BACK   ...the right site for fishing lovers
 
SURFCASTING: ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΓΓΥΗΣΗ
 
 

 

 

Πιθανότατα, κάποιος που δεν είναι πια νέος σαν και εμένα, έχει ζήσει τα χρόνια στον οποίο ανατιναζόταν εκείνη που σήμερα είναι πλέον μια δυναμωμένη τεχνική, αγαπημένη από χιλιάδες ερασιτεχνικοί ψαράδες: το surfcasting.

Πολλά λέγονται και γράφονται πάνω σε αυτό το γοητευτικό άθλημα, και πολλά θα υπάρχει πάντα να λέγεται και να γράφεται, γιατί η ανάπτυξη είναι συνεχής και αυτό που φαινόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια ισχύων, σήμερα, σχεδόν δεν ισχύει πλέον: ιδέες, τρόποι ψαρέματος, συμπεριφορά, εξοπλισμοί που φαινόταν να ήθελαν να προκαλούν ο χρόνος και να μην δύουν ποτέ, σήμερα είναι μεθοδολογίες αμείλικτα στην ουσία περασμένες, άρα, που πρέπει να ξαναδούμε. Δυστυχώς, σε κάποιες περιπτώσεις, η αλήθεια στερεί να εμφανίζεται και το μπέρδεμα βασιλεύει κυρίαρχος στο μυαλό πολλών ψαράδων. Κάνουμε κάποια παραδείγματα: το ψάρεμα σε μακρινή απόσταση, πόσοι είναι αυτοί που το έκαναν το μοναδικό σκοπός της ζωής τους? Η μεγαλύτερη πλειοψηφία των surfcastmen. Εξάλλου, το ίδιο όνομα του αγαπημένου μας άθλημα περιέχει, συχνά, μια αγιάτρευτη αντιλογία: να ρίξουμε πέρα από το τελευταίο κύμα δεν είναι, πράγματι, συχνά ανεφάρμοστος γιατί πολύ μακριά, αλλά και λίγο παραγωγικός γιατί σε πολλές περιπτώσεις, πέρα από τα 100-120 μέτρα από την παραλία, οι ζώνες είναι λιγότερο κατοικημένες και οι δυνατότητες να κάνουμε συλλήψεις είναι πολύ περιορισμένες.

Το ξέρω ότι είμαι εναντίον το ρεύμα και θα προσελκύω πάνω μου ο “θυμός” πολλών, αλλά πιστέψτε με, πάνω από είκοσι έξι χρόνια αφιερωμένα στο ψάρεμα, με έκαναν να “μεγαλώνω” και σήμερα μπορώ να “περπατήσω με τα πόδια μου”, ακόμα που αυτό μπορεί να σημαίνει να πάω εναντίον το ρεύμα. Με αυτό, δεν θέλω να πω (δεν θέλω να παρεξηγώ) ότι δεν πρέπει να ξέρουμε να ρίξουμε, ή, ότι μακριά δεν ψαρεύεται, θέλω μόνο να τονίζω ότι πολύ συχνά το ψάρεμα σε κοντινή ή πολύ κοντινή απόσταση, πληρώνει περισσότερο. Μια απόδειξη για αυτό που λέμε είναι ο ανταγωνισμός σε υψηλό επίπεδο, ένα στοιχείο: στους τελευταίους παγκόσμιους αγώνες surfcasting, όπως διαπιστώθηκε, η ψαριά του Γυναικείου Πρωτάθλημα, σε σχέση με το νούμερο των συμμετέχων, ήταν πάντα μεγαλύτερο από εκείνο των Ανδρών είτε σε ποσότητα είτε σε βάρος. Μήπως ερωτηθήκατε ποτέ το γιατί? Μήπως είναι πιο προετοιμασμένες από τους άντρες? Απολύτως όχι. Η απάντηση είναι εύκολη, οι γυναίκες έκαναν από ένα ελάττωμα ένα πλεονέκτημα: με άλλα λόγια, το φυσιολογικό όριο που τις περιορίζει στα πετάγματα, τις ανάγκαζε να ψαρεύουν (φυσικά, κατά τη διάρκεια των αγώνων) εντός τα εκατό μέτρα, εκμεταλλεύοντας έτσι, χωρίς να το ξέρουν, οι πιο παραγωγικές ζώνες. Οι άντρες αντίθετα, ξόδεψαν το περισσότερο χρόνος τους με τα δολώματά τους, όσο γινόταν πιο μακριά, αποκτώντας αποτελέσματα αναμφίβολα πιο κατώτερα. Όλο αυτό θα έπρεπε να μας βάλει να σκεφτόμαστε επίσης .την επιλογή και τη χρήση των εξοπλισμών μας.

Πολύ δυνατά καλάμια, αληθείς και ακριβείς μηχανήματα ψαρέματος: γερά, ακατάλυτα αλλά συχνά υπέρ μεγάλα, λιγότερο πρακτικά και απολύτως άχρηστες στο σκοπό. Ουσιαστικά, οι περισσότερες εξορμήσεις μας είναι αφιερωμένες στα ψάρια που πολύ σπάνια υπερβαίνουν τα τριακόσια γραμμάρια βάρος, κυνηγημένα με ήρεμη θάλασσα ή με θάλασσα λίγο ταραγμένη. Θα ήταν επίσης καλό να ξέρουμε ότι, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε το μέγιστο από το “στήσιμο της ψαριάς”, είναι υποχρεωτικό να μειώνουμε τη διάμετρος της πετονιάς, αφού οι δονήσεις που εκδίδει αυτή αντιπροσωπεύουν την πρώτη παρενοχλητική αιτία, άρα, την απομάκρυνση των ψαριών. Είναι για αυτούς και για άλλους λόγους, που θα αντιμετωπίζουμε, εν συνέχεια, τα καλάμια τελευταίας γενιάς, εξαιρετικές για το δικό μας άθλημα: πρέπει να είναι ελαφριά, λεπτά και από εύκολη μεταχείριση. Καλάμια η οποία ευαισθησία είναι αφιλονίκητη, εξοπλισμός που μπορεί να φτάσει πολύ “σεβαστές” (μεγάλες) αποστάσεις με το ελάχιστο ζόρι, χωρίς να καταστρέψουμε το δόλωμα κατά τη διάρκεια του πετάγματος και να είναι ικανά να μας εγγύουν μια τέλεια κράτηση χρησιμοποιώντας μολύβια με όχι πολύ υπερβολικός βάρος. Σε αυτή την περίπτωση, κάποιος μπορεί να ισχυρίζεται ότι αυτό το είδος καλαμιών μπορεί να σπάσει.

Καλά λοιπόν, δεν υπάρχει καλάμι που δεν θα μπορεί να σπάσει, ειδικά εάν δεν χρησιμοποιείται με το σωστό τρόπο: ωστόσο, είναι καλό να θυμίσουμε ότι τα τηλεσκοπικά καλάμια δεν γεννιούνται για να είναι χρησιμοποιημένα με ακραία πετάγματα. Το ground cast, για να κάνουμε ένα παράδειγμα, είναι τεχνική κατευθυνόμενη σε εξοπλισμό με κατανεμώμενη action, γενικά δίσπαστο. Λέγοντας αυτό όμως, μήπως είναι να προτιμήσουμε καλύτερα τα μοντέλα που μπορούν να σπάσουν? Πάντα, βέβαια, που θα μείνουμε σε ένα περιορισμένο ποσοστό και ο εξοπλισμός να είναι αμέσως αντικαταστημένο. Υπάρχουν όμως και άλλα καλάμια που, αφενός αντέχουν μεγάλα βάρη και δεν κινδυνεύουν από θραύσεις, αφετέρου, κάποια από αυτά αποτελούν να είναι προϊόντα απολύτως αναξιόπιστα. Με άλλα λόγια, είναι εύκολο να κατασκευαστεί ένα καλάμι που δεν θα σπάσει ποτέ, πιο δύσκολο είναι να κατασκευαστεί ένα καλάμι που να σεβαστεί το range της δηλωμένης δύναμης ώστε να δίνει τις μέγιστες αποδόσεις στο ψάρεμα. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι, για να πετύχουμε μεγάλες αποστάσεις, είναι υποχρεωτικό να ξέρουμε να ρίξουμε, και όχι να δίνουμε διαφυγή σε όλη τη δύναμη που έχουμε, διακινδυνεύοντας την ακεραιότητα του δολώματος και, πράγμα πολύ σημαντικό, προδικάζοντας αισθητά η τελειότητα του πετάγματος, πολλές φορές υποτιμημένο. Στην ουσία, συχνά, πολύ συχνά, το μολύβι πέφτει στην τύχη και όχι εκεί που πρέπει, εκτός και εάν ξέρουμε που να το ρίξουμε: αλλά, αυτή είναι άλλη ιστορία.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος