματα όμως δείχνουν μια σημαντική αλλαγή στην εξελικτική διαδικασία του άθλημα αυτού. Η τάση να “ελαφρώνουμε” το προσωπικό μας εξοπλισμός, δείχνει ειδικά την πλήρη συνειδητοποίηση ότι το να ψαρέψουμε τόσο “ελαφριά”, είναι πράγματι πολύ ποιο ανταποδοτικός και η χαρά και η διασκέδαση όταν δουλεύουμε ένα μεγάλο ψάρι, είναι αρκετός για να μας αποζημιώνει από το άγχος για το φόβο να το χάσουμε.