BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ ΤΗΣ ΤΣΙΠΟΥΡΑΣ
 
 

 

 

Όπως συνέβη πολύ συχνά, ακόμα και στο ψάρεμα είμαστε διαθέσιμοι να πιστέψουμε απερίσκεπτα όλα αυτά που μας παραχωρήσανε οι ποιο μεγάλοι από μας ψαράδες. Σε κάποιες περιπτώσεις, η σοφία και η εμπειρία αντιπροσωπεύουν μια εγγύηση, ενώ άλλες φορές διαπιστώνουμε ότι…

Ψάρεμα, ψαρότοποι, πίστη και φήμη.
Όπως είπαμε, όλοι μας είμαστε διαθέσιμοι να πιστέψουμε τυφλά και χωρίς αποθέματα όλο αυτό που μας μεταβιβάζανε, είτε από τον πατέρα μας, από τον παππού ή από κάποιος δικός τους φίλος ποιο μεγάλος και έμπειρος από μας. Πολύ συχνά, η εμπειρία είναι συνώνυμος εγγύηση, βοηθάει να μεγαλώνουμε και αυξάνει την τεχνική αποσκευή, μια εμπειρία που, όταν την προσφέρουμε στους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι καλοδεχούμενη. Υπάρχουν περιπτώσεις όμως, που μένουμε απελπισμένοι και αντιλαμβάνουμε ότι κάποια πράγματα που μας έχουν πει και που νομίζαμε ήταν σωστά, καταλήγουν στο να μην είναι, ή τουλάχιστον αφήνουν χώρο σε λογικές αμφιβολίες. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, ανακαλύπτουμε ότι κάποιες θεωρίες, στην πραγματικότητα, αποδεικνύονται απολύτως ανακριβές και αισθανόμαστε μπερδεμένοι αγνοώντας πλέον το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε. Με άλλα λόγια, η μεγάλη ανάπτυξη που πραγματοποιήθηκε στον κόσμο του ερασιτεχνικού ψάρεμα, έχει υπογραμμίσει μια μεγάλη σειρά κοινοί ψαρότοποι, χωρίς καμία βάση, που μας έχει σχηματίζει για πολλά χρόνια και, σήμερα, μπορούμε να επιβεβαιώνουμε αναμφίβολα ότι, σε πολλές περιπτώσεις, αυτό στον ποίο έχουμε πάντα πιστέψει τυφλά, είναι απίστευτο αλλά… ψέμα. Θα δούμε λοιπόν, κάποια παραδείγματα που αφορούν το surfcasting, ένα άθλημα στον οποίο πολύ συχνά είπαμε τα πάντα και το αντίθετο, προσπαθώντας, όπου είναι δυνατό, να διαψεύδουμε κάποια και συχνά λανθασμένα πίστη.

Είναι αλήθεια ότι…
Ποιος από μας δεν έχει ακουστεί ότι στο ψάρεμα της τσιπούρας, πρέπει να δίνουμε πολύ προσοχή στην ρύθμιση της ρέγουλα διότι, σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να είναι εντελώς ανοικτή? Πιστεύω ότι έτυχε σε όλους εκείνους που πλησίαζαν αυτό το ψάρεμα. Καλά λοιπόν, όλο αυτό γίνετε δικαιολογημένος βεβαιώνοντας ότι η τσιπούρα, πιάνοντας το δόλωμα στο στόμα, παίρνει μια γρήγορη φυγή πριν το καταπίνει και, υπολογίζοντας την παροιμιακή δυσπιστία, αν αισθάνεται λίγη αντίσταση, το αφήνει. Από δω, έρχεται η ανάγκη να κρατήσουμε τελείως ανοικτή η ρέγουλα του μηχανισμού. Σε αυτή την κατάσταση, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, όλοι οι μηχανισμοί που είναι εφοδιασμένοι με σύστημα Bait Runner, βρίσκουν την καλύτερη χρήση τους ακριβώς στο ψάρεμα της τσιπούρας. Πράγματι, αν σταματήσουμε λίγο να αναλογήσουμε πολύ προσεκτικά, αντιλαμβάνουμε ότι αυτή την θεωρία παρουσιάζει κάποια αδύνατα και όχι πολύ καθαρά σημεία. Σε πρώτο πλάνο, πολύ εξαρτάται από το δόλωμα που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε: πράγματι, αν χρησιμοποιήσουμε σκωληκοειδή, η τσιπούρα συμπεριφέρεται όπως οποιονδήποτε άλλο ψάρι καταπίνοντας κατ’ ευθεία το σκουλήκι και χωρίς καμία καθυστέρηση. Λέγοντας αυτό, και να χρησιμοποιήσουμε κάποιο δόλωμα ποιο απαιτητικός όπως το μύδι, το καβούρι, ο πορφύρα ή παρόμοια, η θεωρία ότι η επιθυμητή μας λεία παίρνει την φυγή αμέσως μετά το δάγκωμα του δολώματος, δεν έχει τίποτα το ρεαλιστικό, λοιπόν δεν αληθεύει. Με άλλα λόγια, σε αυτή την περίπτωση, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να της δίνουμε αρκετό χρόνο για να θρυμματίζει το δόλωμα που, λίγο αργότερα θα φάει αρπακτικά. Στην ουσία, θα είναι αρκετά ικανοποιητικός μόνο να αφήνουμε η πετονιά λάσκα και να κρατήσομε η ρέγουλα του μηχανισμού ρυθμισμένη στην θραύση της ίδιας πετονιά, επίσης γιατί, μην το ξεχάσουμε, ότι η τσιπούρα περιέχει στοματικό σύστημα πολύ γερό για να είναι τρυπωμένο και, μόνο με ένα δυνατό και αποφασιστικό κάρφωμα θα μπορούμε να εξασφαλίσουμε τέλεια πιασίματα, δύσκολα να τα πετυχαίνουμε αν θα κρατήσουμε την ρέγουλα εντελώς ανοικτή.

Λάθος χρήση της ρέγουλα:
Η συζήτηση που κάναμε λίγο ποιο πάνω, ανοίγει το δρόμο σε ένα άλλο θέμα κοινής ενδιαφέρον, μια συμπεριφορά που είναι συχνά λανθασμένη που κρατάμε ακόμα κατά την διάρκεια των εξορμήσεων μας και, είναι η απρεπής χρήση της ρέγουλα. Μηχανισμός πάρα πολύ σημαντικό του μουλινέ, η ρέγουλα, πράγματι είναι πολύ συχνά χρησιμοποιημένη άστοχα, ή τουλάχιστον δεν χρησιμοποιείται πάντα με το σωστό και λογικός τρόπος. Στην πρακτική, και αναφέρομε στο ψάρεμα από την στεριά, στα μουλινέ σταθερού τύμπανου και, ειδικά στο surfcasting που δυστυχώς δεν είναι τόσο συχνά να αντιμετωπίσουμε ψάρια κάποιου μεγέθους. Στην πραγματικότητα, είναι αρκετά κοινή συνήθεια αυτή να ανοίξουμε αμερόληπτα την ρέγουλα αμέσως μετά την πραγματοποίηση των πεταγμάτων όταν τοποθετήσουμε το καλάμι στην βάση του, λέμε για να μην έχουμε την ατυχία να σχίσουμε την πετονιά στην περίπτωση θα πιαστεί κάποιο μεγάλο ψάρι. Μια λάθος συνήθεια που περιορίζει τις δυνατότητες (όπως είπαμε λίγο πριν) α καρφώσουμε αποτελεσματικά τη λεία μας. Τέλος πάντων, είναι καλό να θυμόμαστε ότι, αν χρησιμοποιήσουμε πετονιά από νάιλον σε απόσταση 90–100 μέτρα από την ακρογιαλιά, πρέπει να ξέρομε ότι μπορούμε να επωφελούμαι ένα τέντωμα 8–10 μέτρα της ίδιας πετονιάς, μια φυσική ρέγουλα που, αν την προσθέτουμε στην ελαστικότητα του καλαμιού, μας επιτρέπει να αντιστεκόμαστε τις φυγές του ψαριού με απόλυτη σιγουριά. Με άλλα λόγια, πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιήσουμε την ρέγουλα με εκτενής γνώση, ενήμεροι της μεγάλη σημασία που έχει αλλά, χωρίς να πέφτουμε στο χυδαίος λάθος να σκεπτόμαστε που είναι πάντα καλύτερα να την αφήνουμε ανοικτή. Να την κρατήσουμε λοιπόν με αυτοσυγκράτηση σφιχτή όταν είμαστε stand by (εν αναμονή) ώστε να διευκολύνουμε το αυτοκάρφωμα, στην συνεχεία, αν θα χρειαστεί, ειδικά στις τελευταίες φάσεις του μαζέματος, μπορούμε να την ανοίξουμε όσο θέλουμε.

Kαρφώνουμε ή όχι?:
Ακόμα, ποια είναι η αιτία για τον οποίο, μετά που γίνεται η τσιμπιά, καρφώνουμε? Είναι φυσιολογικό να σκεπτόμαστε ότι στην τεχνική μας είναι απαραίτητο? Πιστεύω ειλικρινά ότι, αν σταματήσουμε λίγο να το μελετήσουμε καλά, δεν θα είναι καθόλου δύσκολο να συμφωνήσουμε ότι επίσης σε αυτή την περίπτωση, μια τέτοια συμπεριφορά, αν και συνηθισμένη και διασκεδαστική, σε ότι αφορά το αποτέλεσμα, είναι εντελώς περιττός. Πράγματι, είναι λογικό να σκεπτόμαστε ότι μια “άτυχη” μουρμούρα μετά που κινεί ή σέρνει ένα μολύβι που, σε κάποιες περιπτώσεις, έχει το ίδιο βάρος της, τραβώντας εκατό και παραπάνω μέτρα πετονιά και λυγίζοντας την μύτη του καλαμιού μας, πρέπει να έχει ανάγκη από το κάρφωμα? Πιστεύω πως όχι!! Με άλλα λόγια, πρέπει να προσπαθήσουμε να αποφεύγουμε αυτή την απολύτως περιττή συνήθεια και να δίνουμε πολύ δυνατά τραβήγματα στο καλάμι μετά την τσιμπιά, σε πολλές περιπτώσεις πράγματι, όχι μόνο που δεν αξίζει, αλλά ξέρουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι σχεδόν πάντα βλαπτικός και με πολλές πιθανότητες να χάσουμε τα ψάρια. Ούτως ή άλλως, το κάρφωμα είναι απαραίτητο μόνο σε εκείνα τα αθλήματα που πραγματοποιείται με το καλάμι στο χέρι, σε κοντινές αποστάσεις και σε αθλήματα που δεν βασίζονται (όπως το δικό μας, το surfcasting) στο αυτοκάρφωμα οφειλόμενο στο ανταποδοτικό χτύπημα του μολυβιού και της μύτη του καλαμιού.

Συρόμενα παράμαλλα?:
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, το ποιο “παλιό” και χρησιμοποιημένο παράμαλλο, είναι εκείνο που προβλέπει ένα συρόμενο μολύβι και αντιπροσωπεύει ένα από τα ποιο εκτιμώμενα από τους ψαράδες του surfcasting, ειδικά από εκείνοι που δεν είναι τόσο νέοι. Από εύκολη εκτέλεση, αυτό το παράμαλλο χρειάζεται λίγα και απλά εξαρτήματα και δεν χρειάζεται ειδικό ταλέντο, στην ουσία, βάζουμε ένα μολύβι τρυπημένο (γενικά σφαίρα ή κώνος) πάνω στο shock leader συνοδευόμενο από ένα κομμάτι μήκος δυο εκατοστών πλαστικό σωλήνα που θα προστατέψει ο κόμπος που κρατάει το στριφτάρι από τα χτυπήματα και στον οποίο θα δέσουμε το παράμαλλο, γενικά πολύ μακρύ. Ιδιαίτερα πολύ απλό αυτό το παράμαλλο “δουλεύει” ίσια με την μάνα, “ξεφορτώνει” άψογα τα στριψίματα της πετονιάς και, πολύ συχνά προσφέρει καλές εγγυήσεις κατά τα μπερδέματα. Αν θα ρωτήσουμε όμως, σε όλους εκείνους που χρησιμοποιούν αυτό το παράμαλλο ο λόγος για τον οποίο το προτιμούν και γιατί πιστεύουν ότι είναι αποτελεσματικός, θα μας απαντήσουν σίγουρα ότι η σημαντικότερη αξία του είναι η δυνατότητα ολίσθησης της πετονιά μέσα στην τρύπα του μολυβιού. Με άλλα λόγια, ένα παράμαλλο που θα έπρεπε να διευκολύνει και να επιτρέπει μια εξαιρετική αντίληψη των τσιμπημάτων χωρίς να τρομάξει το ψάρι. Μάλλον αντιληφθήκατε ότι χρησιμοποίησα το εξαρτώμενος, και ο λόγος είναι πολύ απλό: πιστεύω ότι πολλές από τις δυνατότητες που δίνουμε σε αυτό το παράμαλλο, δεν βρίσκουν σύγκριση στην πραγματικότητα γιατί, η τρύπα του μολυβιού, που γενικά είναι πολύ μικρό, δεν εγγυάται μια τέλεια ολίσθησης της πετονιάς και, φτάνει ένα μικροσκοπικό κόκκος άμμου για να χαλάει τα πάντα. Εξάλλου, όταν το μολύβι βρίσκεται στην θάλασσα, γίνεται φυσιολογικά ότι αυτό, κάποια στιγμή, θέλουμε ή δεν θέλουμε, θα σκεπαστεί από άμμος σηκωμένο από τα ρεύματα μειώνοντας ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες ολίσθησης της πετονιάς. Πέρα από αυτό, ποιος μας εγγυάται ότι το ψάρι, μετά που κατάπιε το δόλωμα, θα φύγει κάθετα με την ίδια κατεύθυνση της πετονιάς και της τρύπα του μολυβιού? Κανένας, αντιθέτως οι πιθανότητες ότι αυτό θα γίνει είναι πάρα πολύ λίγες, ενώ, πρέπει να πούμε ότι αυτό πραγματοποιείται σχεδόν πάντα τραβώντας πλαϊνά της τρύπα και η πετονιά γλιστράει πολύ λίγο κουνώντας επίσης το μολύβι αφήνοντας το ψάρι να αντιληφθεί, δυστυχώς, το βάρος του μηδενίζοντας πραγματικά την καταπληκτική και εξαιρετική “προίκα” που έχει αυτό το παράμαλλο.

Τώρα ποια το ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ότι ένα πολύ κακό μειονέκτημα που χαλάει την πράξη μας του ψαρέματος και μας αναγκάσει στην συνεχόμενη αντικατάσταση της πετονιάς της μπομπίνας, είναι τα στριψίματα, ούτος ή άλλος, η φθορά και η μνήμη της ίδιας πετονιάς είναι ευθεία αναλογικά στην χρήση, πέρα φυσικά, την ποιότητα του προϊόν. Είναι σημαντικό όμως, να διευκρινίσουμε ότι στην φάση του τυλίγματος της πετονιάς στους μηχανισμούς με σταθερή μπομπίνα (φυσικά), πραγματοποιούνται ένα πολύ μεγάλο αριθμός στριψίματα, ειδικά όταν δεν εκτελούμε σωστά αυτή την διαδικασία. Όταν είμαστε έτοιμοι, φτάνει να αφήνουμε η πετονιά να βγει πλαϊνά από την μπομπίνα προσέχοντας όμως ότι ξετυλίγεται αριστερόστροφος, δηλαδή, αντίθετα την κανονική πορεία των μουλινέ.