BACK   ...the right site for fishing lovers
 
ΤO SURFCASTING ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΘΑΛΑΣΣΑ
 
 

 

 

 

Ο βυθός που βλέπουμε μπροστά από μια αμμώδεις ακτή, με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται να έχει ζωντάνια. Αντιθέτως, φαίνεται να είναι ένας νεκρός τόπος, για να μεταπείσουμε όμως φτάνει ένα φτυάρι και ένα κόσκινο, για να φανούν κάτι σκωληκοειδή, μαλάκια και πολλά άλλα είδη μικροοργανισμών. Η παρουσία αυτών των μικροοργανισμών, φυσικά τραβάει την προσοχή των διαφορετικών ειδών ψαριών μεταξύ των οποίων υπάρχουν επίσης είδη που ζουν μισοθαμένα στον αμμώδεις βυθό όπως ... δράκαινες, γλώσσες, σαλάχια κτλ., και άλλα είδη ψαριών που έρχονται από μακρινές αποστάσεις, όπως το Μουγγρί, το Λαβράκι, το Σαργό, το Μυλοκόπι κτλ. Με όλες αυτές τις δυνατότητες που έχουμε για ένα καλό “κυνήγι”, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι λάτρεις του ψαρέματος από την παραλία είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Αυτό το ψάρεμα είναι πολύ διασκεδαστικό και συναρπαστικό. Ένα καλάμι με μηχανισμό μήκους τέσσερα – τεσσεράμισι μέτρα είναι το καταλληλότερο εργαλείο για το ψάρεμα από τις αμμώδεις ακτές που μας θυμίσουν το Ωκεάνιο Surf Fishing, σχετικά βέβαια, με τους βυθούς της Μεσογείου. Αυτή η τέχνη ψαρέματος από τις αμμώδεις ακτές, στην Αμερική έχει πολλά εκατομμύρια θαυμαστών οι οποίοι, έστω και με πολλά έξοδα και θυσίες, δεν αποφεύγουν να διασκεδάζουν με το χόμπι τους, έχοντας όμως, ως ανταπόδοση, τη χαρά να πιάνουν Striped Bass (λαβράκια ωκεανού), Tarpons κ.α. πάνω των 25–30 κιλών. Αυτό γίνεται γιατί, στις αμμώδεις ακτές του ωκεανού υπάρχουν συνθήκες που είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές μας, που κάνουν αυτό το ψάρεμα να είναι εφικτό. Οι απότομες παραλίες των ωκεανών και τα τεράστια κύματα που σκάνε πολύ κοντά στην ακτή, φέρνουν στην επιφάνεια τόσους πολλούς μικροοργανισμούς που, δεν υπάρχει η ανάγκη να γίνουν πετάγματα (όπως γίνεται στην Μεσόγειο θάλασσα) πάνω από τα 100 μέτρα για να φτάσουμε στα σωστά σημεία, γιατί τα ψάρια συχνάζουν πολύ κοντά στην παραλία. Ακόμα και όταν δεν υπάρχουν κύματα, δεν αλλάζει τίποτα, γιατί η τεράστια παλίρροια κάνει την ίδια καταπληκτική καλή δουλειά των κυμάτων. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε αυτά τα μέρη, τις περισσότερες φορές, το ψάρεμα γίνεται 24 ώρες στο 24ωρο χωρίς κανένα πρόβλημα. Καμία φορά όμως, συμβαίνει το ίδιο όπως και στα μέρη μας, όπου οι αμμώδεις ακτές είναι ίσιες και η παλίρροια είναι σχεδόν ανύπαρκτη, τότε τα πράγματα αλλάζουν εντελώς. Είναι δεδομένο ότι το αποτέλεσμα μιας ημέρας ψαρέματος δεν εξαρτάται μόνο από την τύχη, αλλά και από την γνώση συγκεκριμένων πραγμάτων, όπως η φυσική μορφή του βυθού του ψαρότοπος που, από την ακρογιαλιά μέχρι τα 100 μέτρα και πάνω από την ακτή, δεν είναι ποτέ ομοιογενής, αλλά γεμάτο καναλιών και “διαδρομών“ οι οποίοι δημιουργούν τα ρεύματα. Το κύμα που κινείται προς την παραλία, σκάβει τον αμμώδεις βυθό παίρνοντας μαζί του την άμμος ή το ψηλό χαλίκι που υψώνουν και μεγαλώνουν την ίδια την παραλία αλλάζοντας συνεχώς την μορφή της, και όταν αυτά τα κύματα επιστρέφουν, δημιουργούν ένα δεύτερο ρεύμα που σκάβει ακόμα περισσότερο (το πρώτο είναι μόνο επιφανειακό) τον αμμώδεις βυθό και, εκεί που συναντάει τα κύματα, χάνει επίσης σιγά σιγά την δύναμή του λόγω της αντίσταση που δημιουργείται, τοποθετώντας ένα ποσό άμμου σε διαφορετικά σημεία (δημιουργώντας τα βουνάκια που αναφέραμε λίγο πριν). Το σημαντικότερο σημείο που δημιουργήθηκε από το δεύτερο ρεύμα σε αυτή την περίπτωση, είναι το τελευταίο βουνάκι που, μπορούμε να αναγνωρίζουμε κοιτάζοντας τα κύματα προς τα ανοικτά, είναι το πρώτο, το πιο μακρινό. Εδώ, το δεύτερο ρεύμα χάνει εντελώς την δύναμή του και, τοποθετεί όλη η άμμος που δεν άφησε στην πορεία του επιστρέφοντας από την παραλία. Ανάμεσα στο ένα βουνάκι και το άλλο, που σε κάποια σημεία είναι διακεκομμένα, βρίσκεται η αμμώδεις “κοίτη” όπου, λόγω του ανακατέματος που δημιουργεί το δεύτερο ρεύμα, κρατάει την άμμος μαλακιά και φέρνει στην επιφάνεια τους μικροοργανισμούς. Αυτός είναι ο διάδρομος, εδώ τα ψάρια πηγαίνοντας εναντίων το ρεύμα, βρίσκουν την τροφή τους και ... τα δολώματα μας. Ένα άλλο πολύ σημαντικό θέμα, είναι η κατάσταση της θάλασσας. Το να ρίξουμε τα δολώματα μας στην θάλασσα στο ανέβασμα της κακοκαιρίας δεν έχει κανένα νόημα, δεν πρόκειται να πιάσουμε ποτέ τίποτα, καλύτερα να περιμένουμε την σταθεροποίηση που, τα, μέχρι εκείνη τη στιγμή πολλά φύκια αραιώνουν δίνοντάς μας περισσότερες πιθανότητες να πιαστεί κάτι: ή ακόμα καλύτερα όταν η κακοκαιρία αρχίζει να πέφτει (η εξασθένηση), η θάλασσα ηρεμεί, τα φύκια εξαφανίζονται εντελώς, τα κύματα είναι πιο χαλαρά, τα καλάμια στέκονται χωρίς το τρελό κούνημα που αλλιώς θα μας τρέλανε, ο άνεμος κοπάσει, και οι πιθανότητες να κάνουμε μία καλή ψαριά ανεβαίνουν στο 99%. Εξάλλου, νομίζω δεν είναι ανάγκη να ξαναλέμε ότι η πλημμυρίδα είναι μια απαραίτητη κατάσταση για ένα καλό αποτέλεσμα: στα ψαρέματα μας, δεν είναι μόνο αυτή που φέρνει τα ψάρια κοντά στην ακτή, έστω έχει διαπιστωθεί ότι υπάρχει περισσότερη δραστηριότητα ψαριών στις τρεις με τέσσερις ώρες γύρο από την κορυφή της πλημμυρίδα. Μην ξεχάσουμε επίσης ότι οι κατάλληλες ώρες για το ψάρεμα, είναι εκείνες που πάνε από δυο ώρες πριν την δύση του ηλίου, έως δυο ώρες μετά την αυγή περνώντας από όλη την διάρκεια της νύχτας. Για ότι αφορά το θέμα των εργαλείων, πολλές φορές, εξαρτάται από την κατάσταση της θάλασσας, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε καλάμια που αντέχουν πετάγματα με τουλάχιστον 120 γραμμάρια μολύβι, στον οποίο πρέπει να συνδέσουμε ένας μηχανισμός με μπομπίνα που χωράει τουλάχιστον 250-300 μέτρα πετονιά του ø 0,35. Μια εκτίμηση: ενώ στην Αμερική το ψάρεμα με την τεχνική του Surfcasting είναι πραγματικά εύκολο, για τους λόγους που αναφέραμε λίγο πριν, στη Μεσόγειο θάλασσα, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική: εκτός από το να γνωρίζουμε τις αλλαγές του καιρού και άλλα λίγα πράγματα, που είναι τα ίδια και για τους δυο, το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε για τα υπόλοιπα, ως πχ. η συμπεριφορά των κυμάτων στων αμμώδης βυθών και πως αυτοί αλλάζουν, η διαφορετική συμπεριφορά των ψαριών, η διαφορετική χρήση των εργαλείων και πολλά άλλα, πράγματα, όλα αυτά, που κάνουν ένας Αμερικανός surfcaster, ακόμα και καλός στην τεχνική, στα δικά μας νερά, να μην ξέρει από πού να ξεκινάει, αντίθετα με εμάς. Τα πετάγματα, ακόμα και στις μεγάλες αποστάσεις, χρειάζονται απαλές κινήσεις και όχι ξεριζώματα διότι τα δολώματα μας πρέπει να φτάσουν στα σημεία που διαλέξαμε να τα τοποθετήσουμε, άθικτα και να μείνουν ακέραια. Όσο αφορά το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε για βγάλουμε έξω ένα ψάρι μετά το κάρφωμα, εγώ προτείνω ένα εύκολο αλλά σημαντικό τρόπο ώστε αυτό να πετύχει αναμφίβολα και πάντα. Εκ τον προτέρων, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ ότι, από την στιγμή που γίνεται το κάρφωμα και για όλη την διάρκεια του παλέματος με το ψάρι μέχρι που φτάνουμε κοντά στην παραλία, το καλάμι μας πρέπει οπωσδήποτε να “δουλεύει” πάντα όρθιο, όχι κρατώντας μπροστά μας λοξό ή σχεδόν οριζόντιο όπως κάνουν πολλοί, τερματίζοντας εντελώς την δράση “αμορτισέρ” του καλαμιού, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότατες να υπάρχουν περισσότερες θραύσεις των πετονιών με αντίστοιχη απώλεια της λείας. Εάν για οποιοδήποτε λόγο μένουμε στη θέση μας, όταν φέρνουμε το ψάρι κοντά στην παραλία, το καλύτερο (ώστε να αποφεύγουμε επικίνδυνες συμπεριφορές που θα ματαιώσουν την ψαριά), είναι να χαμηλώσουμε το καλάμι από την δεξιά ή από την αριστερά πλευρά (εξαρτάται το τι μας βολεύει), για να έχουμε την σιγουριά ότι η ελαστικότητα του καλαμιού μαζί την δράση “αμορτισέρ”, μπορούν να ελαττώνουν τις κεφαλιές του ψαριού και να πετύχουμε τη σύλληψη του. Εάν όμως (μιλάμε για ψάρια κάποιου μεγέθους), μας το επιτρέπει η παραλία, το να κάνουμε πίσω για αρκετά μέτρα, μέχρι το ψάρι να είναι έξω, μακριά από την ακρογιαλιά, είναι το σωστότερο.