BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΑ ΕΙΔΗ ΠΑΡΑΛΙΩΝ
 
 

 

 

Χωρίς να εκλιπαρούμε στην γέννηση του ψαρέματος από την παραλία, και χωρίς να ενοχλούμε παράλληλα με τις ωκεάνιες τεχνικές, πρέπει να πιστοποιούμε ότι, στις δικές μας αμμώδης ακτές, μόνο στα τελευταία οκτώ-εννέα χρόνια, έχει βρει τρόπους, εξαρτήματα, κίνητρα, τεχνικές και ειδικότητες. Όχι ότι πριν από αυτό, η παραλία δεν ήταν χώρος ψαρέματος: από αφηγήσεις, διαπιστώθηκε ότι ήταν πολυσύχναστη από ψαράδες προς κάθε διεύθυνση, ειδικά σε κάποια μέρει των νησιών. Το ψάρεμα με καλαμούλες δυόμισι μέτρων με δολωμένα μικροσκοπικά κομμάτια ακροβάτης (το μόνο που ήταν διαθέσιμο), η μόνο με μια μονάγγιστρι πετονιά τυλιγμένη πάνω σε ένα καρούλι με μια μικρή σουπιά για να προκαλέσουν την τύχη με κάνα περαστικό αρπακτικό. Εάν όμως τα βράχια είναι συνώνυμος φωλιών, θαλασσινής βλάστησης, άρα ψαριών, προσπαθήσουμε να καταλαβαίνουμε πως και γιατί οι παραλίες και τα βάθη μπροστά τους, που μοιάζουν τόσο πολύ σε στεριανοί έρημοι, μπορούν να είναι θέατρο ψαρευτικής εξορμήσεων.

Διαμόρφωση του βυθού: Ήδη θα έφτανε να σκάβουμε η να παρατηρήσουμε τη ζώνη του μεσαίου παράκτιου (το τμήμα ενδιαφερόμενο από τις αλλαγές των παλιρροιών/ακρογιαλιά) για να βρίσκουμε μικρά δίθυρα, σκουλήκια, καβούρια, κα. που αντιπροσωπεύουν την τροφή για την δική μας επιθυμητή λεία. Ωστόσο, φτάνει να κοιτάξουμε καλά τα “προϊόντα” που “βγάζει” μια θαλασσοταραχή, για να διαπιστώσουμε ότι η υποθετική έρημος, ακριβώς αυτό δεν είναι. Αμέσως μετά την ακρογιαλιά, η παραλία αρχίζει να κατηφορίζει με κλίσεις περισσότερο η λιγότερο τονισμένες, διατηρώντας κάτω από την επιφάνεια του αμμώδης βυθού, όλοι οι οργανισμοί που είναι χρήσιμοι για το βόσκημα. Σε κάποια απόσταση, θα συναντήσουμε κάποιες ιζηματικές διαμορφώσεις με αμμώδης πλειονότητα, με σχηματισμό περισσότερο η λιγότερο τονισμένο, λεγόμενο πάγκος αμμουδιάς. Αυτός, μπορεί να είναι εκτιμώμενο όπως ένα υποθαλάσσιο κυματοθραύστης που η ίδια παράλια μεταμορφώνει προς το τέλος του καλοκαιριού για να δημιουργεί φυσικά μια προστασία από τις δυνατές χειμερινές θαλασσοταραχές. Στο πάγκος, μπορεί να είναι εκθετημενη τη μοίρα να είναι πολύ γρήγορα καταλυωμενο η, να έχει ο χρόνος για να παγιώνεται, δίνοντας έναρξη, με τη συνεισφορά βότσαλων, χαλικιών, και άλλα στερεά σώματα, σε ένα πάγκος περισσότερο η λιγότερο ακίνητος αλλά περισσότερο αγνός. Αυτή την απλωσιά του φαινομένου, μετά από πολλά χρόνια, μπορεί να δημιουργήσει έξαρση και γέννηση παράκτιες λιμνοθάλασσες. Η άμμος στα ανοικτά αφήνει έδαφος στη λάσπη, και σε εκείνα τα μέρει στον οποίο η ρύπανση έχει επιτρέψει τη βιοδιατηρηση βρίσκουμε λιβάδια περισσότερο η λιγότερο εκτεταμένα από ποσειδώνια, με συνεπής αποίκισης ψαριών και άλλους θαλασσινούς οργανισμούς. Τα λιβάδια αυτού του υδρόβιου φυτό, μπορούμε να τις βρίσκουμε ήδη λίγα μέτρα απόστασης από την ακρογιαλιά, περισσότερο σε βαθιές παράλιες η πιο ανοικτά, αλλά ποτέ σε βυθούς μεγαλύτερους των 30-40 μέτρων, όπου η φωτοσύνθεσης της χλωροφύλλης δεν έχει τρόπος να υπάρχει.

Πώς να ακολουθήσουμε την παραλία: Οι παράλιες μπορούν να χωριστούν σχετικά με την ενέργεια της θαλασσοταραχής που είναι ικανές να αντέξουν, επιτρέποντας ωστόσο, τη δράση ψαρέματος. Εκείνες με μεγάλη ενέργεια, θα είναι χαρακτηρισμένες από μεγάλο βάθος και θα φιλοξενήσουν τις πρώτες εποχιακές θαλασσοταραχές. Οι παραλίες με χαμηλή ενέργεια, περισσότερο, θα είναι προορισμός των θαλασσοταραχών κατά τη διάρκεια της προχωρημένης σεζόν, με αξιοσημείωτη παρουσίαση των νεογέννητο ψαριών. Κοιτάζοντας την άμμος, μπορούμε ήδη να παρατηρούμε το βάθος της παραλίας: ωστόσο, εκείνες από άμμος με χοντρό κόκκος, χαλικώδης στα όρια, θα είναι βαθιές παράλιες, ενώ εκείνες από άμμος με λεπτό κόκκος, θα είναι με χαμηλό βάθος. Σχετικά με το ψάρεμα, είναι και οι δυο αποδοτικές, με τον όρο να τις διαλέξουμε κάθε φορά ξεχωριστά, σύμφωνα με τη σεζόν και τη κίνηση των κυμάτων. Εξάλλου, οι παραλίες μπορούν να είναι ομοιόμορφα αμμώδης (έντονη παρουσίαση μουρμούρων), η μεικτές με περισσότερους η λιγότερους αραιούς βραχώδης η λασπώδης σχηματισμούς (καλή παρουσίαση Σαργών και μουγγριών). Μπορούμε να βρούμε επίσης βάθους στρωμένους από μεγάλες πέτρινες πλάκες, σκεπασμένες με λίγη άμμος.

Τεχνικές διαφορές: οι εφαρμόσιμες τεχνικές από την παράλια, ουσιαστικά είναι δυο: Surfcasting, με ταραγμένη θάλασσα, και πατωτό, με ήρεμη θάλασσα. Με το πέρασμα του χρόνου, σταδιακά, εμφανίστηκαν και άλλες διαφορετικές υποτάξεις που διαφοροποιούταν από τις κύριες, μόνο για κάποιες αποχρώσεις. Πάμε να δούμε τώρα, τις διαφορές μεταξύ των δυο βασικών τεχνών που, προπαντός βασίζονται στη λεία που συλλαμβάνεται. Το ψάρεμα πατωτό, ευθύνεται στη σύλληψη των ψαριών εποχιακά τακτικός, ενώ το Surfcasting θεμελιώνει τη δική της δυνατότητα στη σύλληψη των ψαριών που πλησιάζουν προς την ακτή, λόγω τις τροφικές τους ανάγκες, και που έρχονται από αλλά μέρει (ξέρες, φωλιές) στις συγκεκριμένες παραλίες στις οποίες το ανακατεμένο από τα κύματα βυθό, προσφέρει τους οργανισμούς που χρειάζονται για την τροφή τους. Η διάφορα θα είναι επίσης εποχιακή, εφόσον ζέστη και ήρεμη θάλασσα, είναι το ιδανικό γάμος για το ψάρεμα πατωτό, ενώ η κρύα σεζόν και η ταραγμένη θάλασσα, είναι οι πιο αποδοτικές συνθήκες για μια εξόρμηση με την τεχνική Surfcasting. Απομένει μόνο, συνθετικά, να παρατηρούμε ότι κάθε παράλια, παρέχει άφθονα τους καλύτερους “καρπούς” της με συγκεκριμένες συνθήκες: δηλαδή, μια παράλια με μέτριο άνεμος και θαλασσοταραχή από Σορόκο, μπορεί να αντιπροσωπεύει ο κατάλληλος προορισμός, αλλά με την αύξηση του ανεμικού φαινομένου, μπορεί να γίνει ανεφάρμοστος η, έστω και φαινομενικά εφαρμοστός με ανέμους προερχόμενους από αλλά τεταρτημόρια, μπορεί να είναι άγονος.