BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΨΑΡΕΜΑ
 
 

 

 

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα, είναι ένα σπορ που μπορεί να πραγματοποιείται είτε στο γλυκό νερό είτε στη θάλασσα, είναι πολύ απλωμένο παντού μέσω πολλές λέσχες, και χωρίζεται σε: Επιφανειακό Ψάρεμα και Ψάρεμα με Άπνοια. Και οι δυο κατηγορίες (στην Ιταλία) ενώνονται από την ίδια αθλητική ομοσπονδία, η FIPSAS (Ιταλική Ομοσπονδία του Ερασιτεχνικού Ψαρέματος και Υποθαλάσσιες Δραστηριότητες). Η ηθική του ερασιτεχνικού ψαρέματος θέτει αυτός που το ασκεί (ο ερασιτέχνης ψαράς) σε ισότιμες συνθήκες με τη λεία του. Όποιος ασκεί το ερασιτεχνικό ψάρεμα στην αυθεντικότητα του, δεν βάζει ως μοναδικό στόχος τη σύλληψη του ψαριού για να τρέφεται, αλλά ψάχνει τη πρόκληση στην ίδια τη σύλληψη; μια απόδειξη είναι η διασπείρωση του NO KILL και του CATCH & RELEASE.

Το “NO KILL”, είναι ένα ειδικό κανονισμός υιοθετημένο ειδικά στα νερά λεγόμενα “με σολομοειδή” που προβλέπει ότι κάθε ψάρι που συλλαμβάνεται, να απελευθερώνεται.

Το “CATCH & RELEASE”, είναι το σύνολο πάντα σε αναβάθμιση των τεχνασμάτων που, εάν υιοθετημένο από τον ερασιτέχνη ψαράς της επιφάνειας, υποστηρίζει την επιβίωση των ψαριών που απελευθερώνεται. Η συνεχή αναβάθμιση των αναφερόμενων τεχνασμάτων, είναι υπαγόρευση της θέλησης να εγγυάται την επιβίωση του ψαριού; επί του παρόντος, αυτή η εγγύηση έχει ελλείψεις γιατί ένα ποσοστό αυτών των συλλήψεων μπορεί να έχει τραύματα που μπορούν να προκαλούν το θάνατο, λόγο την ανικανότητα α τρέφεται. Όσον αφορά το ψάρεμα με άπνοια, αυτή, επιτρέπει το “Catch & Release”, δηλαδή η ικανότητα να αποφεύγουμε την σύλληψη της λείας που δεν έχει γαστρονομική ή κυνηγετική αξία, άρα να γίνει τη σύλληψη μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ο πραγματικός ερασιτέχνη ψαράς, σέβεται τους νόμους που καθορίζουν την πειθαρχεία του (ελάχιστοι βαθμοί των ψαριών, απαγορεύσεις της αλιείας, ψάρια που κινδυνεύουν την εξαφάνιση κτλ.) και της ίδιας φύσης. Για πολλούς ερασιτεχνικούς ψαράδες, όντος, τις περισσότερες φορές παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο το προσωπικό πάθος για το ψαρευτικό περιβάλλων, από το ποσό των συλλήψεων. Πέραν τούτου, στις διαφορετικές τεχνικές ερασιτεχνικού ψαρέματος, υπάρχουν τεχνάσματα που επιτρέπουν προκαταβολικά την εκλογή της λείας για σύλληψης, αποφεύγοντας αμερόληπτες συλλήψεις και ψάρια κάτω από το καθορισμένο από το νόμο βαθμό (πχ. Το μέγεθος των αγκιστριών, το είδος δολωμάτων... και στο ψάρεμα με άπνοια, η ικανότητα να βλέπουμε τη λεία πριν την πυροβόληση για να αξιολογούμε το είδος και το μέγεθος). Ούτως ή άλλως, ο ερασιτέχνη ψαράς δεν επωφελείται χρηματικά από το ψάρεμα και δεν συλλαμβάνει ψάρια που έπειτα δεν τρώει, μπαίνοντας έτσι στην τροφική αλυσίδα που ενώνει όλα τα ζωντανά όντα.

No-kill και Catch & Release: Το No Kill (ή Catch & Release, κυριολεκτικά “πιάσε-άφησε”), είναι μια φιλοσοφία ψαρέματος που έχει λίγα χρόνια ακόμα που απλώθηκε και ξεχωρίζει οριστικά το ερασιτεχνικό ψάρεμα από την παλιά εμπορική και “διατροφική” συγγένεια. Εκτάθηκε πρόσφατα, και σήμερα εφαρμόζεται κάθε μέρα από ένα αυξανόμενος αριθμός ερασιτεχνικών ψαράδων που βασίζεται στην απελευθέρωση της λείας αμέσως μετά τη σύλληψη, προκαλώντας όσο γίνεται λιγότερη ζημιά: στον ψαράς θα μείνει τη φωτογραφία και το εμπειρικό συναίσθημα, ενώ στο ψάρι, την απελευθέρωση και η επιστροφή στο νερό. Η πρακτική του Catch & Release είναι απλωμένη ειδικά στις τεχνικές του Fly Fishing, Spinning, και Carp Fishing, και υιοθετεί μια σειρά ακριβής κανόνες ώστε να προκαλούν λιγότερη ζημιά στο ψάρι: η χρήση αγκιστριών χωρίς ακίδα, το βρέξιμο των χεριών πριν το άγγιγμα του ψαριού για την απελευθέρωση, το άγγιγμα του ψαριού όσο λιγότερο γίνεται (καλό θα ήταν εάν η απελευθέρωση θα μπορούσε να γίνει μέσα στο νερό και χωρίς το άγγιγμα, προσπαθώντας μόνο αγγίζοντας το αγκίστρι ή το δόλωμα).

Οι κύριοι κανόνες του No Kill:

Να χρησιμοποιήσουμε μονά αγκίστρια και χωρίς ακίδα: Τα πολλαπλά αγκίστρια (σαλαγκιές) και τα αγκίστρια με ακίδα δημιουργούν στο ψάρι βαριά τραύματα που βάζουν σε κίνδυνο την επιβίωση του. Χρησιμοποιώντας αγκίστρια μονά και χωρίς ακίδα, μπορούμε να απελευθερώσουμε το ψάρι ευκολότερα και χωρίς τραύματα. Ακόμα και έτσι, όμως, τα αγκίστρια χωρίς ακίδα μπορούν να προκαλέσουν τραύματα κάποιου βαθμού, ειδικά στο στοματικό σύστημα και στη γούλα του ψαριού που, στην χειρότερη περίπτωση, πεθαίνει λόγω την αδυναμία να τρέφεται ή για τα βαριά τραύματα, ειδικά μετά από ένα “ζωηρό” πάλεμα. Ακόμα και αν το ψάρι καταφέρει να επιβιώσει, θα έχει σίγουρα ένα περίοδος από τροφικό stress που μπορεί να διακινδυνεύει την κατάσταση. Γενικά, το αγκίστρι χωρίς ακίδα αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες της απελευθέρωσης κατά τη διάρκεια του μαζέματος του ψαριού.

Να μαζεύουμε και να ξαγκιστρώνουμε γρήγορα το ψάρι: Το ψάρι, κατά τη διάρκεια του μαζέματος παλεύει θαρραλέα για να απελευθερωθεί. Αυτή την περιττή μάχη, δημιουργεί ένα βαρύ stress με απελευθέρωση μεγάλου ποσού γαλακτικού οξύ. Σύμπτωμα αυτού του μεγάλου stress που δημιουργήθηκε από ένα πολύ αργό μάζεμα, είναι η στάση που παίρνει το ψάρι μετά την απελευθέρωση του: μένει ακίνητος για πολύ χρόνος, και στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο ίδιος υποχωρεί σε οριζόντια κατάσταση, στο ρεύμα. Επίσης πολύ σημαντικό είναι το γρήγορο ξαγκίστρωμα χάρη την έλλειψη της ακίδας από το αγκίστρι. Το ψάρι, έξω από το νερό μπορεί να επιβιώσει μόνο για λίγα λεπτά και είναι χρήσιμος να μειώνουμε αυτός ο χρόνος σε λίγα δευτερόλεπτα, όμως, εκεί που είναι δυνατό είναι αξιοσύστατος να κρατήσουμε το ψάρι μέσα στο νερό.

Να κρατήσουμε το ψάρι μέσα στο νερό: Εάν στο μάζεμα θα φέρουμε το ψάρι μέχρι την ακρογιαλιά, ειδικά εάν είναι αμμώδεις ή πετρώδεις, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει τραύματα προκαλούμενα από τα χτυπήματα και από το τρίψιμο σε μια τραχύ επιφάνεια. Να θυμόμαστε ότι το δέρμα του ψαριού είναι καλυμμένο από μια προστατευτική βλέννα, και το χάσιμο αυτή την βλέννα λόγο το τρίψιμο στον έδαφος, μπορεί να προκαλεί μόλυνση από παράσιτα, άρα το ψάρι καλό είναι να το απελευθερώσουμε όταν είναι μέσα στο νερό.

Να χειριζόμαστε διακριτικά το ψάρι με τα χέρια βρεγμένα: Είναι απαραίτητος να μην αγγίζουμε το ψάρι με στεγνά χέρια, θα πάθει θερμικό shock οφειλόμενο στην διαφορετική θερμοκρασία του σώμα μας (36º) σε σχέση την δική του, που είναι επίσης αυτή του νερού που ζει. Το βρέξιμο των χεριών μειώνει πολύ το θερμικό shock και αποφεύγει την αφαίρεση της επιφανειακή βλέννα. Η ευαισθησία και η προσοχή στο χειρισμός, είναι πολύ σημαντικό: δεν πρέπει να πιαστεί με τα δάχτυλα από τα βράγχια και δεν πρέπει να σφιχτεί, η απόχη, χωρίς όμως να έχει κόμπους, θα είναι πολύ χρήσιμη.

Το ξαγκίστρωμα: Πέρα που χρειάζεται ευαισθησία και γρηγοράδα κρατώντας το ψάρι μέσα στο νερό, καλή είναι η χρήση της αιμοστατικής πένσα. Το ψάρι αγκιστρωμένο βαθιά στο οισοφάγος, δεν πρέπει να το ξαγκιστρώνομαι ποτέ. Σε αυτή την περίπτωση το ξαγκίστρωμα προκαλεί περισσότερα και τραύματα στα ζωτικά όργανα: καλύτερα να κοπεί το παράμαλλο. Το ψάρι πάλι ελεύθερος, μπορεί να το “διώξει”, αν και με τα τραύματα που έχει υποστεί κατά τη διάρκεια της μάχης στο χωνευτικό σύστημα, το παίρνουν σε ένα γρήγορο θάνατο.

Η αναβίωση: Εάν το ψάρι είναι εξαντλημένος, δεν πρέπει να απελευθερωθεί αμέσως, πρέπει να το κρατήσουμε με τα χέρια μέσα στο νερό, εναντίων το ρεύμα. Κουνώντας το ψάρι μπρος-πίσω, το νερό, άρα το οξυγόνο, μπαίνει μέσα στα βράγχια του και το αφήνουμε μόλις αρχίζει να κινείτε για να απελευθερωθεί. Προτείνεται ένα γρήγορο μάζεμα του ψαριού για να μην το κουράσουμε πολύ. Είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν το ψάρεμα ένα “σπορ”, και το No Kill αντιπροσωπεύει την πιο αυθεντική φιλοσοφία του.