BACK   ...the right site for fishing lovers
 

ΤΑ ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

 
 

 

 

 

 

ΤΑ ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΘΙΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Το να βρισκόμαστε ψάρεμα σε μεγάλες και βαθιές παραλίες, με την παράλια στολισμένη με ένα μόνο, αν και μεγάλο, κύμα άμπωτης και που το πρώτο μακρινό δεν υπάρχει αν όχι σποραδικά  ή ποτέ, προσφέρει καταστάσεις που μοιάζουν ή αναπαράγουν αυτές του πάτοτό ψάρεμα  με μπονάτσα. Άρα πρέπει να απευθυνθούμε στα φυσικά δολώματα, που θα κρατήσουν την δική τους πρωτότυπη μορφή, ως εκ τούτου, να είναι επίσης κατάλληλη σε μια καθαρά οπτική έκκληση, καθώς και για την οσφρητική ανάκληση. Η πορφύρας (Murex Brandaris) είναι ένα μαλάκιο γαστερόποδο που συχνά βρίσκεται σε πάγκους της αγοράς ή ιχθυοπωλεία, σε όλες σχεδόν τις περιφέρειες της Ιταλίας εκτιμάται για τη γαστρονομική αξία του. Είναι ένα ειδικό δόλωμα, σχεδόν αποκλειστικά για τους σπαρίδες, ειδικά για τις τσιπούρες, η οποίες συχνά επιδίδονται τα τεράστια δόντια τους στο σκληρό κέλυφος, τραβηγμένα από τη γεύση των οστρακοειδών που περιέχονται μέσα. Είναι δόλωμα για ήρεμες θάλασσες ή σε κάθε περίπτωση να χρησιμοποιηθεί πέρα το τελευταίο κύμα, με ένα ανεστραμμένο short του 26-30 και ένα αγκίστρι υποχρεωτικά beak Ν*2 ή ένα crab με δύο πορφύρες. Δολώνεται χωρίς κέλυφος είτε για να υπάρχει οσφρητική ανάκληση, είτε για να επεκτείνεται και στους σαργούς την πιθανότητα σύλληψης. Μια που σπάμε την κέλυφος με μια πέτρα ή με ένα σφυρί, στο πορφύρας αφαιρείται το νύχι μίσχου και δολώνεται με το μαλακό τμήμα προς το άκρο του αγκιστριού. Αυτό, καλό είναι  να ήταν τύπου ενισχυμένο, με κοντό κοτσάνι και μεγάλο λαιμό, αφού η λεία πριν να το καταπίνει, θα μασάει το δόλωμα, με προφανής πιθανότητα βλάβης σε βάρος ενός αγκιστριού με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το πορφύρας μπορεί να είναι χρησιμοποιημένο με επιτυχία ακόμα και  κατεψυγμένο, όπου, αντίθετα, αυξάνει την οσφρητική ανάκληση και μειώνει πολύ την σκληρότητα του κρέατος, προσφέροντας απρόοπτες εκπλήξεις με θηράματα με διαφορετικούς τύπους... μυστήρια του καταψύκτη! Το καβούρι αξίζει ειδική μνεία, είναι το τυπικό δόλωμα που μας κάνει να αισθανόμαστε σίγουροι: αντέχει την επίθεση των ψύλλων, τραβάει σπαρίδες και αρπακτικά, επιλέγει η μεγαλύτερη λεία και μας επιτρέπει μια καλή ξεκούραση στις σκληρές νύχτες. Αντίθετα, μπορούμε να του χρεώνουμε μόνο μερικά "φάουλ" στο τσίμπημα, όπου συχνά το κέλυφος, τσακισμένο από το δάγκωμα του θηράματος, χωρίζει βάζοντας "εκτός δουλειά" το αγκίστρι. Αλλά το πράγμα μπορεί να είναι πιο μειωμένο σε αποδεκτά τιμές χρησιμοποιώντας καβούρια όχι πολύ μεγάλα, και ιδιαίτερα ειδικά αγκίστρια όπως τα Crab Hooks. Η αιχμή πρέπει να καρφωθεί στην άρθρωση του πρώτου οπίσθιου σκέλους και να βγαίνει στο ίδιο σημείο από την άλλη πλευρά. Εναλλακτικά, το πέρασμα του αγκιστριού μπορεί να ενδιαφέρει μόνο μια πλευρά; Επηρεάζοντας το πρώτο και το τελευταίο πόδι της ίδιας πλευράς. Οι τσιμπίδες καλά να αφαιρεθούν πριν την δόλωση και τα καβουράκια να επιλέγονται σύμφωνα με την αντοχή του κέλυφος, το οποίο θα μεταδίδει μια καλή ελαστικότητα κάτω από την πίεση των δακτύλων. Κάποιες φορές όμως, με την έλλειψη των "top" θα πρέπει να δεχτούμε αυτό που έχουμε στη στιγμή: σε αυτή την περίπτωση όλο είναι δεχτό καλύπτοντας το υπερβολικό μέγεθος ή σκληρότητα με ένα διαμήκης κόψιμο (στη μέση) και πλαϊνή δόλωση αντί οπίσθια. Οι εσωτερικές "μυρωδιές" θα σκορπιστούν πιο γρήγορα, αυξάνοντας τόσο η ανάκληση και επίσης ο έλεγχος του δολώματος.

Εάν μια βαθιά παραλία είναι γνωστή για την παρουσία των σαργών ή άλλοι σπαρίδες – αλλά αυτό γίνεται και σε χαμηλές ή μεσαίες παραλίες – το πιο αποτελεσματικό σύστημα συλλήψεως είναι σίγουρα αυτό που προσφέρουν τα μύδια. Υποθέτοντας ότι η μεγαλύτερη μάστιγα των υδατοκαλλιεργειών αναπαραγωγής αυτών των δίθυρων, είναι όντως αυτή που προκαλούν οι τσιπούρες που τα καταβροχθίσουν, είναι εύκολο να σκεφτόμαστε πόσο αυτό το δόλωμα είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό. Η χρησιμοποίηση τους, βαριά τιμωρημένη από την λεπτότητα της δολωσιά, έχει ανάγκη της χρήσης του ελαστικού νήμα ή εκείνου υδροδιαλυτός. Αφαιρώντας τα κελύφη, το μαλάκιο (ένα ή περισσότερα) καρφώνεται περισσότερες φορές μέχρι να βγει μια ισόρροπη και συμπαγής δολωσιά. Το κατάλληλο αγκίστρι είναι χαρακτηριστικά ελαφρύς, κοτσάνι μεσαίο μήκος και αιχμή πολύ αιχμηρή, άρα Aberdeen ή τα νέα Beak με λεπτό κοτσάνι. Η ευαισθησία του δόλωμα, όταν φτάνει το "τμήμα της δουλειάς", είναι δεμένη με την προσβολή των θαλασσινών ψύλλων, των καβουριών, και των άλλων μικρών ψαριών, άρα θα είναι καλύτερα να ελέγχουμε συχνά μέχρι να φτάσουμε στα όρια διαμονής στο νερό.  Ένα σπαρίδες κοντά, στην πρακτική τρελαίνεται ήδη από τη στιγμή που το δόλωμα ακουμπάει στην επιφάνεια, όπου ελευθερώνεται κατευθείαν μια μεγάλη έλαιο-κηλίδα που επεκτείνεται αμέσως το μήνυμά της. Καλύτερα λοιπόν να είμαστε πάντα πίσω από τα δολώματα και να τα ανανεώσουμε ακόμα και αν φαίνονται άθικτα: το μύδι, χάνει αμέσως όλη την έλξη του.

Το μύδι, εξαρτάται από το ζητούμενο ψάρι, δολώνεται σε μακριά παράμαλλα του 0,22/0,25 μμ. με ένα ισχυρό Aberdeen του Ν* 6.

Περιορισμένη στους σαργούς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης τη πατελίτσα, δολώνοντας δυο ή τρία από αυτά πάνω σε ένα beak του Ν* 6, και πετονιά του 0,24μμ.

Η τελλίνη και τα μύδια δουλεύουν πολύ καλά με τα μουρμούρια, δολώνοντας τις σε ένα παράμαλλο το πολύ του 0,22 και ένα Aberdeen του Ν* 6.

ΤΑ ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΡΗΧΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Εάν βρισκόμαστε σε μια ρηχή παραλία, πρέπει να δουλέψουμε πάνω στις διαφορετικές αποστάσεις λειτουργίας: μακρύ ή μεσαίο πέταγμα.

Το κοντινό πέταγμα, εκτός από κάποιες ειδικές και γνωστές περιοχές, δεν πληρώνει ποτέ. Με το μεσαίο πέταγμα, εάν η θάλασσα είναι αρκετά κυματισμένη, τα ζητούμενα δολώματα είναι εκείνα του surfcasting. Εάν όμως η θάλασσα είναι πολύ κυματισμένη, η μεσαία γραμμή παρουσιάζεται άγονη όπως αυτή κοντά από την ακρογιαλιά. Ας βλέπουμε τι μπορεί να μας συμβεί με το μακρινό πέταγμα.

Προβλέποντας περισσότερο βάθος, το ρεύμα θα είναι πιο χαλαρό, πέρα από αυτό, για το ίδιο αποτέλεσμα, το κύμα δεν θα σπάσει άρα το νερό θα παραμένει σε συνθήκες ορατότητας αποδεκτή. Το βάθος δεν θα ανακατευτεί, άρα λείπουν τα προνόμια του surfcasting, αλλά είμαστε μπροστά σε αυθεντικές συνθήκες "πατωτού", ή του surf fishing. Άρα είμαστε έτοιμοι να δολώσουμε τα τυπικά δολώματα αυτών των δυο σπεσιαλιτέ με τα οποία θα βρισκόμαστε αναμφίβολα πιο καλά , στις καινούριες συνθήκες ψαρέματος. Στους ανοιξιάτικους μήνες, το μονοδόλι και το αμερικάνικο προσφέρουν μεγάλες εγγυήσεις επιτυχία, αμέσως ακολουθούμενο από το σωλήνα και το μαύρο. Αργότερα, σύμφωνα με τις διαταραχές και το νερό σε σημαντική μείωση της θερμοκρασίας, καλύτερο, πολύ καλύτερο, το σωλήνα και σε δεύτερο βαθμό το μονοδόλι. Τα σκουλήκια αρχίζουν να συμπεριφέρονται παράξενα, αντέχουν πολύ πάνω στο αγκίστρι, και η λεία φαίνεται τεμπέλης. Όλα αυτά τα δολώματα μπορούν να εκμεταλλευτούν με το ίδιο τρόπο, με παράμαλλα δηλαδή που δεν ξεπερνούν το 0,30 μμ, καλύτερα εάν είναι κινητά, με μεγάλες αρματωσιές επίσης για αγκίστρια Aberdeen από διαφορετικά μεγέθη από το Ν*6 στο Ν*2.

Με την επιστροφή της καλή σεζόν, στην άνοιξη και καλοκαίρι, η κυρία των ρηχών παραλιών είναι αναμφίβολα η μουρμούρα: το υποχρεωτικό τρίπτυχο δολωμάτων είναι το κλασσικό τριχιά+αμερικάνικο+μονοδόλι, ολοκληρωμένο με ακροβάτη και μαύρο, και που πρέπει να χρησιμοποιούνται αναλογικά με βάση τα γούστα των τοπικών μουρμούρων. Αρματωσιές και παράμαλλα πρέπει να είναι πιο ελαφριά γίνεται, σε σχέση τις δικές μας ικανότητες για να μείνουν σταθερά στην θάλασσα χωρίς μπερδέματα και για αποστάσεις πετάγματος που θα θέλαμε να φτάσουμε. Ως γενική κατευθυντήρια γραμμή, θα χρησιμοποιήσουμε παράμαλλα του 0,22 μμ. (0,25 μόνο με το μονοδόλι) και ειδικά αγκίστρια Aberdeen  από το Ν*7 και κάτω, ή μικροί beak με λεπτό κοτσάνι των ίδιων μεγεθών. Αρματωσιές και παράμαλλα θα πρέπει να είναι πολύ ελαφριά, σε σχέση βέβαια τις δικές μας ικανότητες να μείνουν σταθερά και χωρίς μπερδέματα, και για αποστάσεις που θέλουμε να φτάσουμε (με το πέταγμα). Ως γενική ένδειξη θα χρησιμοποιήσουμε παράμαλλα με μέγιστο διάμετρος το 0,22 μμ. (το 0,25 μόνο με το μονοδόλι) και ειδικά με αγκίστρια Aberdeen  έως το Ν*7, ή beak με λεπτό κοτσάνι των ίδιων μεγεθών.