BACK   ...the right site for fishing lovers
 

SURFCASTING & ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΕΣ ΑΚΤΩΝ "1"

 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

Ότι και να πούμε, είναι από την στιγμή που γεννήθηκε ο κόσμος που ο σκοπός του ψαρέματος είναι και θα είναι πάντα η σύλληψη των ψαριών. Ήδη από χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος κατάλαβε ότι για να κάνει πλούσιες συλλήψεις για να μπορεί να εξασφαλίσει η απαραίτητη διατροφή στους ποιο φτωχούς περιόδους της χρονιάς, πέρα από τον ίδιο και από την οικογένεια του, επίσης και για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας όπου ζούσε, έπρεπε να υπολογίσει τρία στοιχεία απολύτως πάρα πολύ σημαντικά: To ψαρότοπο, η διατροφή και οι περιόδους αναπαραγωγής. Από εδώ στο να επεξεργάζομαι και να βάλουμε στην πρακτική πολλές και διαφορετικές τεχνικές ψαρέματος που γινότανε σταδιακά ποιο ευφυής και συλληφθέντες, το βήμα ήταν πολύ κοντός. Ευτυχώς σήμερα οι ανάγκες για την δική μας διατροφή άλλαξαν, δεν εξαρτόμαστε πλέων μόνο και αποκλειστικά από τις αλιευτικές πηγές. Το ψάρι, έστω που έμεινε ο κύριος στόχος του κυνηγιού μας (όχι της επιβίωση μας), εφαρμόσθηκε και υιοθετήθηκε με τον καλύτερο τρόπο που γινότανε, στον αθλητικό κόσμος τον οποίο ανήκουμε. Όταν είμαστε στην αρχή της φθινοπωρινή σεζόν που είναι επίσης εκείνη που δίνει το “start” στις δικές μας ψαρεύτηκες εξορμήσεις και πριν όλες οι “New Entry” μπαίνουν σε αυτό το δρόμο χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα, θέλω να κάνω μία μικρή εκδρομή στον κόσμο του Surfcasting, όχι πολύ λεπτομερής αλλά επίσης πολύ σημαντική.

Το Surfcasting: Αυτές οι δύο Αγγλικές λέξεις Surf (κύμα) και Casting (πέταγμα), δεν επιλέχτηκαν και συνδυάσθηκαν τυχαία. Ήδη πριν πολλά χρόνια στην Αμερική, όταν στην Ευρώπη ήμασταν ακόμα στην αυγή του ψαρέματος πραγματοποιημένο από την παραλία με καλάμια, τότε στοιχειώδεις, για να προσπαθήσουμε να συλλαμβάνουμε τα θηράματα μακριά από την ακτή, μέσα στα κύματα. Αν όμως στην αρχή, το πέταγμα των δολωμάτων μέσα στα κύματα σκόπευε να βρει τα πιθανά θηράματα που περνούσαν τυχαία σε εκείνη την περιοχή, στην συνέχεια έγινε η περιοχή περισσότερο σημαντική, όταν καταλαβαίναμε ότι είναι χάρη την παλίρροια, πέρα από τα κύματα, που γίνεται διαθέσιμος ξυπνήζωντας διατροφικό ένστικτο των θηραμάτων που δυστυχώς δεν είναι πάντα κοντά στις ακτές. Είναι ακριβώς αυτές κινήσεις τεράστιων μαζών νερών που έχουν το καλό αποτέλεσμα να ανακατεύουν το θαλασσινό βυθό και να ξεθάψουν όλα εκείνα τα οργανικά απομεινάρια, μικροοργανισμούς, σκωληκοειδή, μαλάκια κτλ. που ανοίγουν την “πόρτα” στην διατροφική αλυσίδα, πέρα που δημιουργούν ένα βολικό μέσο μεταφοράς είτε για το πλησίασμα προς την ακτή και τη τροφή, είτε για την επιστροφή προς τα ανοιχτά και την φωλιά τους. Γεννήθηκε το SURFCASTING. Στην Ιταλία μπήγε, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινού, προς το τέλος της δεκαετία του εβδομήντα και οι αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, χάρη κάποιους ψαράδες που έκαναν πολύ εξαιρετική δουλειά προσαρμόζοντας τις Αμερικάνικες τεχνικές στην Μεσογειακή πραγματικότητας δοκιμάζοντας τις σε διαφορετικές ακτές της “μπότας” που, όπως φαίνεται ακόμα σήμερα, είναι οι ποιο κατάλληλες, άρα οι ποιο κερδοφόρες για αυτή την τεχνική. Για μας στην Μεσόγειος, έστω οι βάσεις είναι οι ίδιες με εκείνες των Ωκεανών, τα αποτελέσματα αλλάζουν, γιατί η παλίρροια είναι σχεδόν ανύπαρκτη και δεν καταφέρνει να δημιουργήσει τις σωστές ελκυστικές συνθήκες είτε για τα εκσκαπτικά είτε για τα αρπακτικά ψάρια. Άρα, το σημαντικότερο πράγμα του Μεσογειακού Surf είναι ότι πρέπει να υπάρχουν οπωσδήποτε ισχυρές διαταραχές που σημαίνει ότι, αν δεν υπάρχει κύμα, δεν υπάρχει ούτε Surf. Στα τελευταία χρόνια, διαπιστώσαμε ότι από αυτός ο κανόνας εξαιρούνται οι μουρμούρες, οι τσιπούρες και τα σαλάχια που πιάνονται επίσης με μπονάτσα. Πρέπει να πούμε επίσης ότι το Surfcasting είναι το μοναδικό ψάρεμα που “λάμπει” από αληθινός αθλητισμός και… από πολλά ψαρέματα χωρίς συλλήψεις. Πράγματι, αντίθετα από άλλα ψαρέματα, το Surfcasting είναι πολύ δεμένο στην “μαγική” στιγμή που, δυστυχώς δεν είναι συνεχής και διαφέρει στην διάρκεια του χρόνου δίνοντας όμως εξαιρετικές συλλήψεις είτε κατά την διάρκεια της ημέρας είτε κατά την διάρκεια της νύχτας.

Η Παλίρροια: Οι δύο μορφές υφιστάμενη παλίρροια είναι, η πρώτη προκαλούμενη από την δύναμη της έλξης της σελήνης, και η δεύτερη λεγόμενη ανεμομετρική που, όπως λέει το ίδιο όνομα, είναι προκαλούμενη από την δύναμη των ανέμων, και οι δύο όμως, προκαλούν επίσης τα κύματα. Ενώ η πρώτη παλίρροια, αυτή που προκαλεί η δύναμη του δορυφόρου μας, ενδιαφέρει με πολύ δυνατός τρόπος και με αποτελέσματα απολύτως πολύ εξέχων μόνο της Ωκεάνιες περιοχές της Σφαίρας μας με παλίρροιες που, σε κάποια γεωγραφικά μέρει φτάνουν σχεδόν στα είκοσι (20) μέτρα, στην δική μας Μεσόγειος Θάλασσα, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικές. Η Μεσόγειος, έστω που έχει δυο εισόδους/εξόδους, η μία Ανατολικά (πορθμός της Σουέζ) και η άλλη Δυτικά (Στενό της Γιβραλτάρ), στην πραγματικότητα είναι σαν δεν τα έχει. Αν αυτές οι δύο πόρτες όμως θα ήταν αρκετά ποιο φαρδιές ώστε θα μπορούσε να μπαίνει αρκετό νερό από το Ωκεανός, πέρα από την φυσική του ανταλλαγή, θα ήταν επίσης το “σαλόνι” δεκάδων, αν όχι χιλιάδων νέων αλιευτικών ειδών. Τα ρεύματα που θα προκάλεσαν επί όλο το μήκος του, θα είχε δώσει αναμφίβολα εκείνη την οξυγόνωση που δυστυχώς δεν έχουμε, ρωμαλεότητα (συνεχή αλλαγή νερού σημαίνει “ζωή”), και με τις παλίρροιες που θα είχαν δημιουργήσει τις σωστές συνθήκες κατάλληλες να εγγυηθούν άφθονος τρόφιμα σε όλο των παρόν ιχθυικών ειδών. Με το έλλειμμα όλων αυτών, αφού στη λεκάνη μας στην πράξη μπαίνει πολύ λίγο νερό, και μην έχοντας σημαντικές παλίρροιες, το μοναδικό πράγμα στον οποίο μπορούμε να ευχηθούμε για να έχουμε τις κατάλληλες συνθήκες για τα ψαρέματα μας, είναι εκείνο που σχηματίζεται από τις ατμοσφαιρικές διαταραχές.

Τα Ρεύματα: Ο άνεμος που προηγείται ή συνοδεύει αυτές οι διαταραχές, σπρώχνει το νερό της επιφάνειας της θάλασσας προς την ακτή δημιουργώντας κύματα. Αυτά, είτε λόγο την θραύση τους πάνω στην ακτή, είτε κατά την διάρκεια της κίνησης της επιστροφή προς το πέλαγο, ανακατεύει το αμμώδεις βυθός φέρνοντας στο φως όλους εκείνους τους μικροοργανισμούς, σκωληκοειδή και πολλά άλλα ακόμα που βρίσκονται θαμμένα κάτω από την επιφάνεια του βυθού. Άρα έχουμε ένα “πρώτο ρεύμα” που είναι επιφανειακό και σπρώχνει τα κύματα από το πέλαγος προς την ακτή, και ένα “δεύτερο ρεύμα” που επιστρέφει “χαϊδεύοντας” το βυθός της θάλασσας. Είναι λογικό ότι, όταν το “δεύτερο ρεύμα” ξεκινάει την “κούρσα” του προς το πέλαγος παίρνοντας μαζί του εκείνα τα “σύννεφα” απομεινάρια, έχει αρκετά δύναμη, δύναμη που μειώνεται σιγά σιγά που απομακρύνεται από την ακτή, ενώ τα απομεινάρια τα σπέρνει με μικρές ποσότητες ειδικά κάθε φορά που οι δύο δυνάμεις (πρώτο και δεύτερο ρεύμα) συναντιόνται. Σε αυτό το σημείο θα υπάρχει, είναι λογικό, ένα όγκος αδιάρθρωτος υλικό (άμμος) που θα περιέχει μεγάλες ποσότητες τροφίμων από τον οποίο θα τρέφουν τα πιθανά θηράματα μας.

Η Τροφική Αλυσίδα: Σε αυτό το σημείο έρχεται αυθόρμητος να ρωτιόμαστε ποιες μπορούν να είναι τα είδη ψαριών που θα μπορούσαν να συχνάζουν εκείνες οι περιοχές με το μαλακό βυθός. Σίγουρα από όλα εκείνα τα είδη ψαριών που ανήκουν στην οικογένεια των εκσκαπτικών, εκείνοι δηλαδή που, χάρη στον συμπτυσσόμενο ρύγχος, μην έχοντας γερά χείλη, μπορούν κάλλιστα να τρέφονται “βυθίζοντας τα”, σκαλίζοντας λίγα εκατοστά ποιο κάτω την επιφάνεια του βυθού. Το φρενιτιώδης πήγαινε έλα μεγάλων μαζών εκσκαπτικών γεννημένο σε τέτοιες περιοχές “ευλογημένες από τον Θεός” χάρη στην δράση των κυμάτων, φυσικά δεν περνάει καθόλου απαρατήρητος, βάζοντας έτσι σε προσοχή επίσης όλα τα είδη ψαριών που ανήκουν στην οικογένεια των αρπακτικών. Άρα, το Surfcasting είναι η τεχνική ψαρέματος που πραγματοποιείται μέσα στα κύματα γιατί εκμεταλλεύεται στο μέγιστος όλο το σύνολο των φαινομένων που περιγράψαμε συνοψισμένο πριν λίγο. Όσον αφορά τα κατάλληλα εργαλεία για αυτή την τέχνη, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε ότι αυτή την διαλέξουμε εξαρτάται από το στόχος που προσδιορίζουμε να φτάσουμε και τις καιρικές συνθήκες της στιγμής. Δεν αληθεύει ότι πρέπει να ψαρέψουμε αναγκαστικά με καλάμια πολύ δυνατά και με μηχανισμούς από τις επιδόσεις που μπορούν να συγκρίνονται με εκείνες μίας πολύ ωραία Ferrari Testa Rossa και να ρίξουμε σε αποστάσεις που συγκρίνονται με τις γαλαξιακές. Αναμφίβολα όλο αυτό είναι απαραίτητο αλλά, το τονίζω, δεν είναι υποχρεωτικό, το σημαντικό όπως με κάθε άλλη τεχνική ψαρέματος είναι να μάθουμε να διαβάζουμε τα κύματα. Από αυτό, πρέπει να καταλαβαίνουμε επίσης την μορφολογία του βυθού και να τοποθετήσουμε τα δολώματα μας στα σωστά σημεία.

Οι Τομείς: Κοιτάζοντας την παραλία θα παρατηρήσουμε ότι αυτή δεν έχει ποτέ μία ευθύγραμμη μορφολογία, αλλά “διαφορετική”, που εμείς θα μοιράσουμε σε τομείς, ώστε να την “εντάσσουμε” καλύτερα.

Τομέα Ευθύγραμμος: Είναι η παραλία που, για αρκετές δεκάδες μέτρα και, πολλές φορές επίσης για εκατοντάδες, κατά όλο το μήκος της παραλίας που βρέχουν τα κύματα (ακρογιαλιά), έχει μία μορφολογία καθαρά ίσιο και όπου επίσης τα κύματα γενικώς σκάνε ευθύγραμμος. Από ‘δω είναι εύκολο να αναγνωρίζουμε και να φτάσουμε να ρίξουμε τα δολώματα μας μέσα στους διαδρόμους ή, όταν είναι δυνατό επίσης στην τροφική ζώνη, εκεί που γεννιέται το πρώτο κύμα που έρχεται από το πέλαγο. Με έλλειμμα κυμάτων, μία που δεν γίνεται δυνατή με την όραση, για να γνωρίζουμε που κα ποιες είναι τα σωστά σημεία, φτάνει να ρίξουμε όσο ποιο μακριά γίνεται το μολύβι και, μαζεύοντας σιγά σιγά με το μηχανισμός, όταν “ακούμε” ότι αυτό δεν μικροπηδάει και έρχεται λίγο βαρύ γιατί βυθίζεται στην μαλακή άμμος του βυθού, σταματάμε: αυτό είναι το σωστό σημείο για να περιμένουμε να φανούν τα θηράματα. Με αυτές τις ήρεμες καιρικές συνθήκες, τα καλύτερα παράμαλλα, φυσικά, είναι τα μακρινά όπως το Long Arm, το Ciao Ciao, η Σχεδία και το Tandem ώστε να δώσουμε λίγη ζωντάνια στα δολώματα μας που αλλιώς θα μείνουν ακίνητα.

Μύτη Άμμου: Είναι το μικρό κομμάτι της παραλίας που μακραίνει για λίγα μέτρα μέσα στην θάλασσα. Τα κύματα, από την ζώνη της κορυφής της, προς τα ανοιχτά, σκάνε πολύ ποιο μακριά από την κοντινότερη περιοχή και, για το ψάρεμα μας είναι απολύτως να την αποφεύγουμε γιατί εδώ ο αμμώδεις βυθός είναι πολύ σκληρό αφού τα ίδια κύματα γλιστρήσουν πάνω του χωρίς να μπορούν να τον ανακατέψουν. Η καλύτερη ζώνη για το ψάρεμα, σε αυτή την περίπτωση είναι αυτή που βρίσκεται ακριβώς στα πλάι της, εδώ τα κύματα σκάβουν και δημιουργούν σύννεφα άμμου που προσελκύουν την προσοχή των ψαριών, ειδικά των μουρμούρων και όλο των άλλων εκσκαπτικών. Εξάλλου εδώ θα χρησιμοποιήσουμε μακρινά παράμαλλα και με την παρουσία της ταραγμένη θάλασσα, για το απλό λόγο ότι γλιστρώντας στις πλευρές της μύτης άμμου, τα κύματα έχουν μία μονή κατευθύνσεως, άρα δεν θα μπλεχτούν.

Τομέα Μεικτό: Είναι η ζώνη με αμμώδεις βυθός σκορπισμένο με βράχια και πέτρες και μία από τις ζώνες που προτιμούν περισσότερο σχεδόν όλα τα είδη ψαριών γιατί, σε περίπτωση κίνδυνου, μπορούν να βρίσκουν άμεσα και εύκολα ένα δρόμο φυγής, προστασίας και σωτηρίας, πέρα από την διαθεσιμότητα των τροφίμων ειδικά αποτελούμενο από καβούρια, μύδια και όστρακα γενικώς. Το ψάρεμα με ταραγμένη θάλασσα έστω πολύ επικερδής, σε αυτό τον τομέα είναι να το αποφεύγουμε, θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να σώσουμε τα παράμαλλα μας επίσης με το ψάρι πιασμένο, τα ρεύματα και τα κύματα του τομέα αυτού συγκρούονται στριφογυρίζοντας μέσα στα βράχια και πολύ πιθανότατα θα τα προσαράξουν. Αν το θέλουμε οπωσδήποτε, μπορούμε να δοκιμάζουμε την τύχη με παράμαλλα κοντά όπως το Short, το Short Ανεστραμμένο και το Pater Noster.

Κανάλι: Είναι η ζώνη φυγής προς τα ανοικτά που δημιουργεί η σύγκρουση δύο ρευμάτων. Καταπληκτικό τομέα για να κυνηγήσουμε την λεία μας που συνεχώς το διασχίσουν προς όλες τις διευθύνσεις λόγο το περισσότερο βάθος και την μαλακότητα του βυθού. Αναγνωρίζεται αμέσως από την σχεδόν ολόκληρη έλλειψη κυμάτων ή τέλος πάντων ποιο πολύ χαμηλά σε σχέση με εκείνα των κοντινών περιοχών. Εδώ το ψάρεμα πραγματοποιείται με καλά αποτελέσματα με όλα τα είδη παράμαλλων: εγώ προτείνω στην μέση του, το σημείο ποιο βαθύ, να τοποθετήσουμε δύο ή τρία παράμαλλα μακριά όπως ένα Tandem ή ένα Long Arm, και ακόμα ένα Ciao Ciao ή μία Σχεδία γιατί, όπως είπαμε, είναι ακριβώς αυτό το τομέα όπου το νερό “φεύγει” προς τα ανοικτά, και αυτό σημαίνει ότι, φυσικά, τα παράμαλλα δεν θα μπλεχτούν ποτέ, ενώ στα πλάι του ίδιου θα τοποθετήσουμε τα παράμαλλα ποιο κοντά, γιατί το ρεύμα που βγαίνει από τους διαδρόμους είτε από αριστερά είτε από δεξιά, δεν μπορούν να τα μπλέξουν.

Διαδρόμους: Είναι οι τομείς, παράλληλα την ακτή, μεταξύ ένα κύμα και ένα άλλο, που σκάβονται και που τοποθετούνται επίσης πολλούς μικροοργανισμούς από την δράση του δεύτερου ρεύμα τον οποίο τους παίρνει προς τα ανοικτά , πανεύκολα να τους γνωρίζουμε, είναι ένα πάρα πολύ καλό σημείο αναφοράς για όλους τους Surfcasters μία που δεν υπάρχει ψάρι που δεν τους επισκέπτεται. Σε αυτό τα τομέα που είναι ακριβώς ίδιος με το ευθύγραμμο, με την παρουσία της ταραγμένη θάλασσα, άρα με πολύ ρεύμα, προτείνω να χρησιμοποιήσουμε πάντα παράμαλλα κοντά γιατί ψαρεύοντας μέσα στα κύματα, θα προσπαθήσουμε να αποφεύγουμε τα πολλά μπλεξίματα.

Εκβολές: Η παρουσία των κεφάλων, των χελιών, των γαρίδων και των καβουριών του γλυκού νερού, κάνουν το τομέα αυτό το καλύτερο και το ποιο αγαπημένο σημείο ειδικά από όλων των ειδών αρπακτικών ψαριών που, σε πολλές περιπτώσεις ανεβαίνουν προς την πηγή επίσης για πολλά εκατοντάδες μέτρα. Εδώ έχουμε την δυνατότητα να ψαρέψουμε επίσης και με το ζωντανό, μένοντας όμως μακριά από τα σημεία εκβολής και της μέγιστης δύναμης του ρεύματος, ενώ είναι προτεινόμενο το ψάρεμα στις πλευρές ανοικτές ως μια “Λ”. Στο τομέα αυτό, το ψάρεμα αποκλείεται εντελώς όταν λόγο την βροχή φτάνουν μέχρι στην θάλασσα κορμιά δένδρου, κλαδιά και πολλά άλλα αντικείμενα, πέρα από την έξοδος του ίδιου νερού που είναι πάρα πολύ δυνατός και ταχύς, δημιουργώντας έτσι μία ζώνη με πολύ δυνατή διαταραχή και… σκουπιδιών που θα μας εμποδίσει ένα ήσυχος ψάρεμα, Ενώ με τις σωστές συνθήκες, το ψάρεμα με όλα τα μακρινά παράμαλλα είναι να το προτιμήσουμε, ειδικά με την δολωσιά του ζωντανού ακριβώς από κάτω το δέρμα του.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος