BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΑ ΑΓΚΙΣΤΡΙΑ ΣΤΟ SURFCASTING
 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

 

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος

Το αγκίστρι για μας: Είμαι πολύ πεπεισμένος ότι κάπου κάπου μια ματιά σε ένα οποιονδήποτε μαγαζί ειδών αλιείας πλούσια εφοδιασμένος για να βλέπουμε την μεγάλη γκάμα αγκιστριών ώστε να “ανανεώνουμε” την μνήμη μας και να εκσυγχρονιζόμαστε στις αλλαγές των νεωτερισμών, δεν μπορεί να μας κάνει τίποτα άλλο από καλό, εκτός από κάποιο αρχάριο που ακόμα δεν έχει τις ιδέες καθαρές και, όλη αυτή η ευλογία του Θεού, μπορεί να είναι αιτία προσωρινό μπέρδεμα. Σήμερα, είναι πολλοί οι αρχάριοι ερασιτέχνες ψαράδες που εκμεταλλεύονται το διαδίκτυο για να προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματά τους για όλο εκείνο που τους ενδιαφέρει από ποιο κοντά. Η δίψα τους για την γνώση είναι τόσο μεγάλη που,στις περισσότερες φορές είναι οι ίδιοι που αγνοώντας που να βάλουνε τα χέρια τους και χωρίς να έχουν την δυνατότητα να υπάρχει κάποιος να τους οδηγήσει ή να τους βοηθάει, μπερδεύονται τόσο πολύ που, γενικά, τα προβλήματα αυτά αντί να φύγουν, παραμείνουν. Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν? Πιστεύω ότι η λύση είναι πολύ απλή: Γνωρίζοντας τουλάχιστον τα μεγέθη και τα τυπικά ονόματα των αγκιστριών των ποιο διάσημων εταιριών, η επιλογή τους θα είναι αναμφίβολα πολύ, μα πολύ ποιο εύκολη. Θα δείτε ότι το αγκίστρι “χψω” που επιλέξαμε, θα κάνει την διαφορά γιατί είναι το σωστό για το ψάρεμα του ψαριού ”ωψχ” που θέλουμε να κυνηγήσουμε και να συλλάβουμε.

Οι τομείς ενός αγκίστρι: Οι πέντε ποιο σημαντικοί τομείς ενός αγκίστρι είναι 1) η αιχμή, 2) το άνοιγμα, 3) το στέλεχος ή κοτσάνι όπως κανονικά λέγεται, 4) το μάτι και 5) την ακίδα. Είναι φυσικό ότι ο καθένα από τους τομείς είναι και παραμένει διαφορετικό μεταξύ όλων των τύπων των αγκιστριών που υπάρχουν στην κυκλοφορία: Ο στέλεχος μπορεί να είναι κοντό ή μακρύ, το μάτι μπορεί να είναι κυκλικό ή να μοιάζει με εκείνο μιας βελόνα ή οβάλ και, το άνοιγμα μπορεί να διαφέρει στο φάρδος. Είναι λογικό επίσης ότι όλοι αυτοί οι τομείς ενός αγκίστρι, είναι σχεδιασμένο και μελετημένο για να δουλεύει με τις διαφορετικές τεχνικές ψαρέματος και με όλα τα είδη ψαριών.

Α) Η αιχμή: Πρέπει να είναι μόνο πολύ αιχμηρή και, αν είναι και κοντή, θα είναι καλύτερα γιατί θα χρειαστεί λιγότερο χρόνο και λιγότερη δυσκολία στο τρύπημα. Η μικρή ακίδα θα είναι πολύ ποιο γρήγορη στην διαπέραση.

Β) Ο στέλεχος: Το μήκος του στέλεχος, το βάρος και το μέγεθος του αγκιστριού, πρέπει οπωσδήποτε να “ταιριάζουν” με το “μέγεθος (διάμετρος)” της πετονιάς. Ένα πολύ σωματώδης αγκίστρι του νούμερο ένα, δεν θα καρφωθεί τόσο εύκολα την ακίδα του αν δουλεύουμε με πολύ “ελαφριά” καλάμια και πολύ λεπτές πετονιές. Προσοχή, γιατί υπάρχουν επίσης ατσάλινα αγκίστρια από αμφίβολη προέλευση που στο κάρφωμα, ανοίγουν.

Γ) Το μάτι: Μπορεί να είναι ίσιο, λυγισμένο προς τα έξω ή προς τα μέσα. Είναι ακριβώς αυτή, η θέση του ματιού που θα μας οδηγήσει στο να υπολογίσουμε το είδος κόμπος που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για το δέσιμο του. Γενικά, τα αγκίστρια με το μάτι προς τα έξω χρησιμοποιούνται με παράμαλλα για ψάρεμα με το ζωντανό, τα αγκίστρια με το μάτι ίσιο, με παράμαλλα για “πετάγματα”, και τέλος εκείνα με το μάτι προς τα μέσα, που είναι χρησιμοποιημένα με παράμαλλα για ψάρεμα με μύγα (fly fishing) στο γλυκό νερό.

Δ) Το άνοιγμα (η απόσταση μεταξύ την μύτη και το στέλεχος): Καλύτερα να αποφεύγουμε πάντα να χρησιμοποιήσουμε αγκίστρια που έχουν ένα μικρό άνοιγμα γιατί δεν “αρπάζουν” τόσο γρήγορα και δεν κρατήσουν τόσο καλά όπως εκείνα με περισσότερο άνοιγμα.

Ε) Το λαιμό: Πρέπει να είναι αρκετά βαθύ όσο φτάνει να καρφωθεί καλά στο κρέας: η προτίμηση είναι για το μικρό.

Ίσιο ή στραβό?: Οι περισσότεροι από μας ερασιτέχνες ψαράδες, προτιμάμε σχεδόν πάντα να χρησιμοποιήσουμε τα αγκίστρια στραβά γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό αυξάνει την δυνατότητα σύλληψης, ενώ ξέρουμε ότι τα στραβά αγκίστρια, για να “βυθίζουν”, απαιτούν περισσότερη δύναμη.

Η δομή των αγκιστριών: Η παραγωγή των αγκιστριών γίνεται όλη με διαφορετικά μίγματα μετάλλων που επιλέγεται με βάση το είδος και τα μεγέθη που θέλουν να τους δίνουν, υπολογίζοντας εξάλλου αν τα αγκίστρια αυτά θα χρησιμοποιηθούν σε ψαρέματα στο γλυκό νερό ή στην θάλασσα. Αυτοί είναι οι παράγοντες που, ενωμένα, δίνουν την υποχρέωση στη χρήση μέταλλων πολύ ανθεκτικών στην διάβρωση και στην σκουριά, ενώ τα αγκίστρια που χρησιμοποιούνται στο ψάρεμα στο γλυκό νερό, τα μέταλλα που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι, ναι τα ίδια, αλλά από χαμηλότερη ποιότητα. Τέλος πάντων, μην αφήνετε οι οδηγίες που είναι γραμμένες πάνω στις συσκευασίες αγκιστριών είτε του γλυκού νερού είτε της θάλασσας να σας οδηγίζουν τυφλά, πολλά από τα πρώτα, αν χρησιμοποιημένα όπως πρέπει, δουλεύουν άψογα και στην θάλασσα, και αντίθετα.

Το μέγεθος των αγκιστριών: Το ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι ακόμα σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τα αγκίστρια μόνο ως “γάντζους” και τίποτα άλλο, δυστυχώς μεταξύ τους υπάρχουν και ερασιτέχνες ψαράδες. Πόσες φορές μας έχει συμβεί να τους ακούσουμε να λένε ότι τα μέγεθος των αγκιστριών εξαρτάται μόνο από το μέγεθος των ψαριών. Σωστό, αλλά αυτή όμως είναι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της αλήθειας. Πολλοί ψαράδες συνεχίζουν την ψαρευτική ζωή τους ξεχάζωντας πόσο σημαντικό είναι όχι μόνο να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε αγκίστρια με το σωστό μέγεθος, αλλά και με την σωστή μορφή. Φυσικά, η επιλογή ενός αγκιστριού εξαρτάται από διαφορετικά παράγοντα. Αυτό που μας λείπει ακόμα σήμερα, είναι η πλήρης συνειδητοποίηση ότι η διάμετρος της πετονιάς, τα διαφορετικά είδη ψαριών,το δόλωμα που χρησιμοποιούμε, το μέγεθος των ψαριών και η “κατασκευή” το στόματος, παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην επιλογή των αγκιστριών που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε. Ας το σκεφτόμαστε καλά και να το ομολογήσουμε σε εμάς οι ίδιοι: Πόσες φορές στο ψάρεμα, μας έχει συμβεί να είμαστε δίπλα ή κοντά κάποιον άλλο που έχει ψαρέψει περισσότερα ψάρια από μας? Τέτοια αποτελέσματα υπάρχουν μόνο γιατί το ψάρι μας ξεφύγει πάντα πριν το βγάλουμε έξω από το νερό ή γιατί τα παράμαλλά μας πιάνονται συχνά κάπου εκεί στο πάτο, ενώ στον “διπλανός” δεν έχει συμβεί ούτε μια φορά? Πρέπει να αρχίσουμε να πιστεύουμε μια για πάντα ότι δεν είναι μόνο η τύχη που κάνει την διαφορά, πολλές φορές είναι η επιλογή του αγκιστριού που κάναμε. Ένα αγκίστρι ογκώδης δεν είναι μια καλή επιλογή, ενώ μπορεί α είναι μια επιλογή ποιο έξυπνη ένα ψηλό Aberdeen που μπορεί να καρφωθεί καλύτερα το σκληρό ουρανίσκος ή ποιο γενικά, το σκληρό σύστημα όλου του στόματος. Ένα Aberdeen του νούμερο ένα ή ένα–μηδέν (1-1/0), “δουλεύει” άψογα με πολλούς “κλέφτες” δολωμάτων. Προσωπικά, πιστεύω που ήρθε η στιγμή να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε λίγο κάποιες συνήθειες μας προσπαθώντας επίσης να μην μπούμε στα μαγαζιά με το μυαλό μας ήδη μόνο στο μέγεθος το αγκιστριού που θα αγοράσουμε και να κάνουμε πάλι τα ίδια λάθη. Αγκίστρια που αισθητικά παρουσιάζονται “ωραία”, υπάρχουν πάρα πολλά και νομίζω ότι η μια αιτία για τον οποίο τις περισσότερες φορές την “πατάμε”, είναι ακριβώς αυτό γιατί, δυστυχώς τα διαλέγουμε χωρίς καμία λογική. Όσον αφορά τα νούμερα αναγνώρισης που έχουν τα αγκίστρια σε βάση το μέγεθος τους, δυστυχώς δεν υπάρχει ένα νόμος παγκοσμίως ή τουλάχιστον βιομηχανικός που να καθορίζει τους κανόνες που πρέπει οποιονδήποτε και οπωσδήποτε να ακολουθήσει και να σέβεται.

Αλήθεια είναι ότι, ενώ στα μέρη μας (στην Ευρώπη) αυτά τα νούμερα αρχίζουν από το είκοσι (20) που είναι το ποιο μικρό και φτάνουν στο δέκα–μηδέν (10/0) που είναι το ποιο μεγάλο, από την άλλη πλευρά του Ωκεανού, για τους φίλους μας Βόρειο Αμερικανοί, αυτό το range ξεκινάει αλήθεια από το νούμερο τριάντα δυο (32), που έχει ένα άνοιγμα μόνο του 1/16 της ίντσας και είναι “μεγάλο” που μπορούμε ίσα ίσα να το κρατήσουμε μεταξύ τα δύο δάκτυλα, και τελειώνει στο δεκαεννέα μηδέν (19/0). Σε αυτό το σημείο, πιστεύω είναι κατανοητό για όλους μας πλέον ότι τόσο μεγαλύτερο είναι το νούμερο που έχει το μέγεθος ενός αγκιστριού, τόσο μικρότερο είναι αυτό. Ως βαθμιδωτός σημείο αναφοράς για αυτή την μέτρηση, διαλέχτηκε το νούμερο ένα (1), που είναι το νούμερο που διαλέχτηκε επίσης ως ενδιάμεσος, και έχει ένα άνοιγμα μισή ίντσα (½ inch=1,25 cm.) κατόπιν ο χαρακτηρισμός των αριθμών αλλάζει με την πρόσθεση το “μηδέν”. Το νούμερο ένα μηδέν (1/0) είναι το ποιο μεγάλο αμέσως μετά το νούμερο ένα (1), το δυο μηδέν (2/0) είναι το επόμενο, και έτσι ακολουθώντας μέχρι να φτάσουμε στο μεγαλύτερο που είναι το δεκαεννέα μηδέν (19/0). Φυσικά, όλα αυτά τα αγκίστρια μπαίνουν στην παγκόσμια αγορά σε σειρές με κοντό, μακρύ ή πολύ μακρύ στέλεχος (ο στέλεχος είναι εκείνο το σημείο που βρίσκεται μεταξύ το μάτι και το λαιμό).

Τα είδη αγκιστριών: Πάμε να ρίξουμε μια ματιά σε κάποια από τα ποιο διάσημα αγκίστρια που βρίσκονται στην αγορά, προσπαθώντας να δίνουμε μια μικρή αλλά καλή ιδέα στην ποιο κατάλληλη χρήση τους ώστε μπορούμε στο μέλλον, να τους χρησιμοποιήσουμε με το καλύτερο τρόπο.

O’Shaughnessy: Το όνομα αυτό οφείλεται στην μορφή του αγκιστριού. Αυτό τα αγκίστρι θεωρείται “standard” και είναι το αγκίστρι που αντιπροσωπεύει την οικογένεια (όπως την λένε οι Αμερικανοί) των J hooks, σφυρήλατο και με το λαιμό πολύ γερό. Το O’ Shaughnessy είναι ένα αγκίστρι σχετικά χοντρό και απολύτως μη παραμορφώσιμος. Σχεδιασμένο για να χρησιμοποιηθεί στην θάλασσα, είναι ειδικά εξαιρετικός με τις τεχνικές ψαρέματος στο βυθό. Τα προτεινόμενα νούμερα γα την χρήση του αγκίστρι αυτού είναι μεταξύ το ένα και το επτά μηδέν (1–7/0).

Aberdeen: Αρχικά, τα αγκίστρια αυτά χρησιμοποιήθηκαν σε ποιο μικρά νούμερα, στο γλυκό νερό και, μόνο μετέπειτα έγιναν θετημένοι στις τεχνικές ψαρέματος της θάλασσας. Αν και από τις αρχές της καριέρας μου, από τότε δηλαδή πριν είκοσι πέντε χρόνια που άρχισα να χρησιμοποιώ και τα Aberdeen δεν μου έχει συμβεί ποτέ, υπάρχει κάποιον που υποστηρίζει ότι αυτό το αγκίστρι είναι εκτεθειμένος σε αλλαγές της αρχικής δομής του (να στραβώσει και να ανοίξει), αλλά που μπορούν “ξαναγυρίζουν” στην δική του φυσική μορφή χωρίς αυτό να επηρεάζει αρνητικά την ανθεκτικότητα του για πολύ καιρό. Αν και να ήταν έτσι (συγνώμη αλλά έχω τις αμφιβολίες μου), μια που το αγκίστρι έχει καρφώσει το ψάρι, μείνετε ήσυχοι ότι θα το κρατήσει οπωσδήποτε πολύ καλά.

Circle Hook: Στο μέλλον, σε ξεχωριστό άρθρο θα έχουμε ευκαιρία να μιλήσουμε ποιο πολύ και ποιο αναλυτικά για το καταπληκτικό αγκίστρι αυτό, τώρα λέμε μόνο ότι αυτό είναι μάλλον η καλύτερη καινοτομία που αφορά ο κόσμος των αγκιστριών μέχρι σήμερα στην τεχνική του Catch & Release. Είναι η ίδια μορφή των αγκιστριών που, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, δεν αφήνει να το καταπίνουν μέχρι τον οισοφάγο. Οι ερασιτέχνες ψαράδες που ακόμα σήμερα αντιμετωπίζουν προβλήματα χρησιμοποιώντας το αγκίστρι αυτό, είναι πάρα πολλοί, γιατί ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι με αυτό δεν πρέπει να καρφώνουμε. Είναι αγκίστρια μελετημένα και σχεδιασμένα επίτηδες για να καρφώνουν την λεία γύρο από το σύστημα των δοντιών και στις άκρες του στόμα, μπαίνοντας από μόνα τους όταν αυτή (η λεία) έχοντας τους στο στόμα, παίρνουν την φυγή. Η μοναδική δουλειά που πρέπει να κάνει ο ψαράς σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι: 1) να αφήνει το καλάμι χωρίς να το αγγίζει μέχρι που το ψάρι θα πιαστεί μόνος του ( η καλύτερη λύση), 2) να πιάσει πολύ ευγενικά το καλάμι στα χέρια του και να μαζεύει πολύ σιγά μέχρι που είναι σίγουρος ότι το ψάρι έχει πιαστεί καλά.

Kahle: Είναι ακριβώς το σχήμα των αγκιστριών αυτών (εγώ τα χρησιμοποιώ πάντα από το 1983) που τους κάνει να είναι κατάλληλοι για το ψάρεμα με το ζωντανό. Μια που καρφώνει το ψάρι, αυτό το εξαιρετικό αγκίστρι έχει την δυνατότητα να το κρατήσει χωρίς να δίνει καμία ευκαιρία διαφυγή. Μπορώ να πω αναμφίβολα ότι η συμπεριφορά του στην τεχνική του surfcastιng, όπου εγώ το χρησιμοποιώ εδώ και είκοσι χρόνια, είναι ίδια είτε όπως τα κανονικά είτε όπως τα circle , εξαρτάται από το είδος ψαριών με τον οποίο έχει να κάνει . Για ολόκληρα τέσσερα πενταετής είχα ευκαιρίες να διαπιστώνω ότι τα μουρμούρια (χωρίς να αποκλείουμε καμία), ακόμα και τα ποιο μικρά, καταπίνουν αυτό το αγκίστρι σχεδόν πάντα , ενώ οι σαργοί αντίθετα , συμπεριφέρονται όπως και με τα circle μένοντας πιασμένοι πολύ συχνά στις γωνίες του στόμα και, πολύ λίγες φορές το καταπίνουν. Αυτό γίνεται χάρη την παράξενη μορφή του αγκιστριού που, φτάνει την ποιο μικρή κίνηση του στόμα του ψαριού για να το βλέπουμε κατευθείαν καρφωμένο χωρίς να υπάρχει πραγματικό χρόνος να το καταπίνουν, αντίθετα από τις μουρμούρες που στην πραγματικότητα δεν μασάνε αλλά… ρουφήξουν.

Ποιο αγκίστρι για ποιο ψάρι: Μέσα όλο αυτό το μπέρδεμα με τα αγκίστρια, το μοναδικό πράγμα ποιο σημαντικό και μάλλον ποιο μυαλωμένος που έχουμε να κάνουμε, θα ήταν να αποφασίσουμε ποιο αγκίστρι ΔΕΝ πρέπει να διαλέξουμε για “εκείνο” το ψάρι ή για το άλλο ακόμα. Πρέπει να κάνουμε την διαλογή μας πάνω στις φυσικές χαρακτηριστικές των ψαριών και πιάνουμε ως παράδειγμα, ένα σαργός. Αυτό το καταπληκτικό ψάρι, το ξέρουμε όλοι, έχει το στόμα μικρό αλλά εξαιρετικά γερό και σκληρό, με δυο σειρές δοντιών που μοιάζουν αόριστα στα ανθρώπινα, τόσο που το κάρφωμα του αγκιστριού στο στόμα του είναι αληθινά πολύ δύσκολο. Σε ανάλογες περιπτώσεις με αυτή, αλλά και με ένα ψάρι ποιο μεγάλο με μεγαλύτερο στόμα, το αγκίστρι ποιο επιλεγμένο για την χρήση αυτή, είναι αναμφισβήτητα το O’ Shaughnessy.

Μικρό αγκίστρι για μεγάλο ψάρι?: Πιστεύω ότι μετά από τόσες συζητήσεις που ακούμε ότι γίνονται παντού, το να καταλαβαίνουμε πως και τι πρέπει να κάνουμε για να πιάσουμε μεγάλα ψάρια ψαρεύοντας με ελαφριά εργαλεία δεν είναι καθόλου δύσκολο. Η απάντηση βρίσκεται στο συνδυασμός μεταξύ το μέγεθος και το είδος αγκιστριού με την προϋπόθεση του μεγέθους του ίδιου ψαριού. Στην περίπτωση πολύ μικρό αγκίστρι, αυτό θα καρφωθεί πάρα πολύ εύκολα, αλλά το “βύθισμά” του μέσα στο σύστημα του στόμα θα είναι τόσο επιφανειακός που, το χάσιμο του ψαριού, όποιο και να είναι το μέγεθος, είναι πρακτικά δεδομένο. Στην περίπτωση όμως ενός μεγάλο και ογκώδης αγκίστρι, η πετονιά του παράμαλλου πολύ πιθανότατα μπορεί να μην αντέξει καλά την πίεση του αγκιστριού για να “μπει μέσα”. Από δω και πέρα, θα είναι πολύ εύκολο να φανταζόμαστε το αποτέλεσμα σε τέτοιες περιπτώσεις, ειδικά όταν ένα ψάρι θα αρχίζει να αγωνίζεται έντονα έστω και για λίγα λεπτά.

Αγκίστρια και δολώματα: Τα δολώματα, είτε ψόφια είτε ζωντανά, παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην σύλληψη ενός ψαριού. Τώρα φανταζόμαστε ένα παχύ και χοντρό δόλωμα με ένα αγκίστρι νούμερο ένα (1) “χαμένο” μέσα του: Να καρφώσουμε και να συλλάβουμε ένα ψάρι σε τέτοιο σκηνικό, πέρα που είναι αδύνατο, είναι και απολύτως αδιανόητος. Το αγκίστρι, πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να κρατήσει καλά το δόλωμα και να καρφώσει το ψάρι, άρα όχι τόσο μικρό που να είναι κρυμμένο. Τέλος, να διαλέξουμε πάντα τα αγκίστρια που ταιριάζουν με την δική μας τεχνική ψαρέματος και σε βάση το όγκος των δολωμάτων, προσέχοντας να μην τα κρύβουμε, όπως είπαμε, μέσα του και, ειδικά μην σκοτώνουμε τα ζωντανά δολώματα δολώνοντας τα πάνω σε αγκίστρια υπερβολικά μεγάλα.