BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΑ ΚΑΛΑΜΙΑ RIP Η ΚΑΤΑΝΕΜΩΜΕΝΑ
 
 

 

 

Με τα καλάμια RIP (ripartire = κατανέμω), μπαίνουμε σε ένα κόσμος μόνο για αληθινοί θαυμαστές. Αυτά είναι δίσπαστα εργαλεία που, εάν ξέρουμε πώς να τα χειριζόμαστε, μπορούν να μας χαρίζουν σίγουρα μακρινές αποστάσεις χωρίς σχεδόν φυσική κούραση. Για να πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε όμως τεχνική, εκπαίδευση, και συγκέντρωση. Είναι σαν να γυρίζουμε πίσω στα θρανία του σχολείο όταν διαβάζαμε για να μάθουμε: με τα καλάμια RIP συνέβη ακριβώς το ίδιο, πρέπει να “διαβάζουμε“ τις κινήσεις, να τις μελετήσουμε προσεκτικά, και να τις “μεταφράσουμε” με την εκπαίδευση για να καταλαβαίνουμε και να μάθουμε τι γίνεται με το συγκεκριμένο καλάμι.

Αυτή η σύσταση, είναι υποχρεωτική γιατί σήμερα, με τα καινούρια “συστατικά” με τον οποίο κατασκευάζονται τα καλάμια, φτάσαμε στο σημείο ότι δεν είναι πλέον το καλάμι που πρέπει να προσαρμόζεται με της δικές μας ανάγκες (όπως νομίζουν πολλοί), αλλά αντίθετα, είμαστε εμείς που πρέπει να εφαρμοστούμε τις δικές μας απαιτήσεις με το είδος καλαμιών που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε. Τα συγκεκριμένα καλάμια RIP, είναι καλάμια που “θέλουν μυαλό”, από ‘κει και πέρα, εξαρτάται από μας να τα κάνουμε να γίνουν σαν “αρνάκια“ στα χέρια μας. Λέγονται καλάμια κατανεμώμενα γιατί το ολικό ύψος τους (ή μήκος, είναι το ίδιο) χωρίζεται σε τρία επακριβώς καθορισμένοι τομείς. Μια προσεκτική ανάκριση των τομέων αυτών, νομίζω ότι είναι υποχρεωτικό αφού κάθε τομέα απαντάει σε ένα καλό οροθετημένο προσόν.

Η μύτη ή κορυφή (από την υψηλότερη άκρη του καλαμιού έως τα 40–50 εκατοστά περίπου) που είναι ελάχιστα ελαστική, δουλεύει σαν μαστίγιο, δίνει δηλαδή το “σπρώξιμο” στο μολύβι, στην εκτόξευσή του, και είναι η υπεύθυνη των αισθήσεων που μας μεταφέρονται.

Ο δεύτερος τομέας ή τόξο, που είναι επίσης και το πιο νευρικό, άρα το πιο ενεργό κομμάτι του καλαμιού, πάει από ‘κει που τελειώνει η δράση της μύτης, μέχρι την άκρη του πρώτου κομματιού (περίπου 1,5 μέτρο). Στη φυσική, είναι αφομοιώσιμο σε ένα ελατήριο, ή μάλλον καλύτερα, σε ένα συσσωρευτής μηχανικής ενέργειας που είναι ικανός να επιστρέφει σε πολύ ελάχιστο χρόνο (από ‘δω τη μεγάλη δύναμη του), και είναι πάλι αυτό ο υπεύθυνος του μεγαλύτερου ποσού ενέργειας που φτάνει στο μολύβι. Τα καλάμια αυτά, διαφέρουν πολύ ακόμα και σε αυτό το τομέα, όχι μόνο για το μήκος, αλλά και για τη σκληρότητα του ίδιου τόξου: είναι ακριβώς από ‘δω που φτάνουν τις μεγαλύτερες εκτιμήσεις που ένας long caster κάνει επάνω στο καλάμι που έχει στα χέρια του, αφού είναι αυτό που σχηματίζεται πάρα πολύ την προσωπικότητα.

Το τελευταίο ενεργό κομμάτι των κατανεμώμενων καλαμιών, είναι το στειλιάρι ή κοντάρι (περίπου 1,70-1,80 μέτρα μήκος) που, για τα τελευταία ογδόντα εκατοστά, παρουσιάζεται μη παραμορφώσιμος. Η λειτουργία του είναι να συγκρατεί την καμπή του τόξου που, διαφορετικά, θα συνέχισε να λυγίσει μέχρι το πώμα: μια που η καμπή του τόξου συναντάει το στειλιάρι, το καλάμι μπλοκάρει, και όλο το σύνολο στειλιάρι-τόξο, μπορεί να είναι επιταχυνόμενος στη μέγιστη πρόθυμη ταχύτητα συμβάλλοντας στην αύξηση της απόστασης. Εάν ο τόξο είναι πολύ σκληρό, ο στειλιάρι μπορεί να συμμετέχει με αποτελεσματικό τρόπο στην τέλεια και ολική φόρτωση με μια πράξη πετάγματος μελετημένη σκόπιμα.

Μετά από αυτό, λέμε ότι στο ψάρεμα, με τη σύλληψη ενός ψαριού, ο τομέας που ενδιαφέρεται άμεσα είναι μόνο τα λίγα εκατοστά μήκος της μύτης, το υπόλοιπο, που είναι και το νευρικό τομέα, λυγίσει ελάχιστα και ομοιόμορφα μόνο όταν ο αντίπαλος είναι αρκετά βαρύ ή δυνατός. Όσο αφορά το μήκος των κατανεμώμενων καλαμιών, από τα αρχικά 3,65 μέτρα της χρονολογίας του ογδόντα, φτάσαμε στα 3,90 και μετά λίγα χρόνια στα 4,20 μέτρα, χωρίς αυτό όμως να έχει πειράξει τα κομμάτια κατασκευής, που έμειναν δυο: το μόνο που μεταμορφώθηκε, είναι οι δυο σωλήνες που τώρα έχουν το ίδιο μήκος, ενώ παλαιά, η κορυφή ήταν ακόμα και πενήντα εκατοστά υψηλότερη από το στειλιάρι, και επίσης οι οδηγοί που αυξήθηκαν από τα αρχικά οκτώ, έφτασαν να είναι έντεκα στον πιο υψηλότερο RIP.

Η ένωση των δύο κομματιών, που εξαρτάται από το σύστημα κάθε κατασκευαστική εταιρία, δεν πειράχτηκε και έμεινε το ίδιο: Spigot ή Glass to Glass. Αυτά τα δυο συστήματα ένωσης στην πρακτική είναι ίδια: θηλυκό-αρσενικό, το μόνο που αλλάζει είναι ότι, ενώ με το Spigot οι δυο ενώσεις των σωλήνων συμπίπτουν η μια ίσια στην άλλη στην ίδια ευθεία, χάρη σε ένα αρσενικό του ίδιου υλικού των καλαμιών που βρίσκεται τοποθετημένο πέντε εκατοστά απ’ έξω και λίγα εκατοστά μέσα από το στειλιάρι, στο Glass to Glass, αυτό αλλάζει: εδώ η ένωση γίνεται με την επαφή των ινών, χώνοντας το πρώτο σωλήνα επάνω στο άλλο, το στειλιάρι. Ακόμα: τα RIP, είναι καλάμια που χρησιμοποιούνται μόνο με ροτάντε (οριζόντιο μηχανισμός) και, από τη στιγμή που από αυτό το είδος μηχανισμού η πετονιά απελευθερώνεται ίσια από την περιστρεφόμενη μπομπίνα, τα καλάμια, εάν το παρατηρήσατε, έχουν όλα τοποθετημένα μικρότεροι οδηγοί σε σχέση με τα άλλα είδη καλαμιών και, όπως αναφέραμε λίγο πιο πάνω, με αυξημένο αριθμός, εξυπνάδα αυτή, που θα βοηθήσει να μην υπάρχει ανέμισμα και τριβή στο πέρασμα της πετονιάς ανάμεσα τους.

Ωστόσο, αν και φαίνονται πολύ σκληρά, ογκώδης και το casting range είναι αρκετά μεγάλο, τα RIP είναι καλάμια πολύ ελαφριά (δύσκολα ξεπεράσουν τα 450 γρ.), πάρα πολύ ευαίσθητα ακόμα και με τα τσιμπήματα μικρών ψαριών, και η διάμετρος των στειλιαριών τους είναι πολύ συγκρατημένο, χάρη επίσης στην επιλογή ινών τελευταίας τεχνολογίας που χρησιμοποιήθηκε. Στα πετάγματα και στο χειρισμός, τα καλάμια αυτά θέλουν απαλά αλλά ευφυής κινήματα, τα ξεριζώματα, θα έχουν μόνο το αποτέλεσμα να βλέπουμε την καταστροφή και να σπατάλη των ακριβών αναλωσίμων, πέρα από τις άχρηστες ψαριές και στην “αδικία” να βλέπουμε ο εαυτός μας να ην μπορεί να καταλαβαίνει τι “ωραίο” και αξιόπιστο εργαλείο έχουμε στα χέρια μας.