BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΟ ΜΟΥΛΙΝΕ
 
 

 

 

Είναι o μηχανισμός με σταθερή μπομπίνα που μας επιτρέπει την απελευθέρωση (στα πετάγματα) και το μάζεμα της πετονιάς, στα ψαρέματά μας. Εργαλείο αρκετά απλός είτε στην χρήση είτε στη συντήρηση (αυτή είναι μια από τις αιτίες για τον οποίο οι περισσότεροι λάτρεις αυτού του καταπληκτικού κόσμου που είναι το ψάρεμα, το προτιμούν), βρίσκεται στην αγορά με τιμές που γενικά είναι πολύ προσιτές, και αυτό βέβαια συνεισφέρει στη συνεχή χρονική επιτυχία του. Ένα μουλινέ για να μπορεί να ταιριάζει άψογα με την δικό μας στιλ ψαρέματος, πρέπει οπωσδήποτε να έχει κάποια προσόντα: μια από αυτά, αναφέρεται ακριβώς στην μπομπίνα που, σε κάποιες περιπτώσεις, για να μας δίνει περισσότερα μέτρα, δεν πρέπει να είναι πολύ βαθιά (την ρηχή και ελάχιστη κωνική λεγόμενη casting spool, είναι μια χαρά), να έχει τα “χείλη” αποτελούμενα από μέταλλα ή ίνες κατάλληλα να μην εμποδίζουν το κανονικό ξετύλιγμα της ίδιας πετονιάς, με το μηδενισμός της τριβής. Από τη στιγμή που οι απαιτήσεις του surfcasting απλώθηκαν, το γεγονός αυτό έγινε ένα από τις σημαντικότερες προτεραιότητες, και είναι ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα που οι καλύτερες εταιρίες του τομέα αυτού έστρεψαν την προσοχή τους, μπορώ να πω, με αποτελέσματα πράγματι καταπληκτικά (ένα καλό παράδειγμα το βρίσκουμε στις μπομπίνες Teflon και Πορσελάνη).

Μια άλλη προτεραιότητα που ήθελε, και έπιασε την προσοχή που δικαιούταν επίσης, αφορά το σώμα της ίδιας μπομπίνας που, στην αρχή ήταν κατασκευασμένη από αρκετά βαριά υλικά, τώρα έγινε ποιο ελαφρύ χάρη επίσης στα καινούρια ευρήματα στον τομέα των κραμάτων, χωρίς όμως αυτό, να επηρεάζει αρνητικά τις αρχές γα τον οποίο γεννήθηκε ο ίδιος ο μηχανισμός. Το μόνο “πρόβλημα” που θα μας μείνει για πάντα και δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ, είναι ότι η μπομπίνα του μουλινέ είναι κάθετη και η πετονιά τυλιγμένη επάνω της, εκτοξεύοντας χάρη το τράβηγμα του μολυβιού, ελευθερώνεται όλη και συνεχώς με σπείρες. Ενώ, με το θέμα του τυλίγματος, να πούμε την αλήθεια, αυτό γίνεται εύκολα όπως γενικά όλες τις άλλες διαδικασίες που αφορούν το μουλινέ: φτάνει να γυρίσουμε λίγο τη μανιβέλα για να κλειστεί αυτόματα το στεφάνι (εγώ προτείνω να κλειστεί συνοδεύοντάς το με το χέρι μας). Αυτή, η μανιβέλα, είναι συνδεδεμένη μέσω ένα μικρό άξονα στα εσωτερικά γρανάζια του ίδιου μηχανισμού που γυρίζει, μέσω ένα άλλο, κεντρικό, αλλά πιο μακρύ άξονα: το κλειστό τόξο της μπομπίνας δίνοντάς της μια κίνηση “εμπρός-πίσω” (λέγεται κάθετη μπομπίνα ακριβώς για αυτό το λόγο). Εξωτερικά, κάτω από την μπομπίνα, υπάρχει ένα άλλο μικρό μηχανισμός με γρανάζια που, συνδεδεμένα και αυτά με το κεντρικό άξονα, γυρίζει τη βάση της μπομπίνας, στον οποίο είναι τοποθετημένο το τόξο που μαζεύει τη πετονιά μας και την τυλίγει επάνω στην μπομπίνα.

Στην μια άκρη του τόξου αυτού, που βιδώνεται πάνω σε μια στήριξη ενωμένη πλαϊνά στην εξωτερική βάση της μπομπίνας, υπάρχει ένα μικρό και ειδικό ρουλεμάν τοποθετημένο μέσα ένα άλλο επίσης μικρό κοίλο και αυλακωτός δαχτυλίδι. Φτιαγμένο από ειδικό υλικό τελευταίας τεχνολογίας, και μελετημένο κατά τη πιθανή φθορά του ίδιου και της πετονιάς που κυλάει επάνω του, λόγο τριβής. Ένα άλλο θέμα έσχατος σημαντικός που οπωσδήποτε πρέπει να συζητήσουμε και που αφορά το μουλινέ, είναι η ρέγουλα. Η καλύτερη, άρα η πιο σίγουρη, θεωρείται από όλους τους ψαράδες να είναι χωρίς αμφιβολίες η ρέγουλα κλασσική, αυτή που βρίσκεται τοποθετημένη στο “κεφάλι” της μπομπίνας (το καπάκι) και, ενεργεί επίσης ως φρένο (ή κλείδωμα), ή ακόμα καλύτερα, ως συμπλέκτη. Το λεγόμενο Front Drag στα Αγγλικά, είναι αρκετά να είναι σφιγμένο ή λασκαρισμένο όσο φτάνει εν περίπτωση ανάγκη, για να μην υπέρ φορτώσουμε την πετονιά της μπομπίνας με το δυνατό τράβηγμα ενός ψαριού και να ρισκάρουμε όχι μόνο τη θραύση της, αλλά και την πιθανή και σχεδόν σίγουρη απώλεια της λείας. Είναι δεδομένο ότι, στην περίπτωση που παρουσιάζεται την ανάγκη να την χρησιμοποιήσουμε (τη ρέγουλα) κατά τη διάρκεια του ψαρέματος (ενώ παλεύουμε με ένα ψάρι), πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσουμε τη διαδικασία για να μπορούμε να την ρυθμίσουμε: αυτό φυσικά, δεν είναι καθόλου ευπρεπής για το ρίσκο που υπάρχει να χάσουμε την λεία, αλλά αυτό είναι ένα πράγμα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Στην περίπτωση που η ρέγουλα βρίσκεται στο πίσω μέρος του μουλινέ (Rear Drag), η χρήση της, ενώ από τους περισσότερους θεωρείται να είναι πιο…ανεκτή και εύκολη, πράγμα που αφενός αληθεύει, αφετέρου έχει όμως το μειονέκτημα που η ζωή της είναι πολύ πιο κοντή. Για ότι αφορά την περιστροφική ταχύτητα των μηχανισμών με σταθερή μπομπίνα, σήμερα έχει φτάσει ειλικρινά σε απίστευτα επίπεδα, 6,2:1 (έξι κόμμα δύο στροφές του τόξου κάθε γύρο της μανιβέλας), ξεκινώντας από ένα ελάχιστο 4:1 (τέσσερις στροφές του τόξου κάθε γύρο της μανιβέλας). Η ταχύτητα αυτή όμως, είναι καλό να το ξέρουμε, μας είναι χρήσιμη μόνο όταν πρέπει να “παραλείπουμε” κάποια εμπόδια, όπως όταν ψαρεύουμε στα μεικτά ή, μόνο σε κάποιες περιπτώσεις, όταν υπάρχουν μάζες φύκια: ενώ, όσον αφορά το μάζεμα ενός ψαριού, ειδικά εάν αυτός είναι κάποιου μεγέθους, η ταχύτητα είναι πάντα αντιπαραγωγική. Από αυτό, λοιπόν, βγάλουμε το συμπέρασμα ότι, για τα ψαρέματα μας, καλύτερα να διαλέγουμε ένας μηχανισμός που δεν είναι καθόλου γρήγορο, αλλά να είναι γερός και δυνατός: θα δείτε στην πορεία ότι αυτή η επιλογή θα μας ανταμείβει με το καλύτερο τρόπο. Δυο λόγια για το θέμα των πεταγμάτων: πρώτο, για να μας επιτρέπει καλές βολές, η μπομπίνα του μουλινέ πρέπει να είναι πάντα γεμάτη ομοιόμορφα με την πετονιά, ακριβώς μέχρι τα “χείλη” της, δεν πρέπει απολύτως να υπερχειλίζει γιατί αυτό θα μας κάνει αναμφίβολα τα πράγματα πάρα πολύ δύσκολα.

Εκτός που, ήδη μόλις σηκώνουμε το στεφάνι, η πετονιά θα πέφτει από μόνη της σαν καταρράκτης και, στην καλύτερη περίπτωση, θα μπερδευτεί πάνω στους οδηγούς έχοντας την φυσική θραύση της ίδιας, και δεν είναι καθόλου σπάνιο, επίσης των οδηγών και την κορυφή του καλαμιού. Όταν είμαστε έτοιμοι για το πέταγμα λοιπόν, όποιο και να είναι αυτό, θυμάστε ότι το μουλινέ πρέπει πάντα, και τονίζω πάντα, να “κοιτάζει” προς το ουρανό: αυτό, για δύο σημαντικές και ακριβές αιτίες :

* Η θέση του καρπούς μας βρίσκεται σε τέλεια συγχρονία με το άξονα του πήχης και μπορεί λοιπόν να μεταδίδει με περισσότερη ευκολία μεγαλύτερη δύναμη στην φόρτωση του καλαμιού.

* Στο τέλος της βολής και κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της πετονιάς, το μουλινέ παρουσιάζεται αυτόματα πάντα προς τα κάτω του καλαμιού, που είναι η κανονική του θέση.

Ένα μουλινέ που είναι κατάλληλος για τις ανάγκες μας, είναι αναμφίβολα εκείνο που χωράει 300-350 μέτρα πετονιάς του 0,35.