BACK   ...the right site for fishing lovers
 

ΤΟ ΛΑΒΡΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ

 
 

 

Το γνήσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό ψαρέματος

 

 

 

Κάποιες φορές, οι διατροφικές συνήθειες ενός ψαριού, μπορούν να αλλάξουν εξαρτάται το habitat στον οποίο βρίσκονται εκείνη τη στιγμή, στις διαφορετικές περιόδους του χρόνου, για ειδικές μετεω-θαλασσινές συνθήκες και άλλες αιτίες ακόμα.

Να δούμε τώρα, πως το λαβράκι μπορεί να αλλάξει το μενού του επακόλουθο συγκεκριμένες αιτίες. Πονηρός, πολύ συχνά αδιάφορος, σχεδόν πάντα καχύποπτος και κάποιες φορές “ανόητος”, μπορούμε να θεωρήσουμε το λαβράκι ένα παράδειγμα αρπακτικού από τις διατροφικές χαρακτηριστικές ανώμαλες και πολύ διαφορετικές. Ευτυχώς, στην χώρα μας, η παρουσία του είναι αρκετά ευσταθής, φυσικά, υπάρχουν επίσης κάποιες “προνομιακές” περιοχές, όπου η παρουσία του είναι αρκετά συμπαγής και άλλες όπου δυσκολευόμαστε να συναντήσουμε κάποιο κομμάτι. Λίγο παντού, όμως, εκείνος, ο βασιλιάς, είναι τακτικά κυνηγημένη από πάρα πολλούς ερασιτέχνες ψαράδες τον οποίο υιοθετούν τεχνικές ψαρέματος βαθιά διαφορετικές από περιοχή σε περιοχή, από σεζόν σε σεζόν που συμμορφώνονται επίσης με τις διαφορετικές μετεω-θαλασσινές συνθήκες που στιγμή με στιγμή μπορούν να παρουσιαστούν. Αλλά, γιατί πρέπει να θεωρήσουμε το λαβράκι ένα ανώμαλο αρπακτικό?

Όταν σκεφτόμαστε σε ένα αρπακτικό είτε θαλάσσιος είτε γήινος και να ‘ναι, μας έρχονται στο νου τις εικόνες που έχουμε δει στα πολλά ντοκιμαντέρ όπου η λεία φεύγει και ο εισβολέας κυνηγάει, σχεδόν πάντα φτάσει και την καταβροχθίζει. Το λαβράκι, όμως, έχει καταλάβει ότι η καταδίωξη ενός άλλου ψαριού κοστίζει κούραση και σπατάλη ενέργεια, ούτως ώστε δημιουργήθηκε ένα τροφικό περιβάλλον, τόσο πολύ διαφορετικό που το φέρνει να συμπεριφέρεται όπως τα εκσκαπτικά ή νεκροφάγα είδη (που τρώνε τα ζώα νεκρά), εντούτοις, η αρχή των αρπακτικών ψαριών μπορεί να είναι εκτεταμένη: Ακόμα που ξέρουμε ότι είναι πραγματικό δεδομένο ότι κάποιοι από αυτοί σκάβουν στην άμμο, στην λάσπη, ή θρυμματίζουν τα βράχια στην αναζήτηση σκουληκιών, μικρά μαλάκια και οστρακοειδή, είναι αλήθεια επίσης ότι και αυτοί συμπεριφέρονται όπως αληθινοί αρπακτικοί, κυνηγώντας ζωντανά πλάσματα. Και τι να πούμε, ακόμα, για τους σαργούς πιασμένους με τεχνική spinning, πάνω σε ένα τεχνητό ψαράκι των πέντε εκατοστών?

Είναι πολλές οι αιτίες, ειδικά τα περιβαλλοντικά, που μπορούν να φέρνουν αλλαγές στην ισορρόπηση της συμπεριφοράς των ψαριών και, κάποιοι διαχωρισμοί της προσωπικότητας πολλών ειδών, μπορούν και πρέπει να είναι αναθεωρημένες, ανοίγοντας, αποφασιστικά, ο τρόπος που πρέπει να δούμε πλέον τα πράγματα. Αλλά, πάμε πάλι στο θέμα του λαβρακιού: Στην Ελλάδα, από την στιγμή που “μπήκε” η νοοτροπία των διαφορετικών και σωστών στην χρήση τους τεχνικών ψαρεμάτων, πράγμα που υπάρχει ήδη από πολλά χρόνια στην υπόλοιπη Ευρώπη, μπορούμε να πούμε και να είναι αντιληφτώ, τελικά, ότι υπάρχει ένα πολύ μεγάλο range ψαριοδολιών όπως κεφαλόπουλα, αθερίνες, μικρές σάλπες, γωβιούς, μικρά χέλια, μελανούρια και οστρακόδερμα όπως την γαρίδα και το καβουράκι, φυσικά, ζωντανά: εξαιρετικοί είναι επίσης τα μικρά κεφαλόποδα όπως τα καλαμαράκια και οι μικρές σουπιές.

Σχεδόν παντού, ανταποδίδει καλά την σαρδέλα, είτε ολόκληρη είτε φιλεταρισμένη, όμως και τα σκουλήκια αντιπροσωπεύουν ένα πολύ σημαντικό δόλωμα, τόσο σημαντικό που αποτελεί το μοναδικό νικητήριο “κομμάτι”, εκεί που τα άλλα αστοχεύουν. Άρα, ο βασιλιάς της θάλασσας, τρώει επίσης σκουλήκια που αντιπροσωπεύουν, για την ίδια, ένα νοστιμότατο και εύκολο φαγητό. Φυσικά, πρέπει να γνωρίζουμε καλά τις τροφικές συνήθειες του λαβρακιού για να ξέρουμε να διαλέξουμε, μεταξύ τόσα πολλά σκωληκοειδή που μπορούμε εμείς οι ίδιοι να συλλέγουμε ή να αγοράσουμε, ώστε να έχουμε καλές πιθανότητες για να μπορούν να μας εγγυηθούν τα καλύτερα αποτελέσματα.

Το ένα σκουλήκι δεν αξίζει το άλλο και, εάν ένα από αυτούς ήταν περισσότερο αρπακτικό σε μια συγκεκριμένη σεζόν του χρόνου, δεν σημαίνει ότι αυτό θα ισχύσει για πάντα και με οποιεσδήποτε καιρικές και θαλασσινές συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι, καλό θα είναι να γνωρίζουμε τα δολώματα πριν τα χρησιμοποιήσουμε, προσπαθώντας να μαντέψουμε πως αυτά παρουσιάζονται όταν είναι μέσα στην θάλασσα, δολωμένα σε ένα αγκίστρι. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να παρατηρήσουμε, είναι το πόσο σημαντικό μπορούν να θεωρούνται τα σκουλήκια που μπορούν να “σκαφτούν” κατευθείαν στο ψαρότοπο.

Ένα παράδειγμα το παίρνουμε από την γειτονική Ιταλία, που προσωπικά, γνωρίζω πολύ καλά: Στην Γέλα της Σικελίας, όπου ένα ειδικό σκωληκοειδή, πολύ πιθανών ένα ειδικό είδος σπειρόγραφος, που, σε ειδικές περιπτώσεις, βρίσκεται ακόμα και πάνω στις παραλίες, μετά από δυνατές θαλασσοταραχές, είτε διατηρώντας τον σε αλάτι είτε καταψυγμένο, αποδεικνύεται να είναι απλά θανατηφόρος για τα λαβράκια όλης της περιοχής. Κάπου οκτακόσια χλμ. πιο βόρεια, στην Νάπολη, στην εκβολή του ποταμού Φουσάρο, αποδεικνύεται θανατηφόρο το “κόκκινο σκουλήκι”, ένα είδος τριχιά που σκάβεται εκεί και ξεπερνά πάρα πολύ, πολλά άλλα δολώματα. Όπως αυτά, μπορούμε να βρούμε και άλλα παραδείγματα, αλλά πάμε τώρα να δούμε λίγο κάποια δολώματα που τελευταία βρίσκουμε στην Ελληνική αγορά:

Αρενίκολα ή Τριχιά: Μεταξύ όλα τα είδη σκωληκοειδών που μπορούμε να εφοδιαστούμε με τα χέρια μας ή να αγοράζουμε σε τιμές… “χρυσού”, μπορεί ακόμα και παραπάνω, βρίσκεται η αρενίκολα ή τριχιά, ένα σκουλήκι χρώματος ροζ-μελαχρινός, που φτάνει άνετα τα σαράντα εκατοστά μήκος και λίγα χιλιοστά διάμετρος. Η χαρακτηριστική του σκουληκιού αυτού είναι που αναδίνει μια οσμή ιδιαίτερα ελκυστική προς πολλά είδη πτερυγοειδή και είναι επίσης πολύ αξιοσύστατος σε όλα τα “πατωτά” ψαρέματα ειδικά σε αμμώδης βυθούς και, μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε με μπονάτσα είτε με ταραγμένη θάλασσα. Για να πετύχουμε μια επιτυχής δολωσιά, θα ήταν σωστός να δημιουργήσουμε μια πλούσια και ογκώδης μπουκιά. Να θυμόμαστε επίσης ότι, μια που αυτό τα είδος δόλωμα, επιτίθεται πολύ εύκολα από τα μικρά ψάρια και από τα καβούρια, λόγο “οικονομίας”, καλό θα ήταν να χρησιμοποιηθεί στους μήνες που αυτά αραιώνουν.

Μονοδόλι ή bibi: Κατά τη διάρκεια των θαλασσοταραχών (δεν έχω ακόμα πληροφορίες για την Ελλάδα), σε πολλές παραλίες της γειτονική μας χώρα, η Ιταλία, δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρούμε “πεταμένα” επάνω στην ακρογιαλιά μεγάλες ποσότητες μονοδόλια και μάνες. Σε αυτές τις παραλίες και σε τέτοιες στιγμές, μπορείτε να φανταστείτε από μόνοι σας τι γίνεται με τα λαβράκια: φυσικά αυτό το νόστιμο και ζουμερό δόλωμα, δολώνεται επίσης και για το ψάρεμα στις τσιπούρες, σαργούς και μουρμούρες. Αναμφίβολα, αυτό το προϊών, είναι να το προτιμήσουμε ζωντανό αντί καταψυγμένο ή κομμένο σε μικρά κομματάκια όπως κάνουν πολλοί ψαράδες, από την στιγμή που, το πράγμα που τον κάνει να είναι περιζήτητος και ελκυστικός, είναι το υγρό που περιέχει το σώμα του. Φυσικά, δεν μπορούμε να περιμένουμε μια θαλασσοταραχή για να εφοδιαστούμε από μονοδόλια, ούτως ή άλλως, σήμερα δεν νομίζω να υπάρχουν πλέον μαγαζιά ειδών αλιείας που δεν το πουλάει. Οι μάνες, όπως και τα “ντόπια” μονοδόλια (που είναι επίσης τα καλύτερα), γενικά πωλούνται χύμα, ενώ τα μονοδόλια εισαγωγής, σε χάρτινα ή πλαστικά κουτάκια που περιέχουν περίπου μια ντουζίνα σκουλήκια.

Αμερικάνικο ή Καναδέζικο: Το blood worm ή σκουλήκι με αίμα, είναι γνωστό επίσης και στην Ελλάδα με δυο ονόματα, αμερικάνικο ή καναδέζικο (εισάγεται από το Καναδά). Αυτό το σκουλήκι, έχει την κύρια χαρακτηριστική να “βγάζει” αίμα μετά που δολώθηκε πάνω στο αγκίστρι και είναι πολύ περιζήτητο από πολλά είδη ψαριών, μεταξύ τον οποίο, και το λαβράκι. Από την στιγμή που το σκουλήκι αυτό το “φλερτάρουν” επίσης πολλά και διαφορετικά είδη μικρών ψαριών, θα ήταν καλό να το χρησιμοποιούσαμε σε βυθούς λιγότερο πολυσύχναστους από αυτούς τους “πιτσιρικάδες” που, αναμφίβολα θα καταστρέφουν μια τόσο πολύτιμη δολωσιά. Οι κατάλληλες θαλασσινές και καιρικές συνθήκες για να ψαρεύουμε με τα αμερικάνικο, τις έχουμε με μπονάτσα και με λίγο ταραγμένη θάλασσα, ειδικά σε αμμώδης βυθούς ή κοντά από εκβολές ποταμών ή, τέλος πάντων, από πηγές γλυκού νερού: να ξέρουμε επίσης, ότι και με θάλασσα 5-6 Μποφόρ, δεν αφήνει κανένας ψαράς εξοργισμένος, ποτέ. Είναι προτεινόμενο να το δολώσουμε πάνω στο αγκίστρι με την βοήθεια της ειδικής βελόνα δόλωσης, και μπορούμε να το εφοδιαστούμε από όλα τα μαγαζιά ειδών αλιείας.

Jumbo: Κατά τη διάρκεια των φθινοπώρων και χειμερινών μηνών, μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την ψαρευτική τεχνική των λαβρακιών, δολώνοντας πάνω σε ένα αγκίστρι του Ν˚4-6 ένα ολόκληρο σκουλήκι ακροβάτη καρφώνοντάς το μόλις από το κεφάλι. Το κούνημα και το μέγεθος του σκουληκιού, πράγματι, θυμίζουν πολύ τα μικρά χέλια, λίγο μετά από την γέννησή τους, και για τον οποίο τα λαβράκια είναι ειδικά αχόρταγα. Τα καλύτερα σημεία για ψάρεμα είναι οι εκβολές ποταμών ή οι πηγές γλυκού νερού και μέσα στα λιμάνια. Η τεχνική ψαρέματος εξελίσσεται κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ακροβάτη ή Κορεάτικο: Μια που μιλάμε για το ίδιο σκουλήκι, ισχύει όλο αυτό που είπαμε για το ακροβάτη: στην πρακτική αυτό που αλλάζει είναι απλά το πρώτο είναι πιο χοντρό και, παράγεται στην Κορέα, ενώ το δεύτερο, είναι πιο λεπτό και η προέλευσή του είναι η Κίνα.

Demi Dures: Στις εκβολές, στις λιμνοθάλασσες και στα περισσότερα κανάλια, είναι δυνατόν να μπορούμε να μαζέψουμε τα Demi Dures της λάσπης. Μιλάμε για ένα σκουλήκι αρκετά μικρό, σε σχέση με τα υπόλοιπα τον οποίο έχουμε παρουσιάσει έως εδώ, με μαλακό κορμί, και πολύ ευπρόσδεκτος από τα λαβράκια. Παρουσιάζεται “στο βυθό” και δολωμένο “αρμαθιά”: δολωμένο δηλαδή πάνω στο ίδιο αγκίστρι μαζί με άλλα σκουλήκια της ίδιας οικογένειας. Το μειονέκτημα αυτού του σκουληκιού, είναι ότι, επιτίθεται πολύ εύκολα όπως και άλλοι, από τα μικρά ψαράκια. Είναι βέβαιο, ότι μια τέτοια δολωσιά, μέσα στο νερό και με την παρουσία μικρών ψαριών, έχει πολύ μικρή ζωή επίσης.

πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις σε κανονικό μέγεθος