BACK   ...the right site for fishing lovers
 

SURFCASTING & ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΕΣ ΑΚΤΩΝ "2"

 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

Με αυτό ολοκληρώνουμε τις πληροφορίες των θεμάτων που ξεκινήσαμε με το προηγούμενο άρθρο για να δώσουμε μια όσο γίνεται καλύτερη ολοκληρωμένη ιδέα στην εμφάνιση της αυτής τεχνικής ψαρέματος, στα τεχνικά χαρακτηριστικά της, και πως πρέπει να την αντιμετωπίσουνε για να την πλησιάσουν όλοι εκείνοι μικροί και μεγάλοι, ειδικά αρχάριοι, αν θέλουν ειλικρινά να αγαπάνε αυτό το άθλημα.

Ξέρες: Οι ξέρες ή “πάγκοι άμμου” που βρίσκονται αρκετά κοντά να τις φτάσουμε και είναι επίσης αρκετά μεγάλες, είναι πάντα να τις αποφεύγουμε, ειδικά οι άκρες που κοιτάζουν στα ανοικτά και την επιφάνεια τους, ενώ το αντίθετο γίνεται με τις άκρες που κοιτάζουν προς την ακτή γιατί η λίγη σκόνη που σηκώνεται από την επιφάνεια και πέφτει με κατεύθυνση την παραλία είναι μία πολύ καλή ανάκληση για διαφορετικών ιχθυικών ειδών. Άρα, μπορεί να είναι πολύ γόνιμος να χρησιμοποιήσουμε τα μακριά παράμαλλα χωρίς όμως να υποτιμούμε το Pater Noster και το Διπλό Short που δείχνονται αρκετά ελκυστικά.

Λίγες απλές διευκρινίσεις ακόμα: Να θυμηθούμε ότι το ψάρι, είτε ανήκει στην οικογένεια των εκσκαπτικών είτε ανήκει στην οικογένεια των αρπακτικών, τρώει και κυνηγάει πάντα κόντρα στο ρεύμα και αυτά αλλάζουν πάντα και συνεχώς την μορφολογία του βυθού. Να θυμηθούμε επίσης, τουλάχιστον για την ώρα, είμαστε ακόμα αρχάριοι και (πολύ πιθανότατα), δεν έχουμε καν τα κατάλληλα εργαλεία για να φροντίσουμε καιρικές συνθήκες μεσαίο–βαριές. Η περιέργεια να δούμε σε τι αφορά αυτή η τέχνη του Surfcasting μας κρατάει αγχωμένοι και νευρικοί όταν καταλαβαίνουμε και διαπιστώνουμε ότι οι καλαμούλες που έχουμε στα χέρια μας δεν είναι οι κατάλληλες. Θα προσπαθήσουμε οπωσδήποτε όμως να τις “δοκιμάσουμε” ψαρεύοντας με καιρικές συνθήκες λίγο “ζωηρές”, θα χρησιμοποιήσουμε μολύβια των 60-80 γραμμαρίων, δολώματα γενικά για τα εκσκαπτικά και, έχοντας την διαθεσιμότητα ένα καλάμι “ελεύθερος”, μία λωρίδα από καλαμάρι ή σουπιά για να “παίξουμε” ως “jolly” για μία πιθανή και απρόβλεπτη έκπληξη που θέλει να μας κάνει κάποιο αρπακτικό. Ως παράμαλλα θα χρησιμοποιήσουμε τα Short μακριά 50–60 εκατοστά με διάμετρος 0,30 με ένα αγκίστρι Aberdeen N° 1–2 για να δολώσουμε μονοδόλι και σκωληκοειδή γενικώς, ενώ θα χρησιμοποιήσουμε ένα αγκίστρι παπαγαλέ N° 1/0–2/0 για να δολώσουμε την λωρίδα καλαμαριού ή σουπιά.

Εξοπλισμός: Στην αρχή, όταν το Surfcasting έκανε την εμφάνιση του στις Χώρες μας, όλοι οι θαυμαστές βρήκαν πολλές δυσκολίες για ότι αφορά την αγορά του απαραίτητου εξοπλισμού. Αυτό, όπως συνέβη συχνά σήμερα στην Ελλάδα με το διαδίκτυο, τους ανάγκαζε να προσφεύγουν σε ξένους καταλόγους τον οποίο ήταν γεμάτοι και με πληροφορίες. Τα πρώτα εργαλεία που χρησιμοποιήσαμε ήταν τα πλέον “περίφημα” κοντά, μονοκόμματα ή δίσπαστα φτιαγμένα από γυαλόνημα καλάμια που μπορούσαν να ρίξουν μέχρι και 200 γραμμάρια μολύβι. Πολύ γρήγορα όμως καταλάβαμε ότι τα εργαλεία αυτά δεν ήταν τα κατάλληλα και δεν θα μπορούσαν ποτέ να φτάσουν τα σημαντικότερα σημεία που συχνάζουν τα ψάρια ενώ σήμερα έχουμε την δυνατότητα να βρούμε σειρές καλαμιών και μηχανισμούς μελετημένα και κατασκευασμένα ειδικά για αυτή την τεχνική που είναι επίσης ικανά να αντέξουν οποιαδήποτε θαλασσοταραχή και αρκετά είδη εξαρτημάτων που ευκολύνουν την ψαρευτική ζωή των Surfcaster. Στην συνέχεια θα δούμε τι χρειάζεται ένας αρχάριος για να ξεκινήσει να πραγματοποιήσει αυτό το χόμπι.

Καλάμια: Αφού συνεχίσουμε ακόμα να μιλήσουμε για τους αρχάριους θαυμαστές του Surfcasting, καλό θα είναι (όπως γενικά γίνεται) να αρχίσουμε αγοράζοντας τρία καλάμια τηλεσκοπικά μήκος από 3,60 έως 4,50 μέτρα με αντοχή μολυβιού (action) 80 – 150 γραμμάρια που μπορούν να έχουν κατασκευαστικές χαρακτηριστικές ικανές να αντέξουν αρκετά καλά κάποιες περιπτώσεις θαλασσοταραχής μεσαία δύναμη (περίπου 4 Μποφόρ). Φυσικά, πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξουμε τα καλάμια μας όταν αποφασίσουμε ποιο είδος μηχανισμός πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε, με την σταθερή μπομπίνα ή με την περιστροφική (ροτάντε)? Αν αποφασίσουμε να διαλέξουμε το δεύτερο, το ροτάντε, το καλάμι αναγκαστικά θα είναι δύσπαστο, σκληρό, με μικρότεροι και περισσότεροι οδηγοί (οκτώ ή εννέα “8 - 9” είναι το σωστότερο).

Μηχανισμούς: Οι μηχανισμοί αυτοί θα είναι κατάλληλοι ειδικά όταν επικρατούν επίσης χαρακτηριστικές κατά την αλμύρα και αντοχή. Είναι λογικό ότι η αγορά του ενός μηχανισμού (με την σταθερή μπομπίνα) ή του άλλου (με την περιστροφική), είναι θέμα καθαρά προσωπικός και όχι τεχνικός. Φυσικά στον αρχάριο συμφέρει να ξεκινάει με το σταθερό γιατί είναι εκείνο που θα του δίνει λιγότερα προβλήματα κάνοντας την αρχή του πολύ ποιο εύκολη να την δεχτεί ακόμα και ψυχολογικά, εξάλλου, χρησιμοποιώντας ένα μηχανισμός με την σταθερή μπομπίνα σημαίνει επίσης μία ποιο εύκολη και καλύτερη συγκέντρωση για την μάθηση των τεχνικών πεταγμάτων και στην πρόβλεψη ενός μελλοντικώς πέρασμα στην χρήση του ροτάντε που απαιτεί να έχουμε πολύ ποιο τεχνική. Η χαρακτηριστικές ενός μηχανισμού πρέπει να είναι ακόμα εκείνες ενός μηχανισμού γρήγορος και δυνατός είτε στο πέταγμα είτε στο μάζεμα και να έχει μία εμπιστευτική ρέγουλα. Άλλη μία πολύ σημαντική χαρακτηριστική είναι η ανώτερη άκρη (τα χείλη) της μπομπίνας, πράγματι είναι από αυτό που εξαρτάται το πετυχημένο ή όχι, αποτέλεσμα των πεταγμάτων λόγο την τριβή που δημιουργείται μεταξύ αυτό και την πετονιά.

Πετονιές: Η τεχνική του Surfcasting είναι σίγουρα η μοναδική τεχνική που απαιτεί πολλά από τις πετονιές που χρησιμοποιούνται: Από την διάμετρος στο χρώμα, από την θραύση στην αντοχή και το γδάρσιμο κτλ., παίζουν όλα ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Για να “μπομπινάρουμε” (τυλίγουμε) τις μπομπίνες των μηχανισμών θα χρησιμοποιήσουμε πάντα καλές πετονιές με διαμέτρους από 0,30 έως 0,40, πολύ δυνατές και να αντέξουν καλά το γδάρσιμο με την άμμος, τα φύκια και τα βότσαλα ή χαλίκια. Εδώ, το χρώμα (ειδικά το κίτρινο και το πορτοκαλή) είναι πολύ σημαντικό γιατί μας ευκολύνει τη όραση της κατεύθυνσης των δολωμάτων μας και στην φάση μαζέματος των θηραμάτων μας. Όσο αφορά το Shock Leader, χρησιμοποιείται διάμετρος από το 0,40 έως 0,70, εξαρτάται από την ελαστικότητα του καλαμιού και το βάρος του μολυβιού που πρόκειται να ρίξουμε. Το Shock Leader είναι ένα κομμάτι πετονιάς μακρύς 5 – 6 (πέντε – έξι) οργιές που συνδέεται με την μάνα από την μία άκρη μέσω ένας ειδικός κόμπος που λέγεται Albright Special και στην άλλη άκρη δένεται ένα στριφτάρι με παραμάνα όπου θα τοποθετήσουμε το μολύβι ή το παράμαλλο. Χρησιμοποιείται για να αντέξει την μεγάλη δύναμη που χρειάζεται για την φόρτωση το καλαμιού που αλλιώς αποκλείεται, και η διάμετρος του κανονίζεται με την ελαστικότητα του ίδιου καλαμιού και το βάρος του μολυβιού που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε, οπωσδήποτε όμως μεταξύ 0,40 και 0,70. Για την δημιουργία των παράμαλλων είναι απαραίτητο να έχουμε στην διάθεση μας πετονιές με διαφορετικούς διαμέτρους και χαρακτηριστικά ικανά να αντιμετωπίζουν κάθε ανάγκη μας. Λογικά, και εδώ, για τα παράμαλλα χρειάζονται πετονιές γερές, μεσαία σκληρότητα, χωρίς μνήμη και άχρωμα, fluorocarbon ή τουλάχιστον από χρώματα φθοριολαμπής. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε επίσης ότι για το κυνήγι κάποιων θηραμάτων όπως π.χ. τα γοφάρια ή τις σμέρνες και μουγκριά, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιήσουμε παράμαλλα από θερμοκολλητικό ατσαλόσυρμα.

Αγκίστρια: Φυσικά, και για τα αγκίστρια είναι σημαντικό να έχουμε μία ποικιλία αγκιστριών που μπορεί να καλυφθεί τις ανάγκες μας. Για τα μεγάλα θηράματα, γενικά θα χρησιμοποιήσουμε αγκίστρια ατσάλινα. Καλά επίσης τα αγκίστρια με μακρύ κοτσάνι, λεπτά, ίσια ή παπαγαλέ, με κρίκο ή όχι, για όλα τα σκωληκοειδής όπως το αμερικάνικο, τριχιά, φωσφορούχο ή φαραώ. Τα παραγαδίσια είναι καλά επίσης για να δολώσουμε λωρίδες καλαμαριού, σουπιάς και φιλέτα σαρδέλας ή κέφαλος. Το μέγεθος των αγκιστριών, υπολογίζεται σε σχέση το μέγεθος των δολωμάτων που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε.

Μολύβια: Για να μπορούμε να τοποθετήσουμε τα δολώματα μας στα σημεία και στην απόσταση που, κατά την γνώμη μας είναι ή θα μπορούσαν να είναι πολύ αποδοτικά, θα χρησιμοποιήσουμε μολύβια (ή βαρίδια) διαφορετικών μορφών και βαρών που θα διαλέξουμε κάθε φορά σε σχέση με την κατάσταση της θάλασσας, το μέγεθος των δολωμάτων και βέβαια το βάρος τους ώστε να έχουμε την σωστή επιλογή για να φτάσουμε πολύ ποιο άνετα στο πέταγμα και στην τοποθέτηση του μολυβιού στο επιλεγμένο σημείο και να σταθεί τόσο όσο χρειάζεται στα θηράματα μέχρι να τσιμπήσουν. Όπως βλέπουμε, η ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε τα ειδικά μολύβια μελετημένα για το Surfcasting που έχουν την δυνατότητα να μηδενίζουν σχεδόν εντελώς την αντίσταση στον αέρα και, αντίθετα, να κάνουν πολύ κατά την διάρκεια του ψαρέματος για να μην σέρνεται ούτε από τα ρεύματα, ούτε από τα κύματα, προς την ακτή. Για να έχουμε μία ιδέα, τα μολύβια που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε με ήρεμη θάλασσα, θα είναι τα Rocco Bomb, Beach Bomb, HCC που ακόμα δεν εισάγονται στην Χώρα μας και άλλα, ενώ, τα μολύβια που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε με θάλασσα ταραγμένη ή πολύ ταραγμένη είναι το καταπληκτικό “Cono Meloni”, λοξό από την βάση ώστε να μένει σταθερό επίσης με την παρουσία δυνατών κυμάτων, και πετάει άψογα, όπως και το Cono Spike (Spike = άγκιστρο, άγκυρα), το Rocco Spike, το British Anchor και άλλα, που έχουν είτε ενσωματωμένα είτε όχι, αυτές οι άγκυρες που, καρφώνοντας στην άμμος του βυθού το κρατάνε καλά αγκυροβολημένος. Εξάλλου, αφού στην αγορά υπάρχουν διαφορετικά μολύβια με διαφορετικά σχέδια και βάρη, στην επιλογή μας είναι καλό να υπολογίσουμε την δύναμη του καλαμιού, το μέγεθος/βάρος των δολωμάτων και οι καιρικές συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι, αν χρησιμοποιήσουμε καλάμια “ελαφριά” δεν υπάρχει την ανάγκη να κουβαλάμε μαζί μας μολύβια πολύ βαριά. Επίσης όταν ψαρεύουμε σε μεικτούς βυθούς, πρέπει να προσέξουμε πολύ αν το ψάρεμα πραγματοποιείται άνετα όχι ώστε να μην αφήνουμε όλα τα μολύβια μας στο βάθος.

Αναλώσιμα: Ότι το Surfcasting απαιτεί ειδικότητα και επιμέλεια, το έχουμε καταλάβει ήδη από καιρός, είναι για αυτό το λόγο ότι επίσης και τα μικρά αντικείμενα πρέπει να έχουν κάποια χαρακτηριστικά γιατί, αν υπολογίσουμε ότι αυτά είναι εκτεθειμένα πάντα στα δυνατά κύματα, τριβή, γδάρσιμο, ρεύματα, αλμύρα κτλ. καταλαβαίνουμε ότι η ποιότητα είναι το μοναδικό πράγμα που ξεπληρώνει πάντα με την μακρόχρονη χρήση το προσωρινού κόστος όλων των αντικείμενων.

Εξαρτήματα: Για πολλούς ψαράδες, τα διαφορετικά εξαρτήματα που “ανήκουν” στο Surfcasting, είναι, ή τα θεωρούν συμπληρωματικά. Κατά την γνώμη μου όμως, αυτά είναι πολύ απλά ολοκληρωτικό μέρος, γιατί, όταν η χρήση ενός αντικείμενου δεν είναι υποχρεωτική και δεν επηρεάσει αρνητικά ούτε το ψάρεμα ούτε η διαφορετικές διαδικασίες για την τέλεια ή τουλάχιστον καλύτερη πραγματοποίηση του, τότε έχουμε το “συμπλήρωμα”, δηλαδή, εξαρτάτε από μας αν το τάδε αντικείμενο θα χρησιμοποιηθεί ή όχι, ενώ όταν το αντικείμενο χρειάζεται οπωσδήποτε και για διαφορετικούς λόγους δεν μπορούμε να το αποφεύγουμε, τότε το αντικείμενο αυτό είναι και λέγεται ολοκληρωτικό.

Βάση Καλαμιών: Είναι το αντικείμενο που, καρφωμένο στην άμμος, μας επιτρέπει να κρατάμε όρθια τα καλάμια μας κατά την διάρκεια του ψαρέματος και, φυσικά να μην τα κρατάμε πάντα στα χέρα μας, πράγμα που θα ήταν πάρα πολύ κουραστικός. Γενικά όλες οι βάσεις καλαμιών είναι φτιαγμένα με γωνίες αλουμινίου μήκος 1,30 μέτρα, με την μία άκρη μυτερή ώστε να καρφωθεί εύκολα στην άμμος, να μεγαλώνει το ύψος των καλαμιών ώστε τα κύματα να ενοχλήσουν την τεντωμένη πετονιά μας όσο λιγότερο γίνεται και η αλμύρα της θάλασσας να μην μπορεί να σκουριάζει τις βάσεις.

Τρίποδο ή Indian: Είναι ένα αντικείμενο από πολλές λειτουργικότητες έστω που η χρήση του είναι περιορισμένη στις καιρικές συνθήκες που δεν είναι πολύ σκληρές. Ενώ, αφενός το Indian μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε συγκεντρωμένα τα δύο η τρία καλάμια με τον οποίο ψαρεύουμε, στον ίδιο έχουμε επίσης την βάση (τραπεζάκι) για τα δολώματα ώστε να μην κάνουμε κουραστικό, συνεχώς και μακρινό περπάτημα στην άμμος και, διαφορετικούς γάντζους για να τοποθετήσουμε τα ήδη έτοιμα παράμαλλα μας για να μην χάνουμε πολύτιμο χρόνος στην στιγμή της ανάγκη, αφετέρου, το μικρό ύψος με τον οποίο θα τοποθετηθούν τα καλάμια (σε σχέση με την θάλασσα, αυτά θα έχουν μία γωνία των 45 μοιρών περίπου), οι τρεις κατευθύνσεις που θα ρίξουμε τα δολώματα και η ασταθής σταθερότητα του ίδιου Indian, το κάνουν να είναι άχρηστος με (όπως ήδη είπαμε) σκληρές καιρικές συνθήκες. Στην περίπτωση που θα χρησιμοποιήσουμε τρία καλάμια, τα δολώματα, εκτός εκείνο του κεντρικού καλαμιού που θα το ρίξουμε ευθεία προς τα ανοικτά, θα τα ρίξουμε πολύ ανοικτά στα αριστερά από την μία πλευρά, και στα δεξιά από την άλλη. Αυτό, στην περίπτωση κακοκαιρίας θα μας τυραννάει πάρα πολύ μηδενίζοντας σχεδόν εντελώς το ψάρεμα μας, γιατί τα δυνατά κύματα, τα φύκια και τα ρεύματα θα έχουν δράση σε περισσότερο μήκος της πετονιές μας. Αυτό είναι ο λόγος γιατί ακόμα σήμερα πολλούς Surfcasters προτιμούν να χρησιμοποιήσουν τις “κανονικές” βάσεις, που μπορούν να τοποθετηθούν σε διαφορετικές αποστάσεις ώστε να καλυφθεί ένα μεγαλύτερο κομμάτι παραλίας. Ένα άλλο πολύ χρήσιμο αντικείμενο είναι οι μπότες. Αυτές μας επιτρέπουν να κρατάμε ζεστά τα πόδια μας και να τα προστατέψουμε από την υγρασία, από το νερό της θάλασσας και της βροχής, πέρα από την νυχτερινή παγωνιά του χειμώνα. Για το παρόν, κλείνουμε την παρένθεση που αφιερώσαμε στα εξαρτήματα με ένα άλλο πολύ σημαντικό αντικείμενο, ο φακός. Νομίζω κανένας ξέχασε ότι αυτή η τεχνική του Surfcasting πραγματοποιείται την νύχτα και αυτό είναι ο λόγος που ο καθένας από μας δεν μπορεί να αποφεύγει να έχει δύο φακούς ή τέλος πάντων δύο πηγές φωτισμού. Το ένα φακός πρέπει να είναι αναγκαστικά για το κεφάλι με χωρισμένη μπαταρία που θα τοποθετηθεί σε μία τσέπη ώστε να μην βαρύνει το ίδιο προκαλώντας πονοκέφαλος και το άλλο φακός, δεν έχει σημασία το μέγεθος, του χεριού, φτάνει να έχει δέσμη φωτός δυνατή και βαθύ ώστε να έχουμε άνεση όταν ετοιμάζουμε το χώρος στην διάρκεια της βραδιάς όταν είναι ήδη σκοτεινά.

Τα Θηράματα: Είναι φυσικό ότι, όσο αφορά εμάς ψαράδες, θεωρούνται θηράματα όλα τα είδη ψαριών που περιέχει ο θαλασσινός κόσμος. Για μας Surfcasters τα θηράματα αυτά που μας ενδιαφέρουν είναι όλα τα είδη που, με οποιοδήποτε τρόπος, έχουν σχέση με τους αμμώδεις βυθούς τον οποίο συχνάζουμε και εμείς για το ψάρεμα μας και που χωρίσουμε σε δύο “οικογένειες”: Η οικογένεια των εκσκαπτικών και η οικογένεια των αρπακτικών. Στην πρώτη, ανήκουν όλα τα ψάρια που τρώνε και ζουν σε στενή σχέση με το βυθός. Η φύση τα έχει προικίσει με ειδικά όργανα για να έχουν την δυνατότητα να σκάβουν στην άμμος του βυθού και να τρέφονται με το δικό τους φυσικό τρόφιμα που αποτελείται από όστρακα, μικροοργανισμούς, μαλάκια και σκωληκοειδή. Η δραστηριότητα των ψαριών αυτών, γίνεται πολύ ποιο έντονη κατά την διάρκεια ή αμέσως μετά μία δυνατή θαλασσοταραχή, όταν δηλαδή όλο το βυθός ανακατεύεται και η τροφή αυτή ξεθάβεται αυτόματα διευκολύνοντας την εύρεση και την σύλληψη των οργανισμών αυτών. Φυσικά, όταν λείπουν τα κύματα ή τα ρεύματα, αυτή η δραστηριότητα των ψαριών μειώνεται αισθητά. Στην δεύτερη, ανήκουν όλα τα ψάρια που, γενικά, δεν αγαπούν πολύ τα δολώματα που έχουν στενή επαφή με το πάτο, ενώ τα προσελκύουν προτιμώντας την επίθεση σε όλο εκείνο που κινείται μισόνερα.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος